به ايوان مي روم و زمزمه مي كنم

دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند چراغها رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به مهماني گنجشكها نخواهد برد ” پرواز را بخاطربسپار پرنده مردني است

صبح دگري آغاز شده است ورقصان پاييزي شروع است نسيم خنكي صورتها را نوازش مي دهد و اندكي التيام به رخهاي ملتهب گذشته از تابستان پر ماجرا هديه دهد و آسمان حكايتي ديگر دارد مي بارد و باز هم مي بارد تا هر كسي به نوعي آن را بنگرد آشنائي گويد كه باران عشق بازي آسمان و زمين است جائي كه اين دو با رسيدن به و صال خود جشن باران را بر پا كند ديگر همرهي خبر از غم آسمان در رقصان آسمان باراني مي دهد و من به آسمان مي نگرم و دوست دارم كه باران را نشاط انگيز دانم آري سرشك آسمان برايم بايد معناي شادماني دهد در اين روز هاي خزان تابستان و در بهار پاييز محبوب فصلي كه در آن ريزش برگهاي زرد و قهوه اي و قرمز حكايت ياد آوري سبزهاي بهاري مي دهند تنها به شادماني مي انديشم به روزهاي بي كراني كه بايد آيند و روند تا زندگي در مسيري باشد كه ذهنم مي گويد ذهن را فرمان دهم اندكي قرار گيرد و به خود گويد روزگار يخي تو نيز روزي به پايان رسد اما مي دانم كه ذهنم نيز چون دل مي داند كه يخي نيست شايد در خلسه بي كران كالبدي كه تورج نامش نهاده ام اين ناخدا همره قرنهايم بتواند باز ياد آوري ديگر نمايد ز دلدادگيها و ز مهر ورزيها ز باور ها و ز بي شك شدنهائي كه چه تحفه بي كراني است به ياد معلم پير روزگاران گذشته افتم كه مي گفت عشق پر از شك و دوست داشتن پر از اطمينان است عشق پر از تشويش و دوست داشتن پر از آرامش است عشق پر از فراز و نشيب و دوست داشتن تنها ره رو به اوج دارد عشق را به گونه اي بر چينيم ولي دوست داشتن هديه شود و.. اما عشق و دوست داشتن همه ز دل آيد و دل ناخدا را غو غائي است آرامشي يخي بر وجود او استيلا يافته است به دريا چشم دوزد گاهي فريادي زند اما اين فرياد هم از سر خشمي است كه غم آن را سازنده است به دريا چشم دوخته است نسيمي صورتش را نوازش مي دهد و او در اين نوازش سرشك غمناكي را پنهان است دلش را چون كوهي مي داند اما جاي كوه نور تبديل به كوه يخي شده است و مي پندارد در جدال يخ و نور كدامين پيروز است مي داند كه آفتاب را دوست دارد اما عاشق پاييز نيز هست و كسي كه هم پاييز و هم آفتاب را مي پسندد در چه سر گشتگي شگفت آوري است دلش به پاييز خوش است همان پاييز عاشقانه با همان نواي زيبائي كه از عبور بر روي برگها آيد و گويد بنگر مي گذرد و بنگر يخها نيز روزي آب خواهد شد و دلش خوش است به اين دلخوشي و به پاييز سلامي دگر مي دهد به پاييزي كه پر از نسيم است و سراسر از باران و رقصان برگهاي زرد و قرمز و قهوه اي كه سبزي را به يادت آورد و در جستجو آفتابي كه براي هميشه نوازش گر شود و باراني كه باز هم موهاي ناخدا را باعطر هم دلي چون دويدن در سراشيبي يك كوهستان خيس كند و بادي كه به آغوشش كشد چون آن هنگامي كه بر بالاي باغچه اي بر گورستان سرد قديمي شهر ايستاده بود كه دستهاي سبز بانو را در خود جاي داده است و هرگز نمي تواند چراغي را كه عاشق دلخسته اي سالها پس از او آورده تا به دريچه پنجره كوچه خوشبختي روشنائي بخشد را ميزباني مهربان باشد و باز زمزمه اي زير لب كند

كه دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند چراغها رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به مهماني گنجشكها نخواهد برد ” پرواز را بخاطربسپار پرنده مردني است”

منم شهره شهرم به عشق ورزيدن/ منم ديده نيالودم به بد ديدن

نگاهي به اين بيت خواجه مي كنم شهره بودن به عشق ورزي لقبي بود كه روزگاري آشنائي به من داد شايد به زيبائي اين بيت خواجه نبود اما او مرا “آقاي عاشق پيشه ” لقب داد مهر باني كرد و عنواني بزرگي است اما من هيچگاه نخواستم كه شهره عشق ورزيدن شوم زيرا اين گونه القاب را نوعي ريا به عشق دانستم هر چند شايد او نيز همين قصد را داشت بگذريم ..اما مصراع دوم را بيشتر دوست دارم و سعي كردم كه شهره به “ديده نيالودن به بد ديدن” شوم و در اندرونم چنين بود سوگند به باراني كه چنين لطيف ومهربان شهر م را از هر گونه آلودگي رهانيده است كه هيچ گاه نخواسته ام كه ديده بيالايم به بد ديدن در طي سالها گفتند و شنيدم و گفتم و شنيدند از عشق و مهر باني و ايمان و اميد و صبر و… اما يزدانم همره من است كه مي داند پندارم جز به خوب ديدن و خوب گفتن و خوب عمل كردن نبود هر چند شايد خوب هم نديدم و خوب هم نگفتم و خوب هم عمل نكردم اما پنداري جز عشق نداشتم در روزگاران حركت كردم و به مسافرين كشتي عشق نگريستم من صاحب اين كشتي نبودم من مسافري از اين كشتي بوده و هستم شايد ناخدا نامي است كه بر من نهاده شده است اما اين عنوان نيز هديه اي است كه باز خود مسافر دير آشنا اين كشتي بر من نهاده است من ناخدايم اما سكانم در دست خدائي است كه او مي راند وكشتي كه مسافرانش پنداري جز عشق ندارند قطب نماي كشتي را نيز من نمي نگرم مسافرين عاشق پيشه و شهره عاشق دلي خود به قطب نماهايشان مي نگرند هر كدام از ما قطب نماي خاص خود را داريم كه تشكيل شده اند از تجربه ها و احساسها و انديشه ها و دلها آري اين آخري مهمترين ابزار اين قطب نما است مي رويم بي مقصد كه مسير را عشق است بي ادعا و بي انتها و شايد بي افترا … سعي كرده ايم كه باز از پندار حافظ پيروي كنيم كه مي گفت وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم / كه در طريقت ما كافري است رنجيدن اگر وفا كرده ايم بهر عشق پس ز معشقوق چرا گله ؟ اگر ز ره عشق ملامت كشيده ايم معشوق را چرا نهيب ؟ خوش باشيم به خوشي معشوق اما تازيانه بر او نزنيم اگر عاشقي را فرياد كرده ايم خود نيز عاشقي كنيم اگر به دنبال همره در قايق زيستن خود هستيم خود نيز همره باشيم اگر او غيبت دارد خود نيز غايب نشويم آري چه سخت است كه منتظر مان نباشند كه باشيم يا نه … اما بايد كه خوش باشيم كه رضايت دوست را خوش است و نرنجيم و دشنام ندهيم و درشتي نكنيم كه كفر است به يزدان عالم قسم كه ظلم است رنجيدن بهر خويشتن ز جور يار كه يار جور نمايد كه جور همان پاره كردن حرمتها است و پاره كردن حرمتها از ياد بردن پند خواجه است كه گفت پير طريقت گفتم كه چيست راه نجات /بخواست جام مي و گفت عيب پوشيدن آري بايد مي بخشيدن را سر كشيم بايد كه عيب را پوشانيم كدامين عيب ؟ مگر يار عيب هم دارد ؟ او با قطب نماي خويشتن در درياي زندگي پيش مي رود او با اراده و تصميم و خرد و دل خود پس بايد محترم شمرد يار را چه عيب ديدن ؟ و باز مي گويم و مي گريم شايد گويند كه زسر ريا است اين نيز تحفه اي است كه بايد زدوست قبول كرد و گرفت و باز ديده را نيالود به بد ديدن كه بد ديدن دل را رنجاند و باز به باران مي نگرم چه زيبا ترنمي دارد در ساعاتي كه خلوتي يگانه را تجربه كردم انديشيدم و پند گرفتم كه بايد نيالايم به بد انديشي و به بد گفتاري و به بد كرداري كه در اين صورت است كه مي پير طريقت را خواهم نوشيد آري بايد كه نوش كنيم آنچه كه بايد فراموش كنيم و باز به درياي زندگي مي نگرم به مسير به آنچه گفته اند و كرده اند و ملامت شنيده ام كدامين ملامت كه ملامتي نيست زيرا تصميم گرفتيم كه وفا كنيم به عشق و به مهر به بخشش و به ديدن مسير كه مسير را بايد ديد بي هيچ ادعا و ريا كه اگر غير اين باشد خواهم رنجيد و چنين مباد مرا

تابستان تلخي است گوئي در اين روزهاي گرم بايد خاطرات شيرين  هم به گونه اي محو و ذوب شوندروزهاي آغازين تابستان بود كه مايكل جكسون يكي از خاطرات زيباي دوران نوجواني و جواني من  به يك باره رفت و حالا در روزهاي آخر تابستان خبر مرگ پاتريك سوايزي بار ديگر آه حسرت و قطره اشكي بابت يك نوستالژي قديمي را به دلم  و چشمهايم نشاند پاتريك سوايزي ارائه گر نقشهاي بزرگ رمانتيك در عرصه سينما و تلويزيون بود شايد چهره تا حدي خشنش و اندام عضلاني كه داشت باعث مي شد كه كمتر كسي در روزهاي اول حضور او در عرصه هنر هفتم بيانديشد كه او مي تواند ايفاگر نقشهاي  يك رومئو قرن حاضر باشد اما چشمهاي پر غم او و بازيهاي درخشانش خلاف اين ادعا را ثابت كرد حقيقتا قصد ندارم از زندگي او بنگارم  زيرا نه منتقد سينما هستم و نه تصميم دارم در صف مداحاني باشم كه باز در فقدان ستاره اي  پر كار شده اند براي من نوشتن در مورد پاتريك سوايزي نوشتن در مورد درسهائي است كه از حضور او گرفته ام درسهائي كه شايد براي ساختن زندگيم بسيار مثمر ثمر بوده است

در س اول: اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است

فيلم روح را ديده ايم فيلمي كه در آن پاتريك سوايزي در كنار دمي مور ارائه كننده يكي از زيباترين عاشقانه هاي تاريخ سينماي  جهان بودند ادامه عشق حتي در هنگام پس از مرگ سوژه زيبائي بود كه بخوبي قصه ” اگر عشق همان عشق باشد ز ” را در فيلم روح بيان مي كرد در صحنه هاي از آن فيلم بخوبي حسرت به نمايش گذاشته مي شد حسهاي  هجر  با هم بودن و اي كاش ها … صحنه كوزه گريها  دمي مور در لحظه هاي حضور معشوق ( پاتريك سوايزي)كه چه زيبا شعر خيام  را به تصوير مي كشيد

بر خيز و بيا بتا براي دل ما

حل كن به جمال خويش صدمشكل ما

يك كوزه شراب تا به هم نوش كنيم

زآن پيش كه كوزه ها كنند از گل ما

آري فيلم روح مي توانست همان گفته زيبا مادر بزرگها باشد كه مي گفتند ” دم را غنيمت است “

2/” عشق هيچگاه تبديل به نفرت نمي شود”

چقدر اين گزافه گوئي را شنيده ايم كه” گاهي عشق مي تواند تبديل به نفرت شود” اما امكان ندارد عشق هميشه  همان عشق خواهد بود داستان سر يال شمال و جنوب پاتريك سوايزي و دوستي دو مرد از دو خطه و با دو ايدو لوژي كاملا متفاوت نشان مي داد كه اگر دوستي و عشق و اتحاد و هم دلي و با هم بودن باشد هيچ نيروئي حتي يك جنگ داخلي نمي تواند باعث گسست  آن شود در شمال و جنوب پاتريك سوايزي عشق را در قالبهاي بسياري نشان داد عاشقانه بي كرانش با محبوب و داستاني عشقي سخت دير و صال از يك طرف و دامنه عشقي بين دو مرد كه در ميانه يك جنگ خونين لحظه اي نيز ترديد به اصالت  آن وارد نشد و همه نشان از هنرمندي داشت كه مي توانست عشق را براحتي نمايش دهد

3/” عشق زيبا است”

” فيلم ” رقص كثيف” يكي ديگر از فيلمهاي معروف پاتريك سوايزي فيلمي كه در آن نشان دادكه  هيچ عاملي نمي تواند هنر را  اگر واقعي باشد از ذاتش كه همان عشق است دور نمايد  رقصان  در فضاي عشق حتي اگر رقص كثيفي نام دهند هيچگاه كثيف نيست و  عشق را نابود  نمي سازد در اين فيلم نيز پاتريك سوايزي نشان از يك عاشقانه  رقصنده اي بود و توانست رقصي با نواي عشق را به جهان هديه دهد

4/” با عشق زندگي خواهم كرد “

پاتريك سوايزي فيلمهاي و سر يالهاي زيادي را بازي كرد اما در اوايل دهه 90 با اعتياد به الكل تا حدي از دوران اوجش فاصله گرفت اما سخت جنگيد و عشق به زندگي و ايفاي نقشي به نام ” عاشق” در زندگي واقعي باعث شد هم الكل را ترك كند و به زندگي افسانه اي بر گردد او در هنگامي كه سر طان لوزالمعده گرفت اعلام كرد مي تواند با عشق زندگي كند و نگذارد كه سر طان او را از پاي در آورد و براستي نيز مقاومت بزرگي را نشان داد اما سر انجام شمع وجودش در سن 57 سالگي خاموش شد  اما نشان داد كه مرگش هم مي تواند درس بزرگي دهد و آن درس اين بود ” با عشق تنها مي توان زندگي كرد “

حالا دوست دارم با رفيقي قديمي با كسي كه بخشي زيبا از خاطرات جوانيم از او است بدرود و به او بگويم

پاترك خداحافظ

اما بدان كه هميشه دوست خواهم داشت

وعاشقانه ترين نقشهاي زندگيم با ديدن فيلمهاي تو متبلور شد و به همين دليل از تو سپاسگزارم

بدرود پاتريك

بدرود

هوا بوي مهر را مي دهد آري چه زيبا مهري است كه با مهر آغاز مي شود اول مهر مي آيد و باز زنگ مدرسه ها نواخته مي شود و مي نويسند بابا نان داد بابا آب داد و.. سالها از آن روزگار مي گذرد و در آن زمانها بابا يك مرد بلند قدي بود كه كت و شلوار مي پوشيد و كراوات مي زد و كيفي در دست مي گرفت و عينكي بر چشم داشت صبحها ترا با آوازي از خواب بيدار مي كرد آن آواي بابا را كامل بخاطر ندارم اما حافظه اندك من چند جمله آن را هنوز ترنم مي كند آهاي بچه هاي ناز نازي پاشيد بريد بازي بازي دست به گلها نمي زنيد هر كه به گل دست بزنه شاپرك نيشش مي زنه .. من و خواهرم از خواب بيدار مي شديم و اين تصوير بابا را مي ديديم و به مدرسه مي رفتيم آن مرد مهر بان كه كت داشت و شلوار داشت و كيف داشت و كراوات داشت و عينك داشت در روزهاي ابري باراني كرمي بر تن مي كرد و بوي ادكلنش فضاي خانه را نوازش مي داد را نمي ديديم او براي آينده ما تا ديرگاهان شب بيرون مي رفت تا بار ديگر صبحگاه ديگر همان شعر قديمي را بشنويم آهاي بچه هاي ناز نازي پاشيد بريد بازي بازي دست به گلها نمي زنيد هر كه به گل دست بزنه شاپرك نيشش مي زنه .. آن روزها بابا بزرگ بود و ما كوچك بوديم اما سالها گذشت و او كوچك تر و ما بزرگ تر شديم به روزهاي نوجواني رسيديم و به هنگامه سربازي در روزگار جنگ و صحنه در ترمينال اتوبوسي كه مرابه پادگاني در كويري مي برد و من ديدم كه همان مرد كه آن شعرها را مي خواند چگونه قطره اشكهايش را پاك مي كرد و باز در تونل زمان مي روم روزگار ترك ايران و خانه پدري فرا رسيد چقدر اين واژه ” خانه پدري ” را دوست دارم و به من حس امنيت و آسايش مي داد و به اين باورم مي رساند كه ايران و خانه پدري تا چه حد برايم ارزش دارد و سالها است كه همچنان خانه پدري را مي پرستم برايش بهترين ها را آرزو مي كنم و شادي و صلابت و اقتدار را مي خواهم چقدر آرزو ها براي خانه پدري دارم زيرا خانه پدري معناي پدر را بايد داشته باشد با واژه هائي چون مهرباني اقتدار امنيت عشق انسانيت و من در سالهاي هجر به ياد پدر به ياد خانه پدري و به ياد خانه پدري با تصور پدر بودم ولي مي دانم كه ارزشهاي پدر با چند جمله نظير بابا آب داد بابا نان داد قياس نمي شود همان طوري كه معناي خانه پدري را نمي توان در چند جمله نظير اي ايران اي مرز پر گهر اي خاكت سر چشمه هنر دور از تو انديشه بدان و پاينده باد نيك و جاودان نمي سنجند ؟و امروز در روزهائي كه دهمين سال پدر شدن خود را مي گذارم هفتادمين ساگرد تولد پدر مهربان فرا تر از نان و آب و آن مرد معطر و مهر بان صبحگاهي كه عينك داشت و كت داشت و شلوار داشت و كراوات داشت و از همه مهمتر يك قلب بينظير دارد را جشن مي گيرم يك جشن در هجرت او و حضورش به دور از خانه پدري جائي كه عشق است و مهر است و اعتقاد است و ايمان است و اميد هست و صبر است و ميليونها چيز هاي خوب و زيباي ديگر كه خانه ديار را تبديل به خانه پدري مي كند از اين جايگاه به باباي مهر بان تولدش را تبريك مي گويم برايش بهترين را مي خواهم با دنيائي از آرزوي هاي خوب كه چند تائي چون آرزوهايم براي خانه پدري است جاويد باشي اي پدر( اي ايران) پايدار باشي اي پدر ( اي ايران) سالم باشي اي پدر ( اي ايران

و باز از سفر آمدم………

دنياي سفر را سر زمين تجر به ها نيز گفته اند  و اين قصه شيرين تجربه اندوزي باز هم ادامه دارد شايد بگويند بر خي از تجربه ها تلخ هستند اما بايد باور كنيم اگر تجربه ها به موقع گرفته شوند همواره شيرين است و سفر قصه شيرين تجربه اندوزيها است

در كنار دريا بوده ام و به موجها مي نگرم مي آيند و مي روند و باز امواج خروشان اين آبي بي كران را به  ساحل مي دوزند بوسه هاي دريا و ساحل چه بي پايان  عشق بازي دارند و من به اين صحنه ها مي نگرم و در كنار  آشنائي ز ديار سر زمين مادري نشسته ام و او مي گويد و من مي شنوم سخت نا اميد است و مي پندارد كه زندگي بايد همواره در چرخش بي كران باشد تا نام ” تغيير ” گيرد او نالان گويد

اين روزها واژه ها را ببين  تنها از پس بهانه اي به دنبال نور نگاه دوستي است مي داني!هزاران لحظه مي خواهد تالبخندي از جنس بلور ديده شود

………….

تغيير؟” براستي چه چشمهائي  خوشبختي هستند كه تغيير را مي بينند”   اين جمله در ذهنم را با صداي بلند مي گويم و مخاطبم متعجب مرا مي نگرد و باز تكرار مي كنم

براستي چه چشمهائي  خوشبختي هستند كه تغيير را مي بينند

مخاطبم مرا متعجب مي نگرد و مي پرسد

كدام تغيير ؟

دريا را نشان مي دهم و مي گويم

به اين امواج بنگر آيا تغيير را مي بيني ؟

مخاطب عصبي من مي گويد

هيچ تغييري نيست فقط تكرار است موجها مي آيند و مي روند

لبخندي مي زنم و مي گويم

اشتباه مي كني با هر بوسه موج بر ساحل بخشي از آن را در آغوش مي گيرد و به دريا مي برد و باور كردني نيست كه با هر موج بخشي از كره زمين به داخل آب مي رود حتي اگر اين بخش چند دانه ماسه باشد سرانجام روزي همه ساحل را در بر مي گيرد حكايت ما نيز چنين است ” تغيير ” به معناي دگرگوني هاي به اين آشكاري است كه نمي توانيم ببينيم زيرا نمي خواهيم كه ببينيم

مخاطب نگاهي به امواج مي كند و گوئي او هم غرقه در عشق بازي امواج و ساحل شده است و گوئي كمي آرام گرفته زيرا لبخندي مي زند و از من دور مي شود نمي دانم چرا دوست دارم لبخند او را چون بسياري كه از آنها در يافت كرده ام حاصل عشق بدانم اميد دارم كه هرگاه نااميد از يك نواختي و ايستادن جهان شود به ياد عشق بازي امواج و ساحل بيافتد و به ياد آورد هر لبخندي از جنس بلور است هر شادي بي بهانه و بي واژه مي تواند باشد مي توان عشق بازي را تجربه كرد

و من باز به عشق بازي امواج و ساحل مي نگرم

بي واژه

بي بهانه

متلاطم

پر تغيير

روزهاي آمدند و رفتند و شبها نيز همين بازي را انجام دادند و  در خلال اين رفتن ها و آمدنها يك واقعيت به  اثبات رسيد ” عمر من “

تنها چند ساعتي به پايان  چهل و سومين سال عمرم  باقي مانده است و در 13 شهريور سال 1388 وارد چهل و چهارمين سال زندگيم خواهم شد جالب است حضور در چهل و چهار سالگي در سال 1388  و من به گفته خيام مي انديشم

اين قافله عمر عجب مي گذرد / درياب دمي كه با طرب مي گذرد

و من وقتي به وقايع گذشته مي نگرم تنها آنچه را كه طرب انگيخته است را مي بينم آري شادماني حتي در ميان خاطره هاي تلخ گذشته همچنان وجود دارد و نامش  چون  خاطره هاي خوش ” تجربه ” است

آري آمدند و ماندند و سپس بنا بر رسم روزگار گذشتند و ما بايد تنها گذشته ها را به آينه تاريخ سپاريم به آسمان آبي تهران مي نگرم و مي دانم كه در روز ميلادم اين آسمان را نخواهم ديد آري تجربه جديدي است سفر در روز ميلاد…

عازم سفرم به دياري ديگر تا لختي ديگر با تجربه هاي جديد دلمشغول باشم  خداي را سپاس گويم بهر تمامي اين سالهائي كه به سلامتي و دل مشغوليها گذراندم و امروز كه به آن سالها مي نگرم حس خوبي دارم زيرا مي دانم آنها چيز هائي بوده است كه من از هستي در خواست نموده ام  بيش از سه دهه پيش دختركي را به نام ” ماگنوليا “آرزو كردم نام گلي را داشت اما خداوند ” مهتاب بانوئي ” به نام آيلي را به من هديه داد روزگاري دوست داشتم كه در دوران پيري و به طور قطع  با ذهني پر از حسرت به گذشته كتاب زندگيم را بنويسم اما  اكنون هفت جلد كتاب نگاشته ام در دوران نوجواني عاشق دكه هاي روزنامه فروشي و خصوصا معشوقگان كاغذيم  روزنامه ها و مجله هاي ورزشي بودم و امروز خود يك روزنامه نگار ورزشي هستم آرزوي داشتم كه تحصيل كنم و اين كار را كردم و خواستم  تجربه هاي مختلف كاري داشته باشم و داشته ام  خواستم عاشق شوم و در عاشقانه زندگي كنم سخت و پر از هجرو پر از عشق  بود اما چنين زندگاني را تجربه كرده ام و.. و امروز بار ديگر آرزو هاي ديگر دارم

براي ميهنم و هم وطنانم شادماني آرزو مي كنم اين يكي از بزرگترين آرزو هاي من است مي دانم شادماني براي تمامي هم وطنانم نمي تواند يك معني داشته باشد اما هنگامي كه سخن از هم وطنانم مي كنم ناخود آگاه به ريشه  و پيوندي كه مرا به آنان متصل مي كند يعني وطن زيبايمان ايران مي انديشم و آنگاه كه كشورم در شادماني باشد به طور حتم هم وطنانم نيز شاد خواهند بود

براي تمامي كساني كه مرا دوست دارندو يا ندارند آرزوي  خوشبختي و سلامت و سعادت دارم و آرزو دارم اگر همچنان مرا دوست دارند من نيز بتوانم لياقت اين دوست داشتن ها را داشته باشم و اگر هم مهر خود را از من دريغ دارند اميد دارم كه شامل حال بخشش آنها  بهر  غفلتم  نسبت به آنها شوم

براي تمامي كساني كه نوشته هايم را دوست دارند  آرزوي شهامت دارم تا عيب مرا گويند تا توانم بهتر بيانديشم و گوش فرا دهم و بگويم و نگارش كنم و عشق را به مهماني انديشه هاي آنان مي فرستم

آرزو دارم كه روزگاري بتوانم افتخاري براي وطنم و خانواده ام بيافرينم و براي اين كار  پشتكار و اعتماد به نفس و اميد و ايمان  و عشق به كارم را آرزو مي كنم

آرزو دارم داشته هايم را قدر بدانم دخترم را خانواده ام و دوستانم را و هر آنچه كه مي بينيم و نمي بينم و همه آن چيز هائي كه يزدان پر مهر به من داده و يا نداده را سپاس گزار باشم

آرزو دارم كه ” ناخدا ” بمانم حكايت غريبي اين ناخدا دارد او كشتي خود را سالها پيش در اقيانوس زندگي انداخت و مهر باناني و مسافرين اين كشتي كه پنداري جز عشق نداشتند در اين سالها همراهش بودند و به هستي  عشق دادند و… دوست دارم همچنان ناخدا بمانم اسير روزمرگي ها نشوم دستهايم باز به لطف ياد بزرگاني چون فردوسي و حافظ و سعدي و خيام و فروغ فرخزاد و سهراب سپهري و رشادت همه  ايرانيان متهور بتوانند همچنان سبز بنگارند

و آرزو دارم كه باز توانم بازگشتي داشته و بتوانم  از سفر بازگردم و باز هم همره همه كساني باشند كه با ناخدا شاپركي دمي را گذرانند

بدرود و به اميد ديدار

” مجتمع قضائي خانواده “؟

اسم با مسمائي است ولي براي بسياري از غم ديدگان زندگي زناشوئي آنچه در اين مكان مي بيني نه خبر از ” مجتمع ” و يا ” اجتماع ” و نه نشاني از ” خانواده ” دارد همه دانند كه خانواده جائي است كه هم اجتماع باشد و هم مجتمع را بتوان معني كرد اما اين تعاريف در مجتمع قضائي تقريبا در حد يك شوخي است  آنجا هر آنچه كه مي بيني  تفرقه است و دوري است و انفرادي زندگي خواستن ها و طلاق و چه تلخ است اين واژه ” طلاق ” و در اين واژه است كه همه چيز را  مي بيني نظير آنچه كه هزاران بار اتفاق افتاده و بد بختانه باز هم اتفاق خواهد افتاد …

پسرك از در مجتمع بيرون آمد و چند قدمي تند قدم برداشت و ناگهان ايستاد نگاهي به در مجتمع كرد و بعد زانو زد و نشست و بعد دراز كشيد مادرش شيون كنان و توسر زنان به دنبال او آمد و با گويش خاصي گفت

- پسرم واي پسرم !

و قصه همان تلخ داستان طلاق بود و جهت نگاه مادر  از صورت پسرك رو به سوي جمعيتي كرد گوئي در جستجو يار پسرك بود اما كدام يار ؟ اگر يار همان يار بود كه مانده بود…………

نگاهي به آنها مي كنم چه فرقي مي كند پسري باشد و يا دختري كه غمگين از اين جهنم سرائي كه  مجتمع قضائي كه نام دارد   بيرون آيد مي دانستم دخترك هم خون به دل است او در پاي پلكان و در هاي اين ساختمان و در جلوي ديدگان خواستار بسياري كه مي دانند او زني است كه ديگر ياري ندارد سخت خون گريه كرده است و شايد او هم در جائي ديگر بنشيند و دراز بكشد و به آواي مادرش گوش فرا دهد كه مي گويد

- دخترم واي دخترم !

مردم دور پسرك جمع شده و هركسي چيزي مي گويد حرفها همان لحن آشناي هميشگي دارد همه بوي  استهزا و بي دردي و خشم و بي تفاوتي … مي دهند و تنها مادر است كه الحاني از غم و درد دارد و پسرك چشمهايش بي رمق به سمتي دوخته شده است ناشناسي مي گويد قرص زير زبوني به او دهيد و پسرك نگاهي بي رمق به او مي كند و من فكر مي كنم كه شايد به ياد خاطره زير لفظي در هنگام عقد افتاده است كه بايد به يار مي داد تا براي هميشه به او ” بلي ” مي گفت اما اين زير زبوني ماحصلش “آري ” نبود بلكه ” نه ” را ترنم مي كرد قصه تلخي است پسرك غمگين است از اين سير سه گانه اي كه بر سر او آمده است سه بار سوال مي پرسند كه آيا ” وكيلم ” تا پيوندي باشد و سه بار هم باز وكيلي خواهد بود تا پيوندي براي هميشه با عنوان ” سه طلاقه ” تمام شود مجتمع قضائي خانواده هم سه كلمه دارد شعبه هاي دادگاه هم سه شماره اي  است فايل پرونده ها هم سه قسمتي است و طلاق هم در صفحه سوم شناسنامه ثبت مي شود و فاصله آخرين اميد به ماندن كه دوران عده است باز سه ماه و سه تا سه روز و يك روز ديگر است كه با يكي شدنهاي ازدواج فاصله دارد و يكي شدن طلاق يعني جدائي را معني دهد و پسرك سر گيجه گرفته ا ز اين همه سه تائي و به مادر مي نگرم كه مي گويد

پسرم

پسرم

پسرم

و قصه سه تائي باز هم تكرار شود …………

اما دوست دارم به آن پسرك و آن دخترك و ديگر زنان ومردان گويم كه اين سه گانه ها را بنگرند

ايمان

اميد

وعشق

و دوست دارم   به ياد كلاس اول  فرياد زنم

اگر عشق همان عشق باشد

زمان

مقوله بي معني است

اين سه گانه را دوست دارم

چه زود گم  شده است ! روز گذشته يعني 30 آگوست مقارن با روز جهاني گمشدگان  بود  روز غريبي است به ياد آنهائي كه بخاطر نمي آوريم و گوئي از ياد رفته اند و شايد هم  اين  ما هستيم كه  خود را از ياد برده ايم  از قول پائو لو كوئيليو نويسنده نامي برزيلي عنوان مي شود كه روزي در توكيو اسكلتي پيژامه پوش را در هنگام تخريب ساختماني در منزلش كه در آن ساختمان بود ناگهان   پيدا كرده اند كه سالها از مرگش مي گذشت ووقتي توانستند به گونه اي او را شناسائي كنند فهميدند  در هنگام مرگ به تازگي از همسرش جدا شده و فرزندي هم نداشته است درست در صبح روزي كه مرده بود از اداره اخراح و  اقوامش هم يادي از او نمي كردند زيرا فهميده بودند كه از همسرش جدا شده و بي كار است و ياد آوري او را حمل بر در خواست كمكي مي كردند و از اين رو به فراموشيش در سالهاي پس از مرگش سپردند و او در هنگام نوشيدن چاي عصرانه سكته مي كند و هيچ كس از او يادي نمي پرسد سرنوشت غم انگيزي است ؟گوئي هيچگاه او وجود نداشته است  شايد در زندگي روز مره ما نيز چنين تصاويري تلخي وجود داشته باشد افرادي كه از ياد مي روند گوئي هرگز وجود نداشته و نخواهند داشت براستي اين گمشدگان چه كساني هستند ؟آيا گمشدگان خود ما نيستيم كه از انسانيت و عشق و مهر و دلسوزي و عاطفه و توجه دوري كرده و گوئي هيچ اتفاقي نيافته است مرگها و دردها و زخمها و اشكها همه از ياد بايد روند ؟ گمشدگي ها تا اين اندازه بايد گسترش يابد ؟ چه كسي است كه دلش براي آن خانه هاي بزرگ و پر از آدمي كه هيچوقت هيچ كس از ديگري غافل نشده و گمشده اي نداشت تنگ نشود ؟ چه كسي است كه به ياد آن كوچه و محله هاي قديمي و همسايگي و بچه محلي  نيافتد ؟ كسي  از ياد مي برد آش  نذري  حاج خانم و يا شله زرد آن همسايه ديگر و حلوا پزون و سمنو پختن هاي آن ديگري كه همسايه كه نه همر راز بود ؟از دير باز همه به ياد داشتيم كه حرمت همسايه چگونه در آيين هاي ملي و مذهبي ايرانيان بسيار زياد  بود خيلي از بزرگتر هايمان مي گفتند همسايه از قوم و خويش به آدم نزديك تر و احترامش واجب تراست هنوز هم مي بينيم اگر همسايه اي در شهر غريبان در خانه اش فوت كند  كالبد بي جانش را به دور محله يك بار چرخانند و چقدر دلگير است كساني كه نمي دانند اين كالبد بي جان  روزگاري همراه روح در نزديكي منزلشان سكني داشت چقدر سخت است نديدن همسايه ها نسپردن منزل به هنگام سفر  و دادن كليد خانه بهر آب پاشي باغچه كوچكها و يا از ياد بردن رسم  خريد كردن و پر كردن يخچال همسايه كه خداي ناكرده در هنگام بازگشت از سفر بي جيره باشد  چقدر زود از يادمان رود كه  قوم و خويش حرمت داشت و همسايگي حرمت داشت و هم شهري بودن حرمت داشت و از يك ديار و ملك شدن هم بسي پر حرمت بود همه چيز را از ياد برديم آن گونه كه حالا بايد متاسفانه روز گمشدگان را گرامي بداريم و اين تنها قصه خود ما نيست چه بسيار گمشدگاني كه سالها بوده كه چون آن ژاپني تنهاي قصه كوئيلو مرده اند اما عزيزش هر روز صبح براي سلامتي او دعائي فرستد ! چه غم انگيز پسران و دختراني  كه خود خواسته اند كه گم شوند زيرا ديده اند كه كسي به انتظارشان نيست چه سخت است كساني كه رفته اند اما نمي توانستند بر گردند و از همه سخت تر آنهائي هستند كه بي رحمانه گمشده نام گرفتند چون بايد گم شوند تا برخي باشند قصه گمشدگان قصه تلخي است و چه خوب است اكنون كه اين صفحات را مي خوانيم اندكي چشمها را ببنديم و به ياد همه آنهائي باشيم كه هنوز فرصت گم نكردنهايشان برايمان وجود دارد و به سوي آنها رويم و دوستشان بداريم و تحقيرشان نكنيم  وبه آنها مهر دهيم و به آنها بگوئيم چقدر زيبا است كه در كنار هم هستيم كاش بتوانيم امروز را براي خود روز پيدا شدنها بگذاريم و چه زيبا مصداقي است كه روز پسين گمشدگان تبديل به روز يافتن ها شود يافتن عشق و يافتن اميد و يافتن ايمان و يافتن صبر يافتن خود و يافتنهاي بي شمار باشد كه چنين باشد

صبح آمده است با همان نواي پر ندگاني كه عشق را فرياد مي زنند و به مهر ( خورشيد ) سلامي دگر مي دهند و من بار ديگر به ياد فروغ مي افتم و چون او روز را شروع مي نمايم به آفتاب سلامي دگر خواهم داد ومن نيز به آفتاب سلامي گر مي دهم و در زير قطرات ناب باران صبح گاهي كه در روز ي از آخرين روزهاي تابستان به فرمان ايزد بر من ريزند سپاس ديگر خداي را مي نمايم و در خلسه اي زيبا مي روم و پرواز مي كنم و خورشيد مي شوم و باد مي شوم و خاك مي شوم و سر انجام ره به سوي دريا گذارم و در غوطه وري ها باز به آسمان مي نگرم و بال مي گشايم و پرواز مي كنم و سرانجام به آنجا مي رسم معبدي را از دور مي بينم نماي آشنائي دارد پا به اندرون معبد گذارم و پنجره هائي باز هستند اما نوري در درون معبد ديده نمي شود رو به سمت پنجره ها گذارم آري اين پنجره ها آفتابي را ميزباني نخواهند كرد نامهاي آنها را مي خوانم و شروع به بستن آنها مي كنم پنجره اول خود خواهي است پنجره دوم گمراهي است پنجره سوم نفرت است پنجره چهارم بي تفاوتي و بي عشقي است پنجره پنجم هوس راني است پنجره ششم بي ارادگي است و پنجره هفتم رذالت و حيوان صفتي است پنجره ها را مي بندم و رو به سوي پنجره هاي بسته گذارم و نخستين پنجره را باز مي كنم لذت انساني است اندكي نور آيد بعد از آن سراغ پنجره ديگر مي روم احساس است و پنجره سوم اراده و اعتماد است پنجره چهارم تعادل و ميزان و اعتدال در رفتار است پنجره پنجم فرياد و ريختن بغضها به بيرون است پنجره ششم قريحه و هنر و خلاقيت است و پنجره هفتم عشق است و خدا همانجا است و حالا غرق نور هستم و به صداي موزيكي گوش مي دهم همان آواي آشناي فلوتي است كه آرزوي نواختنش را دارم صداي پرندگان و حيوانات و انسانها و درختها و درياها و كوهها و جنگلها و صداي كل كائنات را مي دهند كه همه مي دانند بهترين آوايشان ترانه عشق است و همه مي خوانند و شعر ها را ترنم كنند و به سوي زيباترين ترانه روند آري ” شعف ” زيباترين ترانه است شعفي كه تنها از عشق آيد و باز شادماني آيد همان شور و شعفي كه مي انديشيديم پس از خروج از پرديس از دست داده ايم اما چه گمراهي شعف اينجا است در درون قلب ما آنجا كه عشق و مهر و خواسته و لذت به تعادل مي رسد و من غرق مي شوم و مي دانم در آغوش عشق هستم چشمها را مي گشايم و باز به آفتاب سلامي دگر خواهم داد روز دگر آمده است زيرا باور دارم كه روز است و شعف و شادي بهر اين آغاز باور عشق و نور همراه من است و عهد نامه خود را مي خوانم امروز نگران نخواهم شد امروز خشمگين نخواهم شد امروز با تمامي بندگان خدا صادق خواهم بود امروز با تمامي بندگان خدا مهر بان خواهم بود امروز از يزدان بهر تمامي داده و نداده هايش سپاسگذارم و عشق با من جاودانه است و آخرين نيايش خود را مي خوانم “اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است

عشق قصه طولاني و بي ازل است به قول حافظ

ماجراي من و معشوق  مرا پايان نيست

آنچه آغاز ندارد نپذيرد انجام

و شايد چنين است كه در روزگاران نه چند دور جمله اي از دنيائي كه ندانم كه كجاست بر جوهر قلمم  چون وحي نازل شد و نگاشتم

“اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است”

و اين گونه بود كه سعي كردم عاشقانه ها را بيانديشم و بنگارم و گوش فرا دهم شايد اين گونه زيستنم باعث شد كه  گل زندگيم آيلي نيز اين گونه عاشقانه به زندگي بنگرد  همين شب گذشته بود كه او با چشماني نگران از من پرسيد

- بابائي ! آدمها تا چند سال مي توانند زنده باشند؟

پاسخ دادم

-         بستگي دارد گاهي وقتها مي توانند عمر طولاني مثلا 100 يا 120 سال هم باشد تازه چند و قت پيش پير ترين  زن ايران  كه 150 سال  زندگي كرده بود  سر انجام مرد

آيلي پرسيد

-         تو چند سالته ؟

اين بار فهميدم كه قصه فقط يك سوال معمولي نيست و به همين دليل با گفتن سنم از او پرسيدم

-         مگه چي شده ؟

آيلي نگاهي  غمگين به من كرد  و گفت

-         اما من دوست دارم تو خيلي عمر كني

چشمهاي غمگين آيلي مرا اندوهگين كرد و يك نگاهي به بيرون كرده و ماه را ديدم و باز ياد اين شعر افتادم

خدايا دلم از اختر و ماه تو گرفت

آسمان دگري خواهم و ماه دگري

قصه هجر حتي براي كودكي 9 سال و 2 ماهه هم سخت است و باور كردنش بسيار دشوار نمايد حتي اگر ذهني خلاقي داشته باشد  اما بايد با او سخن مي گفتم و از زبان كودكي به همين دليل از او پرسيدم

مي خواهي يك قصه گوش كني ؟

و چشمهاي زيباي او نشان از تائيد داد

و من  اين گونه سخن گفتم

روزگاراني دور خداوند به يكي از فرشتگانش  جعبه اي داد كه در آن همه چيز دنيا بود غم و اندوه و دروغ و شادماني و نفرت و كينه و سخاوت و مهر باني و شجاعت و دلسوزي و بي رحمي و… و هر چيزي كه فكرش را مي كني و از او خواست كه هيچگاه در آن را باز نكند و او به اين قول مدتها پايبند ماند اما اهريمن به سراغ او آمد و او را فريفت و باز وسوسه دانستن به او مجالي نداد و جعبه را باز كرد و همه چيز در دنيا پخش شد فرشته ناراحت و گريان پيش خدا آمد و گفت

- همه چيز را از دست دادم و همه دنيا پر از آن چيز هائي شد كه بايد نگاهش مي داشتم

خداوند به او پاسخ داد

- نه همه چيز را نگاهي دو باره به جعبه كن دو چيز هميشه  با تو مي ماند

و فرشته نگاهي دو باره به داخل جعبه انداخت و ديد كه در ته جعبه اميد و عشق باقي مانده است و بعد نگاهي به خدا كرد و خداوند بار ديگر گفت

- به ياد داشته باش كه هيچگاه اميد و عشق از بين نمي رود و هر كسي اگر بخواهد يا نخواهد هميشه اميد و عشق همراه او است …

نگاهي به آيلي كردم به نظر مي آمد كه چندان متوجه قصه نشده است ولي من ادامه دادم

-آيلي اين را بدان هميشه اميد و عشق من همراه تو است

و بعد روي يك برگه كاغذ اميد و عشق را نوشتم و عكس دو نفري از خودمان  را در لاي آن گذاشتم و بعد همه آنها را در پاكتي گذاشته و به او گفتم

- اين پاكت هميشه با تو خواهد ماند

دخترم گريه كرد و گفت كه مي خواهد من هميشه با او باشم  و من  اورا در آغوش گرفتم و بوسه بارانش كردم و مي دانستم يك روزي قصه مرا خواهد فهميد و براي فرزندان  آينده تورج ناخدا تعريف خواهد كرد كه

” اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است ” ..

” انسان جزيره تنهائي نيست” اين گفته جان دون شاعر انگليسي تبار قرن شانزدهم ميلادي است و گوئي گفته او هر روز پررنگ تر مي شود جامعه انساني هر روز علي رغم از هم گسيستنها به يك پيوستگي نيز رسيده است !!و خواسته و يا ناخواسته انسانها در گيري هاي شخصي و عاطفي و اجتمائي بيشتري با هم دارند روز گاري جامعه بشري به گونه اي بود كه افراد در طول حيات خود با انسانهاي محدودي در ارتباط بودند و لي امروز علي رغم جمع شدن سالنهاي اجتمائي و شايد بي انگيز ه شدن در حضور در آن مكانها دنياي ديگر به نام دنياي مجازي اين فرصت را به آدمي داده است كه به وابستگي ها و رهائي از جزايرش  راادامه دهد  القصه شايد اگر زندگي را يك سوپر ماركت بدانيم انسانها به سوپر ماركت پا مي گذارند تا بر اساس افكار خود خريد كنند و اين دقيقا حركتي است كه بايد به آن توجه كنيم بسياري از افراد  قبل از  حضور در سوپر ماركت ليست خريدي تهيه كرده و مي دانند كه در سوپر ماركت به دنبال چه اقلامي هستند برخي حتي گامي فراتر نهاده و به دنبال ماركهاي خاصي از كالاي خود مي روند كه اين انتخاب ماركها مي تواند بر اساس سلايق مختلف ذائقه اي و تجر به هاي پيشين و حتي سياسي باشد اما هستند افرادي كه بي هدف پاي در سوپر ماركت گذاشته و سبد كالاي خود سراسر از اقلامي مي كنند كه شايد در خانه داشته باشند و هنگامي كه به منزل مي رسند متوجه مي شوند كه چرا بر خي اقلام را اضافي خريده و برخي را نخريده اند و حتي در مورد اقلام خريداري شده هم مشكل دارند و تازه در هنگام مصرف متوجه مي شوند كه مورد علاقه اشان نيست زندگي آدميان نيز چنين است برخي در زندگي مي دانند كه به دنبال چه چيزي هستند و براي يافتن آن خواسته هاي خود معيارهائي دارند زود خسته نمي شوند از آزمون و خطا كمتر بهره مي جويند و تا زماني كه از معيارهاي خود در مورد خواسته هايشان راضي هستند كمتر ميل به ريسك مي كنند اما برخي ديگر بسيار بي مبالات زندگي مي كنند آنها نمي دانند كه چه چيز ي مي خواهند و كيفيت آن چيز هائي را كه مي خواهند چگونه بايد باشد بسياري از اوقات چون همان آدمي كه بدو ن ليست خريد پا به فروشگاه گذاشته كالاهاي اضافي مي خرند كه اين قضيه را در زندگي “آزمودن دو باره آزموده ” راگويند برخي بدو ن توجه به تجر به هاي قبلي خود باز همان اشتباهات را مي كنند  افراد همراه با ليست خريد مي دانند كه زمان چقدر ارزش دارد وقت خود را بي جهت در سوپر ماركت در ميان قفسه هائي كه كالاهاي غير نياز آنها را به نمايش گذاشته هدر نمي دهند اين افراد همان هائي هستند كه از استعدادو خواسته هاي خود را خبر دارند اما برخي ديگر  آنقدر زمان خود را در ناكجا آبادهاي با توجه به استعداد ها و علايق خود مي گذرانند كه ناگه متوجه مي شوند كه چقدر دير شده است بسياري از افراد در هنگام حضور در سوپر ماركت آنقدر از يك نوع كالاها مثلا مواد پرو تئني و يالبني  سبد خود را پر مي كنند كه ديگر نه پول و نه جائي براي ديگر كالا ها دارند اين افراد در زندگي چون آنهائي هستند كه فقط در يك بعد رشد كرده اند مثلا اشخاصي كه تحصيلات عاليه دارند اما رفتار اجتمائي بلد نيستند و يا هنرمند و مهندس و خالق بسيار خوبي هستند اما از بعد اقتصاد هيچ چيز نمي دانند و كالائي توليد كرده و روي دستشان مي ماند و يا خوب مي توانند پول در بياورند اما رفتارشان با خانواده در بدترين وضع است يا تحصيل كرده هستند داراي مقام اجتمائي خوبي بوده اما ساده ترين رفتار  را نمي دانند و به يك باره به خواستگاري دختري مي روند كه 20 سال با او اختلاف سن دارند ويا….

القصه سوپر ماركت زندگي براي همه ما است همه مائي كه بايد بدانيم در جزاير تنهائي حضور نداريم و بايد بلد باشيم كه در زندگي چون سوپر ماركت رفتار كنيم گاهي اوقات بايد راه عبور دهيم به هم تنه نزنيم و ضر به به سبد هاي خود وارد نكنيم به اقلام درون سبد همديگر نگاه نكنيم و نخواهيم به خاطر چشم هم چشمي و يا هوسي كودكانه آن خريد را انجام دهيم  و بايد به اندازه توانائيمان خريد كنيم و نوبت را رعايت كنيم و براي اين كار صبر داشته باشيم و مهمتر از همه اين است كه ليست خريد كه همان شناسائي استعداد ها و ذوق و توانائي و اهداف ما در زندگي است را با خود به همراه داشته باشيم