نگاهي  به صفحه  نمايشگر تلفن همراهش مي كند  ساعت 5 صبح را نشان مي دهد و او در خلسه اي عجيب مي رود  و از خود مي پرسد

آيا رويا بود؟

به روياي شبانه و روزانه خود مي انديشد به ياد كلام مي افتد كلامي كه قصه نفس زدنها را به ذهن مي آورد نفسي كه بوي آشنائي و مهر داشت  و چون پري دريائي بود كه غريقي را در درياي بي كران مي يابد و به سوي امن مكان مي برد

نمي داند اين چه حسي است اما حس آشنائي است اين حس نه ديدني و نه شنيدني و نه چشيدني و نه لمس كردني و نه بو كردني است اما حسي است كه وجود دارد حس آشنائي

آري اين حس آشنائي او را به خلسه برده است

يعني وجود داشت؟

آري وجود داشت به ياد جمله هاي مي افتد

روزگار جوانی در خاطر  همراه با ادعاهای بزرگ است  و به اين دليل است  که شاید بهار زندگانی را جاویدان می سازد در ایام شباب است که می توانیم ادعائی داشته و بهر آن مبارزه کنیم  و شاید همین کشمکشها است که یادآوری جوانی را همراه با لبخند و آه و حسرت است و من نیز چون هر كس دیگر در جوانی ادعاهائی داشتم  و روز گاری به معشوق مي گفتم “هرگاه حس کردی که دیگر نمی توانی تحمل کنی و از جدال با روزگار احساس خستگی کردی به دیوار وجود من تکیه کن و در هنگام خشم بر آن ضربه زن و برر رویش بی پروا یادگاری نویس و اگر دلت خواست میخ دلآزاریهایت را بر آن بکوب …” روزگاران گذشت و من در تنگناهاي روزگار دیوار بودم و معشوق آن روزگار بر این دیوار ها بارها میخ دلشکستگیهایم را بزد  بر روی آن رسم نامهر بانی کشید و آنچه که دیگر نامهر بانان روزگار بر سر او آورده بودند را با زدن مشتی بر این ديوار وجود تخلیه نمود و سر انجام با کلنگ بی وفائی دیوار را شکست همان دیواری را که تنها آمده بود که تکیه گاهی شود اما …

امروز که به آن روزگار می نگرم حس ندامتی ندارم  درس دیوار تکیه گاه مرا بر آن داشت که جاودانه دیواری شوم   که ز بی مهری و رسم بی دلی خم نشود و فرو نریزد و از این رو در دیوار شدن مصمم گشته است به گونه دیگر آن را چیده ام  شاید فکر کنی این دیوار بهر  پناهگاه و جان پناه چیده بشد یا  این که  دیوار پشت سر معشوق بود یا این که بهر حمایت بود اما هیچ کدام از این چیز ها در ذات این دیوار نبو د دیوار جدید وجودم رو به روي معشوق چیده شد و نخواست  نقش حامی را بازی کند این دیوار هم مثل همان دیوار قدیم مشت می خورد ااما بهر خالی کردن عقده و فشار این مشتها را تحمل نکرد مشتها ئی که این دیوار بخورد بهر رهائی معشوق از بند های ” نکن ” و “ننوش” و “گوش نکن ” و ” نگو” … بود این دیوار جدید بهر التیام دلشکستگی و نه دلدادگی چیده شد  این دیوار آمده بود که هر چه دیوار  و زندانی که بهر دوستی و عشق ورزی معشوق بود را فرو پاشد و بشکند این دیوار چیده شد  که دیوار حمایت نه مراقبت و نگهبانی و پاسبانی بهر معشوق شود این دیوار آمد که بهر پشتیبانی  نه ز بهر پیش روی و پرواز یاری شود این دیوار چیده شد که دیگر زنجیری بهر و به نام عشق به پای معشوقی زده نشود  این دیوار آمد که حساسیت و غیرت و دلسوزی کاذبانه عاشقی را در هم شکند و…

بیائیم هر کدام از ما دیواری بسازیم بهر حمایت نه حسادت

بیائیم عاشق بمانیم  با تصو ر ساختن چنین دیواری که نگذارد  معشوق  بهر دلرنجی عاشق از وجودش دیواری سازد که خود را در آن مخفی نماید

و بیا ئیم اگر توانائی این کار را نداریم به دنبال وعده عشق نباشیم و  یار را به اسارت نکشیم و اگر نمی توانیم دیوار باشیم حداقل پلی باشیم  برای گذر آسان محبوبمان از دو نقطه رودخانه زندگي

بيائيم حامي باشيم حتي در نديدن ها ما

**********

دوستت دارم را من دل آويزترين شعر جهان مي يابم

” دوستت دارم ” را با من بسيار بگو

” دوستم داري ؟” را از من بسيار بخواه

همه ما از عادی زیستنها گریزانیم و کیست که نخواهد در یائی باشد و از مردابی زیستن گریزی نخواهد زند ؟ بسیاری از ما روزمرگیها را دوست نداریم و از این که هر صبح که از خواب بر می خیزیم را  یکسان  تا به شامگاه پایان ببریم فراری هستیم و باید گفت به واقع خسته ایم و می خواهیم از این خستگیها بگریزیم  و این خستگیها از تکرار شدن تکراریها پیش می آید اما برای این کار چه باید کرد ؟شاید بهترین کار این باشد که نخست  اعمال خود و دیدگاهمان را تغییر  بدهیم و به گونه ای در آینه وجودمان نگاه کنیم  وبیائیم چون آن نامادری زیبای خفته وقتی به آینه می نگریم و می پرسیم ” زیباترین موجود دنیا کیست ؟”بتوانیم جواب ” تو” را بشنویم  و این زیبائی  که به خویشتن با لفظ ” تو ” تلقی می شود همانا زیبائی روح و اندیشه است می دانم هم رنگ جماعت نشدن بسیار سخت و رنج آور و حتی درد آور است  و آنگاه كه برای فرق داشتن بهای سنگین  یعنی تغییر یافتن را پرداخت باید کرد اما آن جواب ” تو زیباترینی ” نمی تواند به تمامی این دردها بیازرد؟ اگر چون من اعتقاد داشته باشید که این تغییر یافتن ها به تمامی دردها می ارزد  می توانید این گونه این افکار را در ذهن خود تکرار کنید

1/وقتی که می گوئی دوستت دارم باید باورش کنی آری ” دوست داشتن ” باور بزرگی است به چشمهای یار بنگر  و غرق در آن زیباترین چشمهائی که فقط برای تو در دنیا وجود دارد بگو ” دوستت دارم “و بر این باور باقی بمان

2/عشق بورز با تمامی وجود و با تمامی حسی که در درونت موج می زند ممکن است در کشاکش زندگی رنج بکشی ولی باور داشته باش که عشق تنها راه یک زندگی است

به قول حافظ

“چوعاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود”

ندانستم که این دریاچه موج خون فشان دارد

پس چون حافظ از امواج خروشان حوادث زندگی نهراس و با تمامی وجود عشق بورز

3/به یاد داشته باش که بسیاری از مواقع سکوت بهترین پاسخ است سعی نکن حتما کسی را که بی دل و بی توجه به عاشق دلی است بخواهی دلباخته کنی  آنهائی که در خرابه های خود چون جغدی سر گردانند جای هر عاشق دلی در اوج آسمانها هست آنجا که عشق خانه دارد آری آنجا که نور مطلق است

4/آهسته سخن گوی و سریع بیاندیش و به یاد داشته باش که سخن گفتن چون شمشیر دو لبه و بسیار خطر ناک است پس  در دریای فکر بسیار غرقه باش اما زود قضاوت نکن و سخنی بی دلیل بر زبان جاری مساز

5/دعا و پیوند عاشقانه با خالق عشق را از یاد نبر همواره موثر است  فرصت یک گفتگوی عاشقانه را از یاد نبر و این گفتگو با خالق عشق فرصتی است که بسیار ایزد مهربان در اختیار ما نهاده است

6/ به یاد داشته باش که شخصیت تو سر نوشتت را می سازد اگر بترسی سرنوشتی و زندگی با ترس در انتظار توست و اگر عشق بورزی همواره عاشقانه خواهی زیست

و…این حکایت همچنان باقی است

قرنها است كه از سرودن  خمسه نظامي گنجوي گذشته است خمسه اي كه شامل زيباترين قصه هاي عاشقانه اي است كه در جهان مي توانست وجود  داشته باشد  و شايد يكي از معروف ترين آنها ليلي و مجنون است  اما شايد جالب باشد كه بدانيد امروز مصادف با يك صد و يازدهمين  سالي است كه براي نخستين بار اپراي ليلي و مجنون  به روي صحنه رفته است آري  در  دوازدهم ژانويه سال 1908  در باكو اپراي ليلي و مجنون به روي صحنه براي نخستين بار رفته است و شايد به جا باشد كه با ياد آوري يك بار ديگر اپرائي در اندرون خويش نوازيم  آري اپرا هنر زيباي تئاتر و موسيقي است كه سالها است بعنوان يكي از پيشرو ترين هنرهاي دراماتيك مورد توجه قرار گرفته است اپرا تركيبي است كه از آوا مي گويد و چه زيبا است كه اين آوا حكايت عاشقانه ليلي ومجنون را به تصوير كشد امروز شايد بسياري از ما قصه هاي تلخي از ليلي بودن و مجنون شدنمان داشته باشيم حكايتهائي سخت دلگير از  داستان عشق ناكام دو نوجواني كه نظامي به رشته تحرير كشيد داستان هجر مجنون و ليلي همان قصه هاي غمگيني است كه من و تو شايد او داشته باشد هجري كه ز بي كران دلايل آمد گاهي مجنون همان مجنون نبود مجنون خواست كه خود بماند خودي كه مجنون نيست خواست عاقل بماند و سرگردان شد چون قصه حافظ

عاقلان نقطه پرگاروجود / عشق داند كه در اين دايره سرگردانند

شايد هم ليلي حكايتي داشت ليلي ترسيد ليلي بي رحمي را دوست داشت ليلي هم عاقلي كرد ليلي هم عشق را تنها در قصه ها ديد ليلي عشق را باور نداشت و… و چنين بود كه نوبت دل شكستن مجنون رسيد و شايد هم ليلي بود و مجنون را هم در سوختن عشقش بديد و وصالي رسيد وصالي كه محبوبي چون ليلي و معشوقي چون مجنون بداشت حكايت وصل اين ليلي و مجنون توانست هجر ليلي و مجنون نظامي را از ياد ببرد اما افسوس كه قصه ” بديهي ” شد آري مجنون از ياد ببرد كه  مدهوش ليلي بوده است  سوي كوهستاني رفته و بوسه بر خاكي زده كه جاي پاي ليلي بر ديده شود يادش رفت براي ليلي زيست براي ليلي نفس كشيد براي ليلي خواست و سر انجام ليلي را به او دادند در رخت سپيدي بر قامت  عروسش كه  عروس روياهايش شد اما مجنون از ياد ببرد و اپراي هجر و بي مهري و بي دلي و سردي را نواخت

شايد هم مجوني بود اما ليلي نخواست ليلي سر به بيابان بي اعتنائي زد بياباني كه شايد در اندرونش گياه بي وفائي و خيانت و سردي و بي توجهي به وفور يافت مي شد و چنين بود كه ليلي وقفي نهاد بر مجنوني كه خاك ره پاي او را تو تياي چشم بكرد

شايد هم هنوز ليلي باشد عاشق و بانو و محبوب و معشوق  اما افسوس كه در سفر رفته است و مجنوني چون آن پيرمرد را دارد كه هر روزگلهاي رز  معشوقش را مي خرد گلاب ريزان بر سر تربتش ريزد بوسه بر سنگ سردي زند كه نام محبوبش بر آن حك باشدو اشكي ريزد بر اين همه هجران

شايد هم مجنوني باشد كه در چشمهاي ليلي هنوز وجود دارد همان ليلي كه گلدان ياس سپيد مجنون سالهاي دور را مي نگرد ياسهاي خوش بورا مي چيند و در داخل نعلبكي گلسرخي مي گذارد و مي بوسد و اشك ريزد و آهي كشد

نمي دانم ما در تئاتر زندگي كدامين نقش را داريم اميد كه همچنان عاشق باشيم و همچنان ليلي و مجنون باشيم همچنان اپراي زيباي عاشقانه را در تئاتر زندگي اجرا كنيم اما اگر چنين نبود اگر فرصتي هست بيائيم به پاس قرنها پيش حكايت نظامي را تكرار كنيم و شايد اگر آن را كهن ديديم بيائيم با هم قصه اپراي 111 ساله را اجرا كنيم  اين مهم نسيت كه مجنون باشد يا ليلي را ببينيم بيائيم عاشقانه بي بهانه دهيم عشق ورزيم بي بهانه بي هيچ دغدغه حتي تصور معشوق را هم در آغوش كشيم شايد ديوانه ام خوانيد اما دوست دارم من هم امروز مجنون باشيم امروز مجنوني كه به تمامي ليلي هاي روزگار گويم دوست داشتني هستيد و دوست دارم ليلي باشم و به مجنونهاي بگويم اگر مجنونم هم نباشي دوست دارم

ودوست دارم بگويم اپراي عاشقانه مي تواند هزاران ساله شود گر تو بخواهي كه حكايت حافظ را زني كه گفت

در ره منزل ليلي خطر ها است نهان/ شرط اول منزل آن است كه مجنون باشي

بيائيم امروز اول منزل مجنون را در ره سراي ليلي با عشق به تمام هستي آغاز كنيم

www.lonelyseaman.wordpress.com

سالها است که دیگر عادت به ایستادن در صف نانوائی نداریم روزگار پر از دغدغه هائی چون نداشتن زمان و  رعایت رژیمهای  غذائی  باعث می شده که از این وظیفه دشوار یعنی  ایستادن در صف نانوائی حذر کنیم اما اگر فرصتی داشته باشیم و قدری در دنیای خاطرات بتوانیم زمان را به عقب بر گردانیم و یاد آن روز هائی بیافتیم که ایستادن در صف نانوائی یک واقعیت  و یک واقعه تکراری در زندگی بود احتمالا  به یاد می آوریم که ایستادن در صف نانوائی برای خود اتفاقات جالبی داشت در آن هنگام که مجبور بودیم در صف طولانی نانوائی که شاید یکی از مشقت بار ترین صفهای انتظار در زندگی است با بی قراری بایستیم و به دیگر زجر کشندگان منتظر در صف بنگریم و چون کار اگاه پلیسی مراقب آنهائی  که نوبت را رعایت نمی کنند به دقت باشیم و یا این که به صف تک دانه ای ها مرتبا سرک بکشیم که خدای ناکرده مجرمی !! نتواند بیش از یک نان بگیرد ویا این که سرکی به داخل مغازه نانوائی بزنیم و ببینیم اعضای تیم پخت نان با چه شور و انرژی مشغول پختن نان هستند و اگر اهل آذربایجان نباشی با خود بیاندیشی که این جماعت در چه مورد هائی حرف می زنند  که این گونه می توانند بی انقطاع صحبت کنند و هیچ استراحتی به ذهن و قوه گفتاری خود ندهند و چون حرفهایشان را نمی فهمی در عمق کارهای آنها می روی  و می بینی  که چگونه خمیرهائی که به صورت گلو له های توپ شکل یافته اند با وردنه که یک آلت (وردنه ) نمخصوص نانو ائی ها و شیرینی پزی ها  است آن گلوله های خمیری را صاف می کنند و بعد روی چوب شاطر می گذارند و بعد نانوا با حرکات موزون  که بی شباهت به نوعی رقص نمی باشد آنها را داخل تنور می گذارد  و چند دقیقه بعد که آن خمیر دست آدمی که بدرنگ و بد طعم و قابل  انعطاف و شكل پذير  بود تبدیل به نانی خوش رنگ و خوش بو و دارای یک شکل ثابت شده است که تنها وسوسه خوردن نان داغ باعث می شد که آن نان با شکل ثابت  تغییر فرم دهد ممکن است بارها به فكري كه به این فکری که در هنگام ایستاندن در صف نانوائی به سراغم می آید بیافتی که چگونه رنج تیم نانوائی و پختن خمیری می تواند آن را تبدیل به خوراکی  لذیذ چون  نان تازه و خوشمزه کند ؟و بعد که کمی بیشتر  و عميق تر که به این مسئله پختن نان  عمیق تر بیاندیشی شاید  چون من می توانی به این فکر روی که آیا زندگی ما انسانها نیز چون پروسه تبدیل خمیر و تبدیل آن به نان نیست ؟شاید از طرح این پرسش تعجب کنی و بپرسید پختن نان چه دخلی به زندگی آدمیان دارد ؟ اما می توان شباهتهائی در بین این دو پدیده به ظاهر نه چندان مرتبط  پیدا کرد

**********

انسان ها وقتی که به دنیا می آیند همگی چون آن خمیر های کروی شکلی هستند که منتظر ند که با وردنه صاف شوند و در تنور گذاشته شوند و از نظر ظاهر همه به یک شکل و یک نوع هستند و شاید تنها باتفاوتهای اندکی بتوان تمامی نوزاد هائی که در جهان به دنیا می آیند را از هم تمیز داد و دست روزگار و خمیرگیرهائی به نامهای تجربه و تربیت می تواند آنها را تغییر شکل داده و بر روی تخته خمیرگیری زندگی بگسترد و بعد در تنور زندگی گذارد و درست در این تنور است که با تحمل رنج  و پخته شدن در کشاکش اتفاقهای زندگی این خمیر می تواند داراي  شکل و بو و خصلت لذت بخشی و اعطا عشق به دیگران شود واگر انسان نتواند با قدرت خمیر گیر و کمک شاطری هنرمند شکل گیرد و روی تخته شاطر پهن گردد رهسپار دیار فراموشی چون آن خمیر های از شکل افتاده می شود  و یا اگر انسان هنگامی که در تنور زندگی به خوبی پخته نشود وزود قصد بیرون آمدن و بهره وری داشته باشد به طور حتم چون نانهای خمیر بی بو و بی طعم مورد بی توجهی قرار می گیرد و اگر دیر از تنور پختگی بیرون آید سوخته خواهد شد  و چنین است که شاید در یک پروسه ساده پختن نان بتوان مسیر زندگی و انسان سازی را دید و این گونه است که شاید رنج انتظار برای بدست آوردن نان تازه و حس بوی خوش آن کمتر شود و حال می گوئیم برای تبدیل به یک انسان نباید پخته شویم ؟آیا نباید دست چیره گر شاطری عاشق که می تواند هرکسی و حرفی و تجربه ای دلپذیر باشد ما را نوازش دهد؟و آیا نباید به این اندیشه رویم که زندگی نبردی است بین دو مرز خمیر و ناپختگی و سوختگی و از بین رفتن شدنها و این ما هستیم که باید نقطه و مکان لازم را بیابیم و پختگی معقول را به دست آوریم  و از آن بهره ببریم ؟ آيا دلتنگي ما بهر اين نيست كه خود را مي توانستيم به نوعي ديگر برشته كنيم ؟ نانهائي كه  در عين برشتگي خشك شده اند و يا سرد شده و خواهاني ندارند حكايت آنهائي نيست كه در زندگي در ابهامات رفته اند ؟ نان خشخاشي دو آتشيه  شنيده ايد تا به حال تعجب نكرده ايد كه چرا به نان با طعم خوب دو آتيشه و به عاشق هم عشق دو آشته و يا آشتين مي گويند ؟ و مهمترين سوال بوي عطر نان را چه كسي است كه خبر از حضور نان ندهد ؟آيا نشان آدمي نفحه انسانيت حتي با كوچكترين كارها نمي تواند باشد ؟ با تفکر به این سوالها شاید این بار که به دکان نانوائی و انتظار  در صف طولانی آن دعوت شویم  کمی تحمل بیشتری داشته باشیم و با علاقه بیشتر به حرکات موزون تیم پختن نان و ادوات و تنور آنها و خمیرها و نانوا بنگریم

***************************

 دختركم از من پرسيد رنگهاي رنگين كمان چيستند ؟ تعجب كردم يعني اينقدر دنيا ي ما فراموشي دارد ؟ به او گفتم از غزال ( دوست آيلي )بپرسد اما غزال هم نمي دانست حقيقتا دلم گرفت پيش خودم گفتم اگر قرار باشد روزي از ياد ببريم كه قرمز عشق و نارنجي پيوند و زرد طلب و سبز  همدلي و آبي بي غش و نيلي  بي كرانگي و بنفش تولدها را از ياد ببريم چه خواهد شد ؟ در اين فكر بود م كه دوستي مرا گفت كه چرا ز نفرين گفتي ؟ و من  بي قرار تر شدم و گفتم كه از نفرين نگفتم بلكه ز عشق سخن راندم اما او تنها در سخر كلمه " نفرين بود "  تصميم گرقتم اين بار رنگين كمان و  داستاني ز عشق نويسم  و به رفيق گفتم حال ز عشق گويم و اين قصه  فرشته عشق است

گو یند در سالهای بسیار دو ر در ز مانی که آنقدر دو ر است که کسی به یاد نمی آو ر د و شاید هم اهمیتی ندار د که کی بو د فر شته عاشق شاهزاده ای می شو د فر شته از بلندای آسمان به شاهزاد می نگر د آه می کشد و این داستان ر و ز ها و شبها ادامه دار د سر انجام تصمیم می گیر د که به رو ی ز مین بیاید و داستان دلداد گی خو د را به شاهزاده بگو ید شاهزاده یک ر و زبهاری چنین که ما این ر و ز ها دار یم در کنار بر که این فر شته زیبا روی را می بیند و یک دل که همان یک دلی که داشته به او می با ز د و فر شته در ر ه عشق ز مینی می شو د و ر اهی این جهان سست نهاد می شو د و شاید هم چو ن گفته حافظ می شو د

سلطان از ل گنج غم عشق به ما داد

تا ر وی به این منز ل و یرانه نهادیم

آری فر شته عاشق شاهز اده شد و بر روی ز مین ما ند گار شد اما جهان ست نهاد با او نساخت و شاهزاده را بیماری هو لناک در گر فت و ر خت از این دنیا بست فر شته عاشق ما هم در ر ثای معشو ق نفر ینی کر د و آن نفر ین این بو د که جمله ” دو ست دار م “را از ز بانها و کلامها و کتابها و اذ هان پا ک کر د و چنین شد که ر و ابط دلداده هار و به سر دی ر فت همسران از هم دو ری گز یدند هیچ کس فر ز ند خو د را با طیب خاطر به آغوش نمی کشید در عباد ت خدا را معشو ق ندید و هیچ هنری آفر یده نشد شاعری شعر نگفت نقاشی نقشی نیافر ید مو سیقی دان ساز خو د را آتش ز د مجسمه سازان گلها را به دو ر افکندند و باغبانها گلها را پر پر کر دند و…هیچ کاری سر انجام نگر فت و….

فر شته سالها شاهد این او ضاع بو د و لی تنفر و خشم او را ار ضا نمی کر د هر رو ز بیشتر دو ست داشتن و عاشقی را شلاق می ز د عاشقی را و اژه مسخره ای ساخت عشاقی را با ترس در آمیخت از دو ست داشتن راز هو لناکی ساخت و عاشق کشی ر سم بهینه ای شد اما پیر مر د جو ان دلی هنو ز عاشق یار ش بو د و عاشق مانده بو د پیر مر د همان بو د که حافظش می گفت

در و فای عشق تو شهره خو بانیم چو شمع

شب نشین کو ی سر بازان و ر ندانیم چو شمع

شب و ر و ز خو ابم نمی آید به چشم غم پر ست

بس که در بیماری هجر تو گر یانیم چو شمع

پیر مر د عاشق ماند و فر شته سعی کر د او را نا امید کند خو است او را مسخره کنند همه به او گفتند د ل خو شی سیری چند

او را به خاک نشاندند و آفتاب مهرش را به هیچ گر فتند  افترا کشید و  قر بانی شد و لی دم نز د او عاشق بو د چه تلخ اما باز او حافظ گو نه بو د

و فا کنیم و ملامت کشیم و خو ش باشیم

که کافر یست  در مذهب ما است ر نجیدن

آری ماند و عاشق ماند و آنقدر عشق را نثار فر شته کر د که دل شکسته فر شته التیام یافت آری صبر و عشق به کمک مر دمان آن شهر آمد  و فر شته  عاشق پیر مر د جوان دل شد و این گو نه بو د که با هم تر نم کر دند

اگر عشق همان عشق باشد ز مان مقو له بی معنی است

طلسم شکست دو باره عشق باز گشت دو باره زیبائی آمد دو باره نو یسنده  ها و شاعران نو شتند مو سیقی دانان رباب ها و دف را نو اختند فر شته نیز آو ا ز یبایش را باز تر نم کر د ” دو ست دار م ” عشق جاو دانه شد  دو باره نقاشی آمد و ر نگ آمد   و  دنیا همان دنیا شد حال کی فر شته دل شکسته ز مان ما تنفر را به دو ر می انداز د ؟ باید عاشقها باز دل بو ر زند و مطمئن باشند که این فن شر یف مو جب حر مان نمی شو د

قصه تمام شد اما اي كاش در سحر كلمه ها نرويم و عشق را در مهر مشق كنيم

 اي كاش رنگين كمان را بينيم در آن غرقه شويم

 در سرخي مهر

 در نارنجي پيوند

 در زردي طلب

در سبزي هم دلي

 در آبي بي غل و غشي

 در نيلي بي كرانگي

ودر بنفش تولدي ديگر

آري آسمان شهرمان ما در سپيدي تولدي كرده است باشد كه ما هم ياد رنگين كمال و فرشته عشق بيافتيم

از دير باز گفته اند كه ديوانگي به سر او زده است و سر به كوه گذاشته است و… براستي ديوانگي باعث شود كه كسي سر به كوه گذارد ؟ شايد ديوانگي نوعي  بازگشت به خويشتن باشد كه از  روزگار دور چنين بوده است در كوهستان است كه مي توان فرهادي را ديد كه به عشق شيرين تيشه بر كوه مي زند تيشه اي كه از جنس مهر است از حكايت باور سخن گويد باوري به آن كه محبوب است محبوبي كه مي تواند معشوق باشد معشوق آن دگري چنان كه شيرين براي خسرو بود حكايت شيرين و فرهاد قصه وصل نبود داستانش حتي اميد به وصل نبود فرهاد  هنرمند كجا تواند به در بار شيرين شاهزاده خانم  دربار ارمنستان راه يابد ؟ فرهاد زخم بر دل خود زد تا توانست دل كوهستان را زخمي كند و نشاني از باور به عشق بي بهانه دهد و چنين است كه مي خرامد بر روح خويش تا جان دهد به سنگ نشان عشق خويش و چنين است كه عشق شيرين مي شود و شيرين عشق مي شود و  اين تنها حكايت به كوه زدنها نيست جايگاه كوه نوردان جايگاه عاشقان است جايگاه فريدون و پسراني كه بهر نبرد با تاريكي ضحاك از كوه پايين آمدند و سياهي را افيون ناداني و مارهاي كريهي كه خوراكشان مغز و خرد است را نابود كردند كوهستان جايگاه بابك خرمدين است كه در بلنداي كوه بهر مردي و آزادگي مي جنگد و باور دارد كه رويش بايد سرخي عشق تا آخرين دم حيات داشته باشد  كوه جايگاه آن بزرگان عاشق پيشه اي  چون باباطاهر است كه ز نيش زبانها سر به كوه گذاشته است و چنين است كه كوه مي تواند مظهر عشق شود كوهي كه فرهاد دارد و باباطاهر دارد و بابك و فريدون دارد مگر مي تواند جايگه غير عشق باشد  ؟و چنين است  كه ره به كوه زده در ميان برفهاي البرز جستجو كردم اميد را همان اميدي كه سالها گم شد سالهائي كه نامش را سرنوشت نهادم اما وقتي به بلنداي  كوه نگريستم به صلابت و زخمهائي كه طبيعت بر او زند بارها نگريستم  باز باور كردم كه كوه محمل نه فرار از نيش زباني است كه بابا طاهر را رهسپار آنجا نمود نه جايگاه فريدون و بابك براي دفاع از ميهن و نه تنها مامني براي ارائه نشانه  عشق فرهاد است  كه كوهسار علاوه بر همه آنها  نشانه اي دارد كه برايم چنين معني داشت و مرا به اين بزرگان  سر به كوه زده بدين گونه  وصل كرد

كوه برايم صبر بود صبري به بلنداي بخشش

آري اين بخشش است اين بي ادعائي است كه بخشش را آورد و من در ميان كوه باور به صبر را كردم

در ميان ضخره هاي پيچ در پيچ گشتم و بالا رفتم نفس زدنها  برايم نشانه اي از اميد بود آري باز كوهساري بود و يك مسير بي انتها و من بي دغدغه و پر مهر مي رفتم و سپاس مي گفتم كه كوه برايم نه تنها صبر كه ناشي از بخشش است بلكه اميد به ادامه راه را درس مي دهد

در برف تازه  كوه خراميدم و يار را باور كردم و ياري را قدر دانستم اشك را طليعه شادماني كردم و شادماني را دليلي براي سپاس از يزداني كه مرا و او را و ما را تنها نگذاشته و هيچگه نگذاشته است و باز ادامه دادم بالاتر رفتم برگ هاي زرد پاييز را ديدم  برفهاي سپيد زمستان را ديدم رود خانه خروشاني را ديدم وآواي پرنده اي را شنيدم كه مرا مي خواند

بگذر تا بگذرد

آري بايد گذشت تا بگذرد گذشتي از بي كرانه هائي كه در روزگار آيند  روزگاري رنگارنگ است گاهي سبز و همه جا شادماني است گاهي خشمگين و نارنجي و زرد شود گاهي عشق سرخ است گاهي نفرت سياه است و گاهي بخشش سپيد است آري روزگار همه رنگ است و بايد همه را ديد هجران را پذيرفت همان گونه كه دستهاي گرم يار را در زمستاني سرد بايد با تمامي جان بوسه باران كرد آري بايد پذيرفت كه هجران مي تواند باشد اما بي خشم و بي لعن و نفرت و تندي و درشت گوئي و در سوي ديگر مي تواند وصل باشد وصلي با انتظاري بي كران وصلي كه ترنم عشق را زند وصلي كه تنها با عشق وصل است كه گر عشق باشد نامش را نزديكي گذارند كه در غير آن هيچ چيز جز دوري نست دوري به بلنداي نفرت و كراهت و نخواستن ها و همان مشكي كه پليدي  نفرت نام دارد كوهستان مرا در آغوش گرفت و من او را در آغوش گفتم با او غرقه شدم عشق را باور كردم جوي آب را ديدم و گفتم اين گذر عمر با مهر زيبا است برگهاي زرد پاييزي را ديدم و عشق و بازيهاي رنگارنگش را باور كرد و برف سپيد را در دست گرفتم و باور كرد

آري  زندگي با عشق زيبا است

صبح آمده است اين را نسيم صبحگاهي به يادم مي آورد ولي اين بار بر صورتم نمي وزد كه براثر نوازشش بر پنجره رو به روي بستر متوجه آن مي شوم به كنار پنجره مي روم  به قصد آن كه سپاس گويم يزدان را كه ز سر زمين دوري بازگشته ام و باز  فرصتي ديگر و روز دگري به من نهاده شده تا ياد بگيرم كه

زندگي بايد كرد

خشم را به دور افكند

به ديروز تلخ و يا شيرين نيانديشيد

و به فردا مبهم اين گونه دل نبست

و چنين است كه به كنار پنجره روم و ناگهان رفيق فراري را مي بينيم كه اين بار او مرا مهمان كرده است

برف مي بارد

سپيد پر خاطره را كه مي بينيم  سپاسم ز يزدانم بيشتر مي شود  و باز به مهماني شور و عشق و خيال برف روم

برف را بنگرم و به روياي دور خوش باشم

رو يائي كه نزديك و دور برايم رويا است

برف را به سپيدي هايش دوست دارم و چنين است كه مي انديشم بايد برايش نجوائي ز سپيدي و پاكي ها و بي غل و غشي ها نمايم و با ز چنين گويم

سلام سپيد سالهاي كودكيم

سالهائي كه آمدنت طليعه ساختن آدم برفي بود و  قلعه اي كه با رفقاي سالهاي دور به هم بتازيم و گلوله هاي برفي را فارغ از گلوله هاي روزگار بر هم زنيم كه آن گلوله درد و شيريني داشت اما اين گلوله رنج و دوري بود

آري قصه هجر رفقا در ميان برفهاي آن روز بر خلاف امروز بود  رفقائي كه هر كدام به گوشه اي رفتند و شايد پريدند و به جستجوي خوشبختي و شايد هم خزيدن و در طلب انزوا ,اما همه رفتند و تنها خاطرات آن گلوله زدن هاي برفي ماند

سلام سپيد سالهاي  نوجواني

سالهائي كه برف بود و كوچه بي انتها كه محبوب را مي ديدي كه برف بر روي موهايش نشسته و به عشق آن زلفهاي به برف نشسته ز برف آسماني قدمها سريع مي كردي نفس را در سينه حبس و نيم نگاهي به محبوبي مي كردي كه صورتش قرمز بود و دماغش قرمز و لبهايش قرمزو نگاهي با آن چشمهاي بي همتايش مي كرد و ترا به اين باور مي رساند كه

او زيباترين چشمهاي دنيا را دارد  و چنين بود چشمهاي او زيباترين بوده و هست و تا دم مرگ خواهد بود

سلام سپيد سالهاي جواني

و روزگار گذشت و تو بزرگ شدي و محبوب هم بزرگتر و عاشقانه هم با شما رشد كرد و برف بود و اين بار توهمي و انتظاري در كوچه نبود و تو و محبوب  در كوچه ها بوديد بي انتها در سكوت كوچه ها دستهايتان به هم گره  مي زديد و مي دويديد و نفس زنان مي خوانديد

يار و من با هم چه حاجت كه زيادت طلبيم

و برف بود

دستهائي كه گرمش مي كردي و با آنها گرم مي شدي

لبهائي كه بوسه بارانش چون عطيه يزدان  يگانه و سپيد و گرم  بود اميد را باور مي ساخت ايمان را به  زندگي باور مي ساخت و  برف و عشق و باور و اميد همه سپيد بود

و سلام سپيد لحطه اكنون

آمدم كه ترا گويم كه چون  هميشه مرا با خود به دور برد به همراه  نسيمي كه ديگر نسيم مهر بانم نيست و تبديل به بادي گشته ,بادي كه چون تازيانه اي است

برف مي بارد ز يبا و پر از وسوسه رهائي ز تنهائي ها باد را به همراهي خو د ميبرددو بر اي باد ر فيق هم دمي و براي دستهاي يخ زده مردم تنها چو ن تاز يانه عمل مي كند
داني چرا تازيانه ؟ آري او مي گو يد اگر دستهاي يار را در دست داشتي ترا رنج نمي دادم پس تاز يانه سرما را بر دستهايت خواهم نو اخت زيرا به گناه هجر آلوده شده اند
تازيانه سرما چه سخت مرا ياد آور شود دستهائي را كه مشتاقانه در آرزوي گر فتنشان هستم دستهاي كه گو ئي هيچگاه مال من نبوده اند و شايد هم در و ارو نه نگريهايم دستهائي است كه تنها و تنها از آن حلقه شدن در دستهاي من است
حلقه دستهايمان را چه ز يبا به تصوير مي كشم يك تصوير مجازي و لي تا چه اندازه حقيقي است من تا چه حد مجاز باشم ؟
مجاز ؟ اجازه ؟ مگر خواجه نگفت ” عشق آن است كه مو قوف را هدايت باشد: و من باز در بي اذني ها سر ك مي كشم و خو د را محق مي دانم
حق را چه كسي معنا كرد ؟ حق من اين گونه بود كه در تاز يانه مداوم باد و بوران دستهايم چو ن دستهاي آن رخت شوي سالهاي دور خانه ار باب سر خ و پر از فر ياد ز تمناي مهر باشد ؟
فر ياد ز تمناي مهر يار ؟ نه فر ياد نخو اهم ز د اين فر ياد بر اي من خود بيدادي است كه بايد به خود ياد آور شوم كه عدل و داد من چنين عادلانه است ؟
كدامين بيداد؟ عدل بر اي من اين گونه تعريف بشد كه همو اره دير رسيده ام به خلو تگاه آن او لين نگاه ؟ قبل از من آن نگاه را برده اند و دز ديده اند و مالك شده اند و شايد هم عاشقش كرده اند؟
كاش آن نگاه را عاشقي را مهمان باشد ؟ كاش آن نگاه مرا ننگرد و لي عاشقانه در تسليم نگاه دگري باشد ؟ كاش از آن نگاه شعله هاي غم و هجر و حر مان نجهد؟
در چهار شنبه سوري نگاهها بار ها فرياد ز نم سر خي عشقي و قر مزي دل خو نينم و ارغو اني نگاه حسرتم و شراب تلخ بغض خفته ام بر اي تو و زردي نگاهت و نباتي طعنه ات بر اي من اي كاش لبخند پر عشق ز ني اي كاش عاشقي ترا بينم نه بر اي خو د كه بر اي خو دت اي كاش هيچگاه هم قفسي نباشد اي كاش ترا شادماني باشد
من عاشقم عشق تو بي بهانه بي انتها و بي تا و بي هيچ پيش شرط
من عاشقم حتي اگر جسارت گفتن آن را نداشته باشم من عاشقم بهر اين نگاه پر عشق تو حتي اگر سهم من جز خيره بي تو جهي ها باشد
من عاشقم بهر عشق يار بهر شادماني يار و بهر او حتي اگر كه بدانم كه تا ابد لبهايم خشك و سوزان در حسرت بو سه هايش خو اهد سوخت
من عاشقم به اندازه اين برف به ز مين به اندازه ر قص دانه هاي سفيد در باد ز مستان من آن دانه بر في هستم كه عاشق در ختي شده است كه باد او را از آن دو ر مي نمايد اما به سبزي آن دور دستهاي يار درخت خوش است
من عاشقم و عشقي گناه آلود..
عشقي گناه آلود ؟ مگر عشق و گناه را مي توان با هم جمع بست؟ هرگز هرگز…

و من باز كنار پنجره ايستاده و به برف مي نگرم و ناگهاين فرياد شاپري را شنوم كه مي گويد

- بابائي برف ,آخ  خدا جون خيلي دوست دارم

و من نگاهي به آُسمان كنم و گويم

خدايا خيلي دوست دارم

تورج عاطف/ WWW.LONELYSEAMAN.WORDPRESS.COM

در جلوي ايستگاه قطار او را ديده ودرآغوش گرفته بود اما …

زمان گذشت و چون هر گذشتي تنها نغمه اي آمد كه ” اين نيز بگذرد” و گذشتن سالها در پي آن ديداري كه در زيبا هستي بي عيب رويا ها بود گذشت و باز مي انديشد كه آن ديدار تنها رويائي بود ؟ روياها آنگه رنگ حقيقت گيرند كه باور و ايماني به آن باشد و چه كسي است كه بگويد باور به عشق نتواند كه معجزه گر شود؟ و چنين بود از فراز آسمانها او را بديد آنگه باز از ايستگاه قطاري رهسپار قفس پرنده اي شد تا سوي ديار دور و نزديك و غريب و آشنا شود  همان دوري كه برايش موطن بود اما طعم غريبه داشت خيابانها و مردمان و كوچه هاي كودكي همه پر كشيده بودند و او تنها غريبه هائي را مي ديد كه آشنا زبان و غريبه حكايتي دارند و چنين بود كه  سيمر غ آهني در گذر ز آسمانهاي بي كران نتوانست كه او را به بوي خاك َآشنا و  كلامي كه ديگر غريبه نيست خوشنود سازد اما در ميان بالهاي سيمرغ تنها  به كلام حافظي انديشيد كه شايد او هم در كوچه پس كوچه هاي غربت دل سروده بود

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي/ به پيام آشنائي بنوازد آشنا را

و چنين بود كه در نسيم صبحگاهي را دنبال نمايد و او را بپرسد كه

ز آشنا پيامي آوردي؟

. نسيم لبخندي زد و به بالهاي سيمرغ آهني نگريست كه در جدال با او خسته بود  و باز به دور دست انديشيد آن دمي كه  در ايستگاه قطار رويائي ديده بود و قصه گم شدن ها ادامه داشت گوئي طلسم شده بود و در پنهاني ترين حربه هاي اهرمين هجر و دو دلي گم شده بود  و پاي بر سرائي پر از وعده هاي ديدار شد و او را باور كرد كه در يكي از كوچه پس كوچه هاي خاطره باز نسيمي آيد و گويد

بنگر پيام َآشنا را

و او در جستجوي پيام َآشنا همه جا را  جستجو كرد بالاي آن كوه بلند صبر  و يا در ميان نيلوفر مرداب تنهائي ودر ميان جنگل سبز دلي هاي جواني هاي دور ونزديك و سر انجام او را در ميان درياي عشق يافت و لبخندي زد و انديشيد كه چه بي هوده به ماواهاي ديگر سر زده است و او آنجا بود و باز ايستگاه قطاري ديگر كه معشوق را آغوش را و بوسه ها را  باور لمس را و وصل را باور ساخت

و شبانگاهي بود و نبود

چون قصه هاي دور و دراز كه هيچ كس نفهميد كسي بود يا نبود

اما او باور داشت بوسه بود و لمس بود و آغوشي بود و وصلي بود اما آه نبود و غربت بي كسي نبود و بيگانگي نبود و هجر و هجراني اين بار نبود و باز صداي نسيمي را شنيد كه او را مي گفت

بنگر پيام َآشنا را

و او پيام آشنا را ديد كه

قصه تمناي يار را به سرخي  سيب و انار يلدا گفت

حكايت پيوند را در طلوعي در ميانه تاريكي ترين نيمه شب داد

داستان باور را در ميان مهتابي ديد كه چون آفتاب نشانه اي يگانه است

افسانه  بي كراني را در سبز دلي ها ديد

غزل طنين عشق را باز هم در غار يگانگي باز هم زدند

در ترنم  وصل باور بي كرانگي را يافتند

و كوهستان وصل را باهم در نورديدند و تولدي يافتند و باز گوش دادند كه اولين ميزبان  صبح خواند

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي/ به پيام آشنائي بنوازد آشنا را

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي/ به پيام آشنائي بنوازد آشنا را

مي آيم و مي آيم و در وعده ديدار است كه  زمين پر ز عطر نسيان مي شود و نسيان  دوست پنهان من باز آشكار مي شود

آري نسيان  رفيق  گريز پاي من  باز آمد

سالها بود كه در تب هجر, نسيان را طلب كردم

و نسيان  پريد  و من در پي او دوان دوان رفتم اما نسيان دور و دور تر شد و هيچگاه به او نرسيدم   و پرسشي با من بود كه

مگر تواند پائي غمزده در هجر, پرواز نسيان را به تاخير اندازد؟

و نسيان رفت و من ماندم و خاطرات دور و نزديك كه گوئي هر روز مرا به سمفوني  جواني سوخته در كوچه  پس كوچه هاي  سرنوشت شوم  فرا مي خواندند و برايم نتها ي تلخ زيستنم را چنين  مي نواختند

” دو” چرا دو نشديم و تك گونه ها غريت و قريب ,برايم همراهي جاودانه  شدند

” ر”  به  تمناي  روي تو هفت شهر عشق را سر گردان شدم و شرمي عظيم  به  رخ و  روي چنين روگردان از مهر شده نثار م شد

” مي “  چون ترا “مي ” خواهم و بي تو ” مي ” ميرم همواره برايم بود

اما تمامي هستي من جدائي و  مي خراميدم در انزوا كه تنها سرايم  بود

” فا ” فاصله ها چه بي نهايت  بودند و گويا “هر گز به هم نرسيم ” ترانه اي جاودان بود كه  مرا به فنا و فرود از همه شادي ها مي رساند

” سل” و من و تو از سلاله غم زدگان هجران عشق بودند و گوئي هيچگاه به سلطنت وصل نمي رسيم

” لا”و من در هجرانت ,غمها را در سكوت دفن كردم تا بگويند مردمان اين مرد يخي چگونه آسان “لال” شده و در اين ميان, غمهايم را در ميان خنده هاي دروغين” لاپوشاني” كردم

” سي” سينه هايم همچنان مي سوزد تا  شايد اندكي به آن دم بوسه هاي  ديرين بازگرديم و مرحمي براي اين سينه سوخته يابم

من غمزده در گوشه تاريكهاي سراي زندگي سوختگي را و خشم را و تلخي خيانت را و بي مهري را در هواي نسيان در آغو ش كشيدم و باز حكايت همچنان باقي بود

و حال مي آيم و مي آيم تا نواي دگري زنم نوائي كه نتهايش شايد اين بار اين گونه باشندو مرا گوش نواز و نه گوشخراش  بنوازند

“دو ” يادگار كودكي را به ياد دارم كه ترانه اي بود كه مي خواند ” دو “چون دو شب نخوابيدم اما مي گويم بي تو و بي من و بي دو ما هيچ شب نخوابيدم و آسودگي را و عشق را مهر را و هم آغوشي و جاودانه زيستن را باور نكردم و حال باز

” دو ” مي خواهد كه دو شود زوج را باور كند زوجي كه يگانگي را هر دم مشق كنند

“ر”آري به سوي ريسماني روم كه باز مرا به زيستن گره زده است و باورم ساخته است كه رهيدن از ديوار غربت و خود سوختن تنها دلدادگي استوبس

“مي” و مي انديشم كه بايد بي انديشه باور كرد كه در ميان تمامي قصه هاي روزگار باوري باشد كه گر عشق همان عشق باشد  آنگه مي خرامم در ميان  باوري كه از ياد برده بودم و آن عشق بي زمان و بي مكان و بي بهانه است

” فا “و من اين نت را به دو گانه اي تبديل سازم “ف”آن را تبديل به فريادي كنم و “ا” را به ارجي نهم كه به مهر و باور عشق داده ام

“سل” و من سلطان عشق خواهم شد و ترا سلطان زيستنم دانم سلطاني براي دليل بودني كه با عشق ميسر بوده و هست و خواهد بود

“لا” و مي گويم تمامي لايه هاي وجودم به عشق و شور و مهر باز زنده خواهند شد

“سي” گويند مرغهاي بي كران جهان هستي سوختند و مردند و ياد گرفتند كه سي مرغ شوند و در پهناي آُسمان به اتحاد و پختگي و وجودي يگانه رسند پس سيمرغ خواهم شد و در تمامي آُسمان نسيان را جا خواهم نهاد و اين بار به نسيان خواهم گفت

ترا با خاطره هاي تازه  و امروزم جاي گذارم تا  بداني امروز سيمرغم و آسمان عشق جايگاه من است

آري مي آِيم و مي آيم وعده ديدار در انتظار من است

www.lonelyseaman.wordpress.com

به دنبالت خواهم آمد  اي جاودانه  هم بازي

همچنان گرم و پر تمنا و در آرزوي شادماني ها براي تو

آري به دنبالت خواهم آمد زيرا پرديس را به تمناي تو داده ام كه مي دانستن گره اي بر  ابروي يار ,دوز خ است و اين دوزخي  كه دلشكستگي يار  است را بالاتر از هر  آتش و دردي مي دانم پس باور دارم كه حكايت حافظ را من نيز بايد تكرار كنم كه مي خواند

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت/ ناخلاف باشم گر به دو جو نفروشم

آري اما مي دانم قصه پدر گونه ديگر بود و او  روضه رضوان را به دو گندم فروخت كه ثابت كند آدم است و  بهر اين كلمه آدمي است كه بايد از ياد نمي برد كه بايد

دل داشته باشد قوي

مهر داشته باشد جاودان

كلامي گره خورده به دل پر عشق

وفا به يار كه او هست تنها محبوب

و…

داستانها مي گويم اي حواي زمانه ؟

مي دانم هم بازي گوئي هم بازي من رفت شايد مرد و يا هرگز نبوده است و.جود نداشت ..

شايد باور نكني و باز گوئي كدام جوانمردي چنين بوده است ؟ ديگر زمانه آدمها تمام شده است و ديگر هيچ هابيلي هم به دنبال مهر كشته نخواهد شد روز گار ويس و رامين و ليلي ومجنون و شيرين و فرهاد و رو مئو و ژو ليت و زال و رو دابه و… به اتمام رسيده است اگر امروز باز آدمي و حوا در پرديس باشند آدم به تمناي حوا سيبي نچيند او به دنبال حوا دگر خواهد رفت  كه  سيب نخواهد به دنبال آزمون عشق نرود و …

اگر باور اين باشد كه مي دانم و سخت مي دانم چنين است واي بر من كه هيچ  نفحه اي از آدمي نبرده ام

آري هم بازي هنوز باور دارم كه مي توانم آدم باشم و رادمردي و جوانمردي كنم و حس بي كران مهر را دهم در سرزمين شقايق هاي سرخ تمناي تو را تنها نشانه دانم  در سرزمين طلوع و غروب آفتاب مهر  تنها  پيوندي نارنجي با تو زنم همان نارنجي كه شفق و فلق است و لحطه تولدي را ياد آوري كند  در سرزمين گلهاي آفتاب گردانم آفتاب عشق را دليل آفتاب زيستنم دانم و در بي كران سبزه هاي زندگي با مهر سبز شوم با عشق جوانه زنم ريشه در خاك اصالت نهم و دستهايم را به بي كران حس بالا برم و درختي سبز باشم ز بي كران مهري كه در معشوق زميني و هم بازي است و ريشه در آن كنم و به تمناي هم بازي آسمان و بي كران هستي عشق را به ميزباني فرستم و بعد در بي كران زنبق هاي غار افكارم آنجا كه تاريكي ترس و حقارت و نفرت و توهم مردانگي با زور و بازو وجود دارد روشنائي طنيني ديگر را  باور كنم و مهر را براي مهر عشق را براي عشق و بي بهانه عاشقانه و بي ادعا مهر ورزي را طنين بخش افكارم نمايم و بعد در رودخانه بي كرانگي هستي غرقه شوم هر دم را لحطه بي نهايت دانم و هر غوطه وري در عشق را نجات و نه نابودي بدانم نيلوفرشوم در مرداب روز مرگي ريشه اي در آب خلوص گذارم و بگويم

هم بازي تو بي كران مني

و بعد سوي بنفشه هاي كوهستان زيستن و عدم روم و در خاكستر آتشفشنهاي زندگي صبر پيشه كنم و تمناي يار را حتي دمي از ياد نبرم و باز گويم

هم بازي  تولدي دارم بهر ميلاد تو

هر دل محبوب  دل به دريا زند و چنين بود كه پرديس را بي تمناي يار بهشت نديد

آري به تو گويم م بازي به سويت آيم تا باور كني كه هنوز همبازي تو ام كه باور كني كه من همچنان همان آدم هستم

همبازي من همان

آري ترا گويم هم بازي

دوست دارم بي كرانه

دوست دارم بي ادعا

دوست دارم بي بهانه

دوست دارم كه پرديسم بهانه اش تو بود

دوست دارم همبازي

دوست دار همبازي

www.lonelyseaman.wordpress.com

از زبان يار و خواهرش شنويم كه تولد فروع در هشتم دي ماه 1313 بوده است  هر چند كه در پاره اي از زندگينامه هاي او, روز دگري را براي تولد او نگاشته اند اما براي بانوي ” تولدي ديگر “  هر دم ,تولدي ديگر است آن گونه كه نگاشت و خواند و برايش نگاشتيم و خوانيدم و از يادش نبرديم و از آن روز شوم بهمن ماه 1345 تا به امروز برايش تولدي ديگر را همواره باور كرديم

برايم فروغ جاودانه مي افروزد و گرمايم مي دهد و هر از گاهي كه به واقع چون او سردم مي شود و مي پندارم كه هيچگاه گرم نخواهم شد, باز به ياد او سوخته ام و فروزان شده و ب به تولد ديگري رسيدم فروغ براي من همواره شگفت انگيز است با اين كه در هنگام مرگ او تنها 5 ماه داشته ام اما گويا با او زندگي كرده ام كه نه چنين نيست به واقع با او زيسته ام تمامي نوجواني و جوانيم و تا امروز با فروغ گذشت  با او ” اسير ” شدم با او ” عصيان ” كردم و با او باز ” تولدي  ديگر” را در ميان خاكسترهاي سوخته دلي هايم تجربه كردم و ققنوس شدم  آري فروغ برايم  سخن ها گفت ز عشق گفت همان عشقي كه برايم ترنمي ساخت كه ” اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است “

فروغ از عشق بي بهانه گفت از عشقي كه  مي تواند براي آنهائي باشد كه همچنان كه ترا مي بوسند در ذهن خويش طناب دار ترا مي بافند

فروغ  برايم از پري كوچك دريائي گفت و آنقدر عاشق او شدم و ناخدائي پيشه كردم ناخدائي كه خدائيش همه چيز او بود و در كنار ناخدائي به عشق شاپري محبوبش زندگي كرد و دانست رنجها بايد تا عشق باور باشد كه هيچ صيادي زجوي حقير كه به گودالي مي ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد و چنين بود كه در صدف جستجو ها مرواريد عشق را يافتم و نگريستم ز دريچه اي به مردمان خوشبختي كه ترنمي جز عشق ندارد و در آستانه باز همان دختري را ديدم كه ترنمي جز عشق ندارد

امروز تولدي ديگر براي فروغ است مي دانم كه در باغي كه به نام ” دريچه اي به باغ شعر ايراني ” است نام او نبوده است اما دوست داشتم  به  باغ دل خوذم و همه عاشقان بانوي شعر ايراني اين قطعه را  تقديم كنم

دريچه اي به باغ فروغ

رفته بودم  نالان  سوي او, تا گويم به بانويم فروغ

ز ين همه كژ انديش مردم اندرون لاقيدو بي فروغ

رهسپار سرايش گشتم تا او را دهم آگهي

كه در خانه سعدي گشوده اند, باغي  ناگهي

بوستان آنها تهي ز گل  سرو و سبزي و چنار

كاغذين رنگين و پرتزوير و ادعا وداد و هوار

نامش شده   ” دريچه اي به باغ شعر ايراني “

ليك نديده ام در آن نه لطف ونه خردي زشعر ايراني

گفته اند اين باغ  جايگهي  بهر يادگارشاعران ايران است

ليك گويم پس چرا بي  نشاني ز فروغ  جاودان ايران است؟

بهانه آمد و باز حكايت همان تكراري ها  مصلحت,

سياست, توجيه  , القصه, بس كن,  نقطه سر خط

نقل ها كردم  كه باغ شعر و شور  ايراني

نباشد  طفيلي تزوير و دروغ را ميزباني

ليك سكوت  و استهزا و تزوير جوابم بشد

و در غم  چنين , ظهير الدوله ميزبانم  بشد

ديدمش باز  خفته در ميان آن چراغ و  باغچه

سبز گشته دستهايش, باز سبز همواره غنچه

با دريچه اي كه دانم , باز بيند, اجتماع مردمان عاشق

نه چون دريچه باغ شعر ايراني  همره سياست جاهل

آري,چون   كه به  باغ و محفل بانو فروغ آمدم

به  راستين  دريچه باغ    شعر ايراني, پر فروغ   آمدم

ظهير الدوله در ميان باد و سكوت  و فروغ و  ايرج و رهي

زيبا  و پر سكوت ترنم چو باغ حافظ و گلستان خانه  سعدي

نشستم و گريستم بر سر بالين  فروغ بانو

فغان ها كردم و شكوه و فرياد, گفتم, هيهات بانو

شده ام  بي زار ز نديدن و نخواستن  فروغي چون تو

در غرقه هاي تاريكي روزگارما,  مگر چند فروغي بودچون تو؟

ناگهان دستهايش را بر گونه ام حس كردم

نوازشي بود پر مهر , به كلام حق باور كردم

از ياد بردم شعبده بازي خانه شيخ اجل

دريچه ,باغ,  مدعي شعر ايراني گوئي نبود ز ازل

صدايش را شنيدم من با همان فروغ نجوا

كه بياسود مرا با كلام  ونوازشهاي فر وغ ندا

” بگذار تا به طعنه بگويند مردمان “

“در گوش هم حكايت عشق مدام ما”

” هر گز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق”

” ثبت است بر جريده عالم دوام ما “

باز آمد اين مسافر سرد و پر دغدغه و سپيد
تا ز روح ودل پر درد برون آورد زشتي و پليد
ياد آورم در اين زمستان سرد, آن قصه آشنا
كه نبود هيچ حكايت جز بي وفائي و جفا ؟
شعبده اي كه دهد غصه و درد و هجر؟
كه ما را آسان نمود دور زهمدلي و مهر؟
غمان روزوشب تلخ برون ,فرياد ز اندرون, پر زخم؟
سرشكي كه ريخته شد بهر لعن و نفرين وخشم؟
نامحرم دلي كه ما را برده بود به اقليم غريب؟
آنجا كه داد ما را , آرامشي زدغل و فريب؟
آن رند و گنه كاره و رسوا ي بي مايه؟
كه زد و رهنمونمان كرد به اجبار تازيانه؟
آن شلاقي كه كرد غافل زگره چشمهاي يلدا؟
ياد برديم آتشي كه زد آن شهلاي نرگسها؟
پرسش و حكايت پر ترديد وشك بسيار
بگذار تا ترا گويم حكايت مهرو دل و دلدار
آن قصه دلداري شب سرد خزان
كه يزدان را بگفتم بهر دل ما,مهر وزان
وه چه شبي پايان پاييزي بود باآن نگاه
چه غوغا و حكايت و دل طوفاني, بي صدا
قصه شب پايان پاييز بود, شمردن جوجه ها
ليك شد براي ما آغاز بهار و شكفتن دل غنچه ها
قصه انار و سيب و حكايت تفال به حافظ
وه چه پيامي آمد زخواجه آن كلام نافذ
ياد دارم حكايت شيرين لسان الغيب
كه چه پر راز پيامي داشت زغيب
” دردم زعشق و درمان نيز هم “
“دل فداي او شد و جان نيز هم “
دردم نه او كه نوش دارو ودر مانم بشد
جانم نه او كه زيستن فرمانم بشد
وه چه زيبا روزگاري با او برايمان بشد
چه شهد حكايت عاشقانه ماندگارم بشد
روزگار عشق و عاشقي بهاري بود و بس
افسوس كه كوته و اندك مجالي بود وبس
قصه ترس و توهم و دل پر دغدغه
داستان بي وفائي وترس ووسوسه؟
قصه پر درد و حرمان بود, ليك كوتاه كنيم
شكوه بي مجال و قفل رابر لسان كنيم
هر چه بود تلخ بر ما گذشت
وه چه بود بي درمان گذشت
حال باز يلدائي وزمستاني آمد ميان
از ميان قصه ابو بشرو آدميان
باز حكايت انار و سيب و حافظ
باز شنودن به پند آن پير كلام نافذ
تفالي زديم و نشستيم به شنود
تاما را خواجه, زغصه عرش آورد فرود
اين بار ما را چنين گفت شمس
كه مرا نواي شادماني بودو رقص
” لاف عشق و گله از يار زهي لاف دروغ”
” عشق بازان چنين مستحق هجرانند”
آري حكايت بي بهانگي را يادآوردم باز
شكر يزدان را كه نبردم اين بار به غفلت باز
كه گر عشق باشد پر مهر عشق
نيست نفرين و لعن , تنها عشق
قصه مهر نيست مربوط به زمان
يزدان را سوگند كه باشدبي مكان
قصه عشق در شب پايان خزان
در اين آغاز نويد برف سپيد زمستان
يك قصه و حكايت بود و بس
آن را بايد ز حافظ شنيد وبس
” عشق مي ورزم و اميد كه اين فن شريف”
” چه هنرهاي دگر موجب حرمان نشود “
حال گويد ناخدا با فريادو تضرع سوي خدا
گويد او با دلي پردرد ليك بي ادعا وادا
يزدانا نصيبمان كن عشق يلدائي
باشد هميشه اميد و شور و شيدائي

www.lonelyseaman.wordpress.co