شايد در ميان خوابها و بيداريهايم تنها چيزي را كه مي خواهم واقعي ببينم رو يائي است كه شايد در و اقعيت دريك دو گانه سخت در تضاد به هم ديده مي شوند رو ياي من در دو گانه اي است كه گاه بسيار واقعي تر از واقعي وگاه دور تر ازهر تخيلي به نظر مي رسد حتي رو يا هم در اين سرزمين روي ئي يعني ا ايران محبوبم به گونه اي ديگر نقش بازي مي كند و هيچكس نمي تواند با قاطعيت بگويد كه واقعي است و آيا به و اقعيت مي رسد و يا اين كه توهم و دور از دست رس است اما وقتي نگاهي به چشمها مي كند بر اشكهاي تمامي مهر بانان هم وطنم مي گريم و با لبخند هائي كه از سر تمسخر به توهمات و دروغها مي زنند از سر خشم مي خندم به اين نتيجه مي رسم كه اين رو يا نمي تواند كه حقيقي نباشد اصولا هر رو يائي قابل دسترسي است اگر ايمان و اميد و عشق رسيدن به آن رويا باشد سالها پيش آن شاعر و شوريده و عاشق مولانا را مي گويم صحبت از رسيدن به افسانه ها كرد آن هنگام كه بگفت آنان كه گرفتار خدائيد بيائيد بيرون ز شما نيست خدائيد و خود آئيد آري خود آديد خود آئيد آري اين خود آمدن به سوي خويشتن رفتن و باور كردن آن چه كه درون من است همان قصه اي است كه سالهاي بعد پائو لو كو ئيليو برزيلي نويسنده محبوبم با استفاده از كلام مولانا در شاهكاري كه بسياري آن را قصه مولانا ناميده اند و ” كيمياگر” بود با قاطعيت گفت ” هر كسي بايد به دنبال افسانه خويشتن برود”و حالا اين كلام كه در يك دهه پيش و شايد هم بيشتر در آن هنگامي كه ” كيمياگر” كتابي مخصوص همان رو شنفكراني بود كه مثنوي معنوي و ديوان شمس در كتابخانه هايشان خاك مي خورد بي آْن كه يك بار باز شودو تازه به بازار آمده بود و همه ما خوانديم و به دنبال آن بوديم كه براستي رفتن به سوي افسانه خويشتن چيست ؟ امروز بيش از پيش نزديكمان است و حالا اين روزها پس از سالها افسانه خويشتن را باور مي كنيم اين افسانه همان خواستن ها است همان باور كردني است كه از سر ايمان و عشق و صد البته صبر بي كران آيد هر كدام از ما بايد به دنبال افسانه خويشتني رويم كه اين روزها ديگر حال و هواي افسانه ها را ندارد هر كس مي داند كه مي توان در غير افسانه ها نيز مي تواند آن را حس كند شايد آن چيزي را كه آرزوي امروز او است چون آنهائي به دست آورد كه آرزوي ديروز و شايد روزهاي خيلي دورشان بود و از اين رو است كه ديگر رويا معني ندارد و خيال را بايد از ياد برد و به دردهاي قلب و افكار مشوش شبانه چاشني اميد وايمان و عشق بيشتري زد به آسمان شهر تهران مي نگرد در اين آسمان بي كران همهمه هاي ز عشق آيد و ستارگان گوئي لبخند مي زنند اين ها همان ستارگاني بودند كه روزگاري با بي قيدي و يكنواختي به ما نگاه مي كردند دختري در باد را بخاطر مي آورم او لز ماه سخن مي گفت و قاطعانه اعلام مي داشت كه نقره فام مه بانو را مي بيند و من سعي مي كردم كه آن روزها كه اين حرف را شنيده ام تنها با قوه تخيلم به نقره فام مهتاب رسم اما اين روزها با چشم غير مسلح به توهم نيز مي توان نقره فام را ديد و مهتاب را نظاره كرد و در نور آن يك دوش مهتابي گرفت اين روزها در همه مديتشين هاي ماه گونه به خلسه اي سخت زيبا مي روم ديگر هيچ آرزوي شخصي ندارم اصولا زبانم براي شخص دعا نمي تواند بكند زيرا كه شخصي وجود ندارد تنها ” ما ” مانده است آري اين ” ما” اين روزها چه شيرين است هيچگاه در تمامي طول زندگيم اين گونه با اين ضمير زبان پارسي عشق بازي نكرده بودم اما اين ” ما” براستي يك ” ما” ديگر است اين ” ما ” مي تواند لبخند را به هر غريبه اي زند كه ديگر نا آشنا نيست و آشنا تر از هر آَشنائي است اين” ما” براي همه پسران و دختران و زنان و مردان و كودكان و پيرزانان و پير مرداني است كه هم وطن من شده اند همان هائي كه برايشان دعا مي كنم اگر بر زمين خوردند دستهايم را به آنها دهم همان هائي كه بايد دستهايشان را به من و من به آنها و ما همه به هم دهيم كه سرود جاو دانه خوانيم و فرياد زنيم

دست در دست هم دهيم به مهر ميهن خويش را كنيم آباد

دستهايمان را به مهر به هم داده و مي دانم كه ميهن خويش را كنيم آباد

مي دانم كه كنيم آباد

باران مي بارد و پدر رو به سمت خانه است در آخرين روزهاي بهار چنين بهاري شدن آسمان تنها يك معني دارد

بهار را بخاطر بسپار……………..

و پدر بهار را از ياد نبرده است حتي اگر تمامي بر گهاي سبز را بر زمين اندازند تا به خيالي زرد شود به ياد خزان افتد اين برگها مي دانند كه همه از يك ريشه هستند ريشه اي به بلنداي يگانگي به اندازه اتحاد و يك پارچگي كه درختي را سازند در ختها مي مانند و ماندن درخت با تازه شدن تمامي برگهاي سبز است و برگها مي دانند كه خس و خاشاك نخواهند بود حتي اگر در زير پاي بي توجهي رهگذران خزان له شوند زيرا ياد گرفته اند كه

بهار را بخاطر بسپار……………………….

اما پدر بهار را از ياد نمي برد زيرا مي داند كه پدر ي يعني بهاري بودن  و مهر بان شدن و توجه كردن و درد فرزند را دانستن و از رنج او رنجيدن و از غم او گريستن و از خنده هاي او لذت بردن آري پدر بودن يعني بهاري شدنها و پدر نيز بهار است و بهاري شدن  اين خصلت پدري است كه آن را از ياد نمي برد و همواره به ياد دارد

بهار را بخاطر بسپار…..

پدر به خانه مي رسد و مي بيند دخترك كه معشوق است دست رو به آسمان بر داشته است و دعا مي خواند چشمهاي دخترك سراسر از تمناي اجابت دعا است و پدر بهر احترام به گفتگوي دو معشوقش دل به اين گفتمان عاشقانه مي دهد  ولي شيطان كنجكاوي او را رها نمي سازد و گوش به خلوت عاشقانه معشوق زميني و آسماني مي سپارد  و مي شنود كه دخترش بهار را از ياد برده و نفرين مي كند آري دعاي او نفريني است كه همه جا از مرگ و نابودي بهر آن دگري سخن مي گويد پدر در تعجب است در اين انديشه مي رود كه چرا محبوبش از ياد برده است كه

بهار را بخاطر بسپار……………………………

و صبر مي كند تا  گفتگو معشوق با معشوق تمام شود و به چهره او مي نگرد غرق خشم ودرد است آخر دخترك با نفرت بيگانه است او خشم را نمي شناسد و همواره ز عشق و مهر شنيده است او بخشندگي را مي شناسد و به دنبال انتقام و جنگ و  نقش ” من ” زدن نيست او مي داند هر چه كه مانده است ” ما ” نام  دارد و ” ما ” خود عطيه عشق است پس  باز  صبر مي كند تا قصه نفرين و درد پايان پذيرد و بعد رو به دخترك مي كند و مي گويد

بهار را بخاطر بسپار…………………………………

و دخترك شكايت مي كند كه چگونه مي تواند از بهار بگويد در حاليكه خزان بي  انديشه ها بهارش را نمي نگرند  و سعي دارند كه بهار را از خاطره ها ببرند او از مرگ بهار در اذهاني مي گويد كه هيچگاه بهار را دوست نداشته اند و تنها زردي و پليدي و نا خواستن بهار را طلب كرده اند وحتي پاييز را هم دوست ندارند زيرا كه از دوست داشتن تنها ” من ” را نگاه داشته اند وبقيه دنيا را نفرت هديه داده اند و.. پدر مي خندد و مي گويد

يادت باش آن كه بهار را نمي بيند بخاطر آن است كه بهار را از ياد برده و دعا را نفرين نموده و عشق را همره زيستن خود نبرده و نفرت با او هم آغوش است او نمي خواهد بهار را بيند  زيرا بهار برايش نا ديدني است  بهار با او قهر است حتي خزان نيز همره او نيست  زيرا خزان نيز پر ززيبائي ها است و او مخالف زيبائي و شعر و عشق  است رهايش كن و دلت را با نفرت پر نكن و ز نفرين با خداي سخن مگو كه خدا تنها دعائي را مي شنود كه زعشق و دلدادگي و مهر و بخشش باشد پس هيچگاه عشق را  از ياد نبرو

بهار را بخاطر بسپار…..

دخترك مي خندد و پدر مي خندد زيرا مي دانند خنده و شعر و شور و عشق همه ز بهاري آيد كه دشمن بهار از آن غافل است و هر دو فرياد مي زنند

بهار را بخاطر بسپار…..

سلام آشنا اي زيبا ترنم همه دوران
تورا گويم پر چم زيبايم تو كه سبزي را از سبز دلي مردمان سرزمينم و سفيدي را از مهر و پاك نهاديشان و قرمزي را از شجاعت آنها گرفته اي با تو مي گويم بيا و قصه خود را بگو پسران و دختران سرزمين آريائي من در انتظار شنيدن قصه هاي بي پايان تو هستند
پرچم زيبايم
از روز گاراني بگو كه دختراني چون گرد آفريد در اين سرزمين بوده اند در جلوي دژخيمان جنگيدند به آنها حتي اگر تورانيان و سهراب باشند واز خون رستم ياد دادند كه تا چه حد سلحشورند و بهر سر زمين شان آماده مبارزه هستند به آنها ياد دادند كه تا چه حد از سبزي و سفيدي و قرمزي پر چمشان حمايت مي كنند
پرچم زيبايم
از روزگاراني بگو كه زناني چون فرانك در اين سرزمين بودند آري فرانك همسر آبتين همان كه روزگاري مادر فريدون شد بگو از شجاعتش و از اميدش و از ايمانش و عشق به ايرانش بگو آري بگو كه فرانك اميدوار ماند تا ايران را اميد دهد با فرزندي از خون پاك ايرانيان تا ضحاكيان را از ميدان برون برند آري همان ضحاكي كه فكر مي كرد با خوردن مغز جوانان مي تواند انديشه جوان را از بين ببرد اما فرانك ها نگذاشتند
پرچم زيبايم
از پسراني بگو چون رستم فرزند زال چون سياووش و بهرام و ايرج و منوچهر و بابك خرم دين و… كه ايستادند بهر بقاي ايران بهر ارتقا ايران بهر افتخار ايران دانستند راه طولاني است براي رسيدن به عزت بايد صبور بود بايد غيور بود بايد پر اميد شد آري پر چم زيبايم بگو از غيور مندي پسران ايران از پسراني كه امروز اميد همه مردان و زنان ايران هستند از آنها بگو كه بهر سبز و سفيد و قرمز تو چه حماسه ها كردند
پرچم زيبايم
از مردان بگو از مرداني كه بي شمار بودند از دكتر محمد مصدق و دكتر حسين فاطمي و ستار خان و باقر خان و ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل از نادر و از بي كران مرداني كه بهر ايران و سبز و سفيد و قرمز سبز دلهايشان را باهم متحد كردند و سفيد روحشان كه ز پاكي ها انباشته بود يكسان نمودند و قرمز خون شان را بهر ايران و ايراني دادند آري پرچمم بگو كه اگر سبز و سفيد و قرمزي ماندي بهر آن زنان و دختران و مردان و پسراني بود كه اميد داشتند و سبز دل بودند سفيد و پاك روحي را ز ميهن و ايرانشان داشتند و بعد قرمز خون و وجود و پوست و گوشت خود را بهر ايران دادند
پرچم زيبايم
از ايران بگو كه اگر امروز پارسي مي گويد اگر خليج پارسي دارد اگر كوه البرز را افتخار مي كند اگر كوير لوت را به جهانيان رعرضه مي دارد اگر تمدن و فرهنگ و ادبيات و تاريخ پرشكوهي دارد ز مردان و زنان و پسران و دختراني است كه سه گوهر پاك
پندار نيك خود را با انديشه عشق به ايران نگاه داشتند
گفتار نيك خود را با نجواهاي اميد و ايمان و صبر و عشق به ايران ترنم كردند
كردار نيك خود را با هم دلي و اتحاد و اميد به آينده اي بهتر را به نمايش گذاشتند
پرچم زيبايم
بدرخش و در آسمان به اهتزاز در آي مي دانم كه مي داني كه ايران پر از زنان و مرداني است كه هيچگاه نا اميد نمي شوند و ايمان و عشقي بي انتها به تو و ملك خود دارند و صبر دارند كه دانند:
پرچم زيبايشان اگر باقي مانده است ز زنان و مردان و دختران وپسراني است كه هرگز نا اميد نشدند چون مي دانستند چشمه جوشان عشق به ميهن آنها جاودانه باقي است
پرچم زيباي ايرانم
ما هستيم و خواهيم بود پر اميد و پر ايمان و پر عشق به ايران

يك روز داغ  آخر بهار است و من در خلوت آشناي سالهائي كه اكنون به نظر طولاني تر مي رسد نشسته ام و به سي دي  راندي كرافورد(randy Crawford) گوش مي دهد كه از آخرين يادگاري هاي دائي محمود عزيزم است  نمي دانم كه چه بازي برايم پيش  آمده است شايد بخاطر همان گفته آن دوست ناديده باشد كه چون بزغاله نيستم اين نشانه ها را مي بينم اما هر چه كه هست اطرافم پر از نشانه ها است  نخستين آهنگي كه مي شنوم  اين است

1/” I AM GLAD THERE IS YOU” و اين موزيك مرا به نوستالژي زيبائي مي برد به تمامي لحظه ها مي انديشم چه آن لحظه هاي شيرين و چه  نه چندان شيرين بودند خوشحالم كه وجود داشته اند  و وقتي  موزيك تمام مي شود مي بينيم  كه چه نام زيباي بر اين قطعه موسيقي گذاشته اند “I AM GLAD THERE IS YOU“آري خوشحالم كه هر چه كه بود بخاطر حضور تو بود و اين تو مي تواند همه قطعات زيباي زندگيم باشند

2/”LOVE IS MYSTERY” دومين آهنگ است و من در اين انديشه مي روم كه چقدر اين جمله زيبا ئي است كه  خواننده محبوب من و دائي محمود از آن قطعه زيبائي ساخته است اسرار آميز بودن عشق آن چيزي نيست كه هيچ كس به آن نرسيده باشد شايد اگر فرصتي داشتم به راندي كرافورد (RANDY CRAWFORD) مي گفتم كه حكايت اين آهنگ تو چون همان قصه حافظ ما است كه مي گويد

بحري است بحر عشق و هيچش كرانه نيست/ آنجا جز آن كه سر سپرند هيچ چاره نيست

به شگفت آوري عشق و زيستن در عشق مي انديشم كه مي تواند چه قصه هائي را بازي كند و ناگهان …

3/”IN MY LIFE” سومين آهنگ است و من به زندگيم مي انديشم كه سراسر از بازيها بوده است تنگناها و واقعيتها و دروغها و دوست داشتن ها و باز دوست داشتن ها خوشحالم كه در زندگيم هيچگاه دوست داشتن را فراموش نخواسته ام كنم  حتي اگر متهم به ” دوست نداشتن ” شده ام اما اين قصه زندگي من بوده استو در اين زيستنم تجربه كرده ام حرفها بوده است حرفهائي كه گاه گفته و گاه شنيده شده ولي هرچه كه بوده آنچه كه مانده است بخشهائي بوده اند كه زندگي مرا ساخته اند و خوشحالم كه زندگيم با اين زيباترين قطعه هائي كه ايزد مهر بان برايم ساخته است بوجود آمده است

4/”WHY WE CAN T TAKE A CHANCE” چهارمين آهنگ است و از شروع صحبت مي كرد از اميد از آغازي بهر رهائي و آزاد شدن از آنچه نمي خواستيم بپذيريم  و شانس بهتر زيستن را از خود بگيريم چرا بايد شانس حفظ عشق و خاطرات عاشقانه را از دست دهيم ؟و چرا نبايد شانس آينده زيباتر را همراه با ساختن ها از تجربه ها از دست داد ؟

5/”YEAR AFTER YEAR” شايد اين آهنگ يكي از پر نشانه ترين قطعات موسيقي در بين همه بود من را به ياد جمله اي انداخت كه در كتاب اولم نوشتم ” اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است ” دلم مي خواست بگويم حكايت عشق از ديد من اين بوده است حتي اگر در ميان كشمكشها و پيچيدگيهاي مسائل اجتمائي به گونه ديگر به نظر مي رسد و شايد متهم شده ام كه گزافه گوئي بيش نيستم گزافه گوئي ؟چقدر متهم شده ام كه معمار كلمات زيبا و نه انديشه ها زيبا هستم اما … بگذريم

6/”DO NOT SAY IT IS OVER” واين حكايت از تولد گويد از ميلاد نو از بي پاياني ها سخن راند اميد دارم در اين ميلاد و تولد هيچ گاه شاد بودن و آزاد ز غمها بودن و شاد زيستن و پر اميد بودن و ايماني به در آغوش خدا بودن و عاشقي در ترنم عشق هميشه متولد باشد و هيچ گاه تمام نشود

7/“MAD OVER YPU”بايد اين شعار را همواره دهم زندگي ارزش قهر و دلخوري و نفرت را ندارد و بايد عشق ورزيد بي بهانه آري بهانه …………

و سي دي تمام مي شود و من در خاطرات دائي محمود و ……. غرقه مي شوم

سالها است كه از اختراع و سيله شگفت انگيزي مي گذرد ” تلويزيون ” وسيله اي بود كه در ايران با نام زيباي شاهنامه اي يعني جام جهان نما همسوئي زيبائي داشت جام جهان نما همان جامي بود كه جمشيد چهارمين پاد شاه كياني از آن مي توانست دنيايئي را رصد كند القصه تلويزيون سالها ملقب به جام جهان نما بود وحتي وقتي تبديل به ” سيما ” شد بسياري از شبكه ها ي تلويزيوني را به نام ” جام جم ” نهادند اما سالها و خصوصا اين روز ها اين ” جام جم ” را سخت خاموش مي بينيم ” جام جم ” اين روزها تبديل به ” جام من ” شده است و اين ” من ” هماني است كه ملتي را نمي بيند زيرا ” من ” بالاتر از ” ما ” است شب گذشته در خيابانهاي شهر تهران ” جام جم” سبز پو شان تشكيل شده بود آنها آمده و در جلوي ساختمان ” جام من ” نشسته بودند و نمايشي از ” جام جم” نشان مي دادند پسران و دختران و مردان و زنان و كود كان و پيران همه دست در دست هم رو به سو ساختمان ” تلويزيون ” نداي عدالت رافرياد مي زدند و خواستار اين بودند كه صداي عدالت به گوش آناني رسد كه ” جام جم ” را تبديل به ” جام من ” كرده اند مردم خسته و خشمگين از اين همه عنادي بودند كه كوتو له هاي ذهني داشته اند فرياد مردم ايران همان فرياد فروغ فرخزاد بود در سرزمين قد كوتاهان معيار هاي سنجش همواره بر مدار صفرسير مي كنند …. و در اين سرزمين معيار هاي اين آقايان همواره ” صفر ” بوده است ” صفر ” از اين بابت نيست كه هركسي كه با ما نيست ” صفر ” است زيرا سبز انديشان ياد گرفته اند كه سبز دل باشند و احترام گذارند و عدالت و اقعي و نه شعاري را خواستار باشند اما ” صفر ” را از اين ديدگاه مي دانيم كه معياري كه ” جام جم ” ايران را تبديل به ارگان شخصي يك جناح و تازه فردي از همان جناح مي كند به طور حتم معياري است كه از اذهان كوتو له هاي ذهني مي آيد كه معيار هاي سنجش صفر آنها همواره بر مدار صفر دور باطلي دارد ديشب چون شبهاي ديگر مردم تهران اين ابر شهر جهان فرياد مي زدند خواستار صداي عدالت از صدا و سيما اين آقايان شدند سيمائي كه پر از نيرنگ و بي عدالتي و تبعيض است چه بد نجوا ورخي نصيب همه ايرانياني مي كند و چه انتظار بي جائي است كه در عصر ارتباطات و ماهواره و اينتر نت خواستار اندكي ” جام جم ” شدن از آن داشته باشيم فرياد هاي ملت ايران را هيچگاه نمي توانند خاموش كنند بايد بدانند كه حل مسئله با ناديده انگاشتن ها و نديدن ها و نشنيدن ها و گزافه گوئي ها نيست مسئله را با پاك كردن صورت مسئله هيچگاه نمي توان حل كرد آري نداي حق طلبي نه تنها از سوي طرفداران مهندس ” سبز ” كه از سوي شيخ ” سفيد ” و سردار “آبي ” هم زده شد اما عناد ورزي با خواست عمومي ملت ايران محصول ” جام من ” نه ” جام جم ” است همان ” جام من ” كه نمي خواهد ببيند و دروغ مي گويد و دروغ تبليغ مي كند دروغ را سر لوحه قرار مي دهد اقتصادش رابر پايه ورق پاره هائي گذاشته است كه محصول كار كساني است كه واژه نخبه بودن را بنا بر اعطاي مدارك رفاقتها به آنها و ورق پاره هاي ” دكترا ” چون امثال دكتر كردان است افسوس بر كوتو له هاي مي خوريم و همه براي اثبات خواست عمومي ملت ايران به گونه اي فريادي ز سبز در آدينه ماقبل آخر بهاري خواهيم زد خواهيم رفت دست در دست هم با همان پاكي دوران دبستان با روحيه ” يار دبستاني من ” و با ترنم پر افتخار سرود ” اي ايران ” و آرزوي اقتدار ” ايران من ” تا سرزمين نياكانم چون هميشه با اقتدار و صلحي سبز ” جام جم ” و عالم بين شود و با اميد كه بتوانيم ” پرچم عزت ايران عزيز را پس گيريم “

دخترم اين روزها حسابي سبز است

آيلي  در بهاري ترين بهارايران  در روزهائي كه سبزي نه تنها در ميان شاخه وبرگها سبز كه در دل و فرياد و خنده و بادكنكها و پيراهنها و روسري ها و بازو بندها و مچ بند ها و اتحاد سبز است سبز تر شده است و اين سبزي او را به فال نيك مي گيرم در خيابانهاي شهر وقتي به همراه او قدم مي زنم و به همراه او بادكنك  سبز  را تكان مي دهد و با لبخند هر آشنا كه بواسطه نشانه هاي سبزش آشنا شده است  به او علامت ” v” نشان مي دهيم لبخند سبز را بر گوشه هاي لب هاي زيباي او مي بينم  و من هم حس زيبائي به وجودم رخنه پيدا مي كند و اين حس چيزي نيست جز ” اميد ” آري اميد به آينده داريم  و سخن از ” دولت اميد ” مي كنيم از ديدن اين همه شوق جوانان به وجد آمده و به ياد سالهاي جوانيم مي افتم و فرياد مي زنم و به آيلي مي گويم

دخترم اين روزها را از ياد نبر و بخاطر بسپار  كه روز گاري با پدر و براي ايران  و سر افرازي ايران فرياد  زده اي و مي خوانده اي

- اي ايران اي مرز پر گوهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده باد نيك و جاودان

….

و آيلي هم همراه من مي خواند نگاهي به اين همه اتحاد مي كنم  حكايت زنجيره سبز از تجريش تا راه آهن يك داستان شگفت آور است اين بچه ها همان جواناني بودند كه مي گفتند هيچ نمي دانند و يا دنبال اعتياد هستند و يا دنبال هجو گوئي ها اين پسران و دختران را بي وطن مي دانستند اما همين پسرها و دختر هاي خوب چه زيبا مي گويند

موسوي موسوي  پرچم ايران عزيزم را پس بگير

آري پرچم عزت ايران را اين پسران و دختران مي گويند بحث من تنها طرفداران مهندس ” سبز ” نيستند شيخ اصلاحات ” سفيد ” هم زيبا مي گويد او صحبت از ” تغيير” مي كند و اين تغيير بايد پيش آيد كه پيش آمده است دكتر معمار اقتصادي كه “آبي ” است نيز صحبت از حضور نخبگان  در آينده مي كند همان نخبگاني كه نبودند تا امثالي چون كردان را هم دكتر و هم وزير ببينيم  و هر سه چه زيبا  از ” اميد ” و ” تغيير ” و ” معماري  و ساختن ” مي گويند

شبهاي تهران پر از خاطره است پير مردي اشك مي ريزد و از دور دستها مي گويد از آن روزها كه با عشق و علاقه بهر ايران و ايراني كار مي كرد حالا سي سال گذشته است اما او علي رغم نگرانيهاي خانواده اش هر شب پا بيرون مي گذارد و براي موفقيت مهندس ” سبز ” و به بار نشستن  آرزو هاي  اين جوانان  فرياد مي كشد براي مردان و زنان و  پسران و دختراني كه مي خواهند سبزي و سبز انديشي و سبز دلي بر ايران سبزشان كه شعارش

گفتار نيك

كردار نيك

پندار نيك است

حاكم شوند آنها گفتار نيك مي خواهند  همان گفتاري كه مهندس ” سبز” با جمله زيباي

” ادب مرد به زدولت اوست ” ياد آوري كرد اين مردم گفتار نيك مي خواهند تهمت و افترا و فحاشي و حقير كردن را بي نهايت تحمل كردندو از آن خسته شده اند

آنها كردار نيك مي خواهند همان كرداري كه دروغ و اتهام و پرونده سازي را بي كرداري مي دانند همان بي كرداري كه در روز نامه اي كه به نام مقدس ” ايران ” چاپ مي شود و به خرج  ملت ايران آن گونه بي كرداري را حاكم بر رفتار خود كرده كه حقيقت گوئي ” مهندس ” سبز ” و شيخ  اصلاحات ” سفيد ” و سردار “آبي ” را دروغ مي نامد در حاليكه  همگان مي دانند جريده اي كه دروغ گوئي چنين مي نويسد ” روزي نامه ” و نه ” روز نامه ” است  هنوز چهره معصوم آن دختر نوجوان را از ياد نمي برم كه پوستري هوشمندانه را در دست گرفته بود و رويش نوشته بود

” دروغگو دشمن خدا است”

و آنها پندار ” نيك ” مي خواهند پنداري كه مهندس ” سبز ” و شيخ ” سفيد ” و سردار “آبي “  قاطعانه اعلام كردند لازمه  اول حضور برمسند رياست جمهوري است چه زيبا مهندس مير حسين موسوي اعلام كرد

براي رسيدن به پستها تا اين حد بايد دروغ گفت ؟

شايد اگر فرصتي داشتم به مهندس ” سبز دل ” و ” سبز انديش”  تنها اين پاسخ را در جهت حمايت از گفته هايش مي گفتم

” تكيه بر پست و رياست مي كنند/ با خدا هم سياست مي كنند”

و آيلي از من گله مي كند كه چرا پرحرارت  چون او نيستم اما دل من حالا بسيار عقب تر از ذهن من است شگفت زده به اين مردم نگاه مي كنم و با آنها صحبت مي كنم چقدر اتحاد زيبا است ديگر كسي از رانندگي ها گله ندارد در خيابان همه به هم لبخند مي زنيم همه را با عشقي نگاه مي كنيم آري به همه افتخار مي كنيم كه هم وطن همديگر هستيم  همه سبز شديم    و به ياد گفته هاي زنده يادد خسرو شكيبائي در سريال ” خانه سبز ” مي افتم

” خانه  وقتي سبز شد كه دلها سبز باشد “

دلهامون هميشه  سبز باد

روزگار كودكي  بر نگردد دريغا

شور و حال كودكي بر نگردد دريغا

….

كاش كودكي بودم در قالب آن پسر بچه كوچك كه تنها مي خواست از چوب حصير هاي  خانه مادر بزرگ و سريشي كه از حسين آقا خرازي مي خريد بادبادك آرزو هايش را به هوا بفرستد چه دردي مي توانست وجود داشته باشد ؟ در روزگاري كه پسر بچه اي تنها دردش تغيير مدرسه و ترك دو ستاني بود كه خيلي زود و در عرض چند روزي جانشينان براي آنان يافت مي شد بي آن كه دلتنگي و نو ستالژي و درد زمانه به سراغش آيد چه كسي مي توانست غم را معني كند ؟ دنيائي كه بخاطر آن يكي و آن دگري و جگر گوشه ها نبايد مصلحت را آوريم و گلوي عشق را ببريم رابابد ترك  مي كرديم ؟ دلم چقدر هواي فوتبال گل كوچك با امير و اميد و عباس و علي ووحيد … را دارد ؟ فوتبالي كه در آن توپهاي افترا و اتهام تو صورتت چون گلوله هاي مرگباري كه در يك بامداد تلخ بر پيكر اعدامي سياسي كه بهر عدالت و آزادي از سوي دژخيمان مي خورد چه لطفي دارد ؟ دلم چقدر آغوش مادر بزرگ را مي خواهد و گوش سپردن به درد دلهاي دائي  كه باز گويد

اين نيز بگذرد…

آري دائي جان گذرد ولي به خون دل گذرد ز سختي هائي گذرد كه از ناله و نفرين يك دل شكسته و سكوت يك دل شكسته ديگر گذر گاهي ساخته شده كه پل تلخ هجر نام دارد و لي چاره چيست ؟بايد باز هم به ياد خدا بيامرز دائي بگويم

اين نيز بگذرد….

ولي مي دانم آنچه گذرد اين عمر و كوله بار دلشكسته اي است كه تنها به نامردميها زمانه به وفاداري به عشقي كه جگر گوشه ام نيز هست خوش است و باز به ياد عشقي فرياد زند كه بر سرم مي كوبند كه  هجوه هائي كه از دهانم بيرون آيد قرار است همه چيز را كنار نهم پيامبر ان درو غين بايد روزه سكوت گيرند ديگر نبايد هيچ ناخدائي و خدائي باشد كه بگويد

اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است

بررروي چشم اطاعت مي كنم

كاش به همان دوران كودكي بر گردم آن هنگام كه عشق را بر زبان نمي آوردم كه عشق تنها  در دلم جاري بود همان عشقي كه به دو چر خه ام  و به توپ فوتبالم و به حياط خانه و فرخنده پيرزن مهر باني داشتم  عشقي همان بود كه باورش داشتم و او نيز مرا باور داشت آن روزها كه اگر رازي بود رازي مي ماند به صورتم چون سيلي نواخته نمي شد   صورتم ؟

آري اين صورت شايسته نواختن است ابروهايم و چشمهايم همه بوي تلخي گرفته اند و اين آغازي است با بغض سكوت  و باز به ياد دائي مي افتم

اين نيز بگذرد..

دلم مي خواهد باور كنم كه

“زندگی کتابی است پر ماجرا ، هیچگاه آن را به خاطر یک ورقش دور نینداز“

ولي؟

باشه دائي

اين نيز بگذرد …

باد می وزد … میتوانی در مقابلش هم دیوار بسازی ، هم آسیاب بادی تصمیم با تو است *****************

جمله هاي زيبائي است و اين جمله هاي زيبا در اين روزها كه فضاي سياسي كشور در مواجه با باد هاي آرا و عقايد طبقات مختلف مردم ايران بسيار هيجاني است مي تواند بسيار كار آمد بوده و همه مردم ايران را به تفكر و انديشه يا ديگر فرو برد در معادلات سياسي “تصميم “كار بسيار مشكلي است از يك سو تصميم گيرندگان براي انتخاب كانديداي موافق سلايق خود بايد با انديشه و شناخت و تحليل درست به بررسي بهترينها بپردازند و از سوي ديگر ” تصميم ” براي حضور و چگونگي آن و تداوم همگي ازسخت ترين كارهاي افرادي است كه در معادلات سياسي وارد مي شوند واز اين رو سياستمداران موفق افرادي هستند كه صبر و انگيزه وهوش بالائي دارند وبه خودوميهن و مردم ودنياي خود عشق و ايمان و اميد دارند واين دقيقا نكاتي هستند كه شايد كمتر در بين سياستمداران جهان سوم وخصوصا كشورمان مشاهده نموده ايم اما شب گذشته در مناظره مهندس ميرحسين موسوي ورئيس جمهور اتفاق جالبي افتاد قصد ندارم كه وارد جزئيات اين مناظره بروم زيرا از ديد بسياري از كارشناسان بررسي خواهد شد اما آن چيزي كه من در اين مناظره ديدم تصوير رو شني از سياستمداري بود كه با آرامش مي توانست مديريت زمان و كلام و برنامه ريزي را به نمايش گذارد مهندس موسوي را از سالهاي نوجواني مي شناختم او در آن دوران مردي آرام بود كه با توجه به سن كم من چندان خاطرات مهمي جز آرامش را از او به ياد ندارم اما خاطرات خوبي بسياري از والدين ما دارند كه در دوران جنگ او را نخست وزيري ديدند كه توانست بر بسياري از بحرانهاي اقتصادي و سياسي غلبه كند سالها گذشت اتفاقهاي چند هفته اخير و خصوصا مناظره اش با رئيس جمهور فعلي كه نمادي از يك جنگ تمام عيار مي توانست باشد اما تبديل به يك راهكار تبليغاتي بسيار خوب براي مهندس سبز كشور ما شد يك معني داشت و آن اين بود كه صبر و انگيزه و عشق و ايمان و اميد به خود و مردم و ميهن و دنيا تا چه حد مي تواند سلاح بر نده اي براي پيروزي در هر معادله سياسي باشد حقيقتا دوست داشتم با تفكر و حوصله و استفاده از فاكتور زمان تا آخرين روز تبليغات رياست جمهوري صبر كنم اما رفتار همراه با مديريت مهندس مير حسين موسوي مرا بسيار زودتر به انتخابم رساند مهندس موسوي نشان داد كه مرد اهل حاشيه نيست و از ديگران هم نمي خواهد براي خود اعتباري سازد او بسيار پر تحمل به حرفها گوش مي داد و بسيار منطقي و شمرده و در چار چوب برنامه اش در مورد انتخابات ريات جمهوري و معرفي خود بعنوان كانديداي اين پست سخن مي گفت و سعي در تخطئه شخصي نداشت و انتقاد هاي او در عملكرد رئيس جمهور و نه در موارد خصوصي او بو د مهندس موسوي حتي در مقابل حمله اي كه به همسر هنر مندش ” سر كار خانم زهرا رهنورد ” شد بسيار متين و شمرده جواب داد و به گونه اي بسيار زيبا اذعان كرد كه همسرش آنقدر در جايگاه معتبري است كه نياز به حمايت او بعنو ان “آقا بالا سر ” ندارد مهندس مير حسين موسوي از اتحاد ملي گفت از ارتقا ايران در جهت مسير صلح با جهان سخن گفت او عامل عشق را بسيارموثر از نفرت به معرض نمايش گذاشت و به همگي ما درسهائي از صبر و متانت و انسان دو ستي و ميهن پرستي آموخت اين روز ها بادهاي مختلفي از اظهار نظر ها و عقايد براي انتخاب رئيس جمهور و شروع تازه اي براي كشور زيباي ايران مي وزد و شايد بي اغراق نباشد كه رفتار هاي مهندس مير حسين موسوي خصو صا در مناظره ديشب نشان داد كه او به دنبال ساختن آسياب بادي از اين نوازش باد ها است و مي خواهد با استفاده از ايده ” هرستاد يك نفر ” به سمت و سوق شعار زيباي ” هر ايراني يك رئيس جمهور ” رود و اميد كه چنين باشد و چه خوب است كه همگي بتوانيم با شنيدن حرفهاي مهندس سبز ايران به ياد اين جمله هاي زيبا بيافتيم و آن را زمزمه كنيم

باد می وزد … میتوانی در مقابلش هم دیوار بسازی ، هم آسیاب بادی تصمیم با تو است  در مقابلش هم دیوار بسازی ، هم آسیاب بادی تصمیم با تو است

به چند سال پيش بر مي گردم و به ياد روزي مي افتم كه به همراه آيلي به پاركي رفته بوديم و در پس فضاي مه آلود خاطرات دور كودكي را در پارك مي بينم كه با چه اصراري ازپدر مي خواهد كه باد كنكي را برايش بخرد وپدر كه درپي افكار هر روز خويش است توجهي به او نمي كند و راه خود را ادامه مي دهد اما گريه ها و فرياد هاي  كودكانه عاقبت پدررا وادار به ايستادن مي نمايد و چشمهاي در افكار فرو رفته پدر را به سوي بساط بادكنك فروش مي بردو  لبخندي مي زند شايد در ذهن خويش ياد آوري روز هاي كودكي خود را نقش مي زند و به ياد مي آورد كه چگونه روزگاري او و دوستان دوران كودكيش در پي باد كنكها مي دويدند و همچنان چون كودكش تمامي دنيا را در پي آن بازيچه رنگي معلق در آسمان مي ديدند و آنقدر در انديشه ها و نو ستالژي كودكي غرق است كه از ياد مي برد كه كودكش همچنان در تمناي باد كنك مي سوزد و فريادها فرزند او را بار ديگر در نقش پدري فرو برد  باد كنكي مي خرد و به كودكش مي دهد و او را نظاره مي كند كه چگونه با احتياط با آن بازي كرده تا خداي ناكرده باد آن را نبرد و يا تيغها و شاخ و برگ گياهان آن را آزاري نرسانند و نتركاند احتياط كودك آنقدر زياد است كه در چهره او بيشتر از آن كه لذت بازي با باد كنك ديده شود اضطراب از دست دادن آن هويدا است و اين نمايش احساسات فرزندي هيچگاه از زير نگاه جستجو گر دردها و غمهاي پدرانه  پنهان نمي ماند و تصميم مي گيرد كه  به همراه كودك بازي  كند و سعي مي كند او را از حال و هواي از دست دادنها رهائي دهد زيرا مي داند آينده همواره آن سوئي است كه هيچگاه نمي توان به آن رسد و هنگامي كه به آن رسيدي شايد باز حسرت گذشته اي را بخوري كه اكنو ن است اما كودك همچنان مضطرب است گوئي از ياد برده است كه كار او با باد كنك بازي كردن و نه مراقبت از او است و اين مسئله آنقدر درد آور است كه پدر را وادار به واكنش مي كند و با ضر به هاي بيشتر و محكم تر مي خواهد كه وابستگي كودكش به باد كنك را كمتر نمايد و كودك كه از اين همه سرزندگي پدر در بازي كردن خوشحال است و از سوي ديگر تحمل از دست دادن باد كنك را ندارد به ابزار پند و نصيحتي كه همواره عليه اش استفاده مي شده متوسل شده و مي گويد

- يك كم يواش تر ممكنه بادكنك بتركد

و پدر لبخند مي زند و مي گويد

- خوب بتركد تا هروقت كه مي تواني از داشتن آن لذت ببر بعد كه تركيد ديگر غصه از دست دادن آن را نمي خوري

و كودك مي خندد و به اين انديشه مي رود كه پدر راست مي گويد و محكم تر به باد كنك ضربه مي زند و پدر هم به اين جمله ها  مي انديشد

“زندگی همچون بادکنکی است در دستان کودکی

که همیشه ترس از ترکیدن آن لذت داشتن آن را از بین میبرد“

زآن مي ناب كزو پخته شود هر خامي
گرچه رمضان است بياور جامي
حافظ
باور بسياري از واقعيتها مي تواند گاه در حد سخت ترين كارها باشد وبسياري از اوقات هم معجزه ها يم تواند بسيار ملموس و قابل باور باشد  در داستانهاي مسيحيت مي خوانيم كه عيسي توانست آب را تبديل به شراب كند بسياري معتقدند كه آن آب به واقع شراب شده است اما آناني كه معتقد به باور هستند مي گويند آب مي تواند شراب شود و شراب هم مي تواند آب گردد آب مي توان ز آب بودنش مستي دهد و شراب بي هيچ اثري ز مستي و رندي بر آدمي عمل كندو همه بهر اين است كه باور ” باور” را قبول كنيم اين باور در زندگي همه ما نقش اصلي را دارد و اين باور ما است كه باعث مي شود همه تحصيلات و تجربه ها  خط و سير گيرند و هم راستا با باور ما شوند چه بسيار آدميان هستند كه در بعد اجتمائي داراي قابليتهاي جامعه پسندانه هستند و داراي تحصيلات و امكانات مختلف اجتمائي هستند اما در بحرانها حتي در ساده ترين نوع آن شروع به و اكنشهاي عجيب كرده و دقيقا همان رفتاري را مي كنند كه در ذات و ريشه خود به آن باور دارند و همين واكشنها است كه باعث مي شود بسياري از افراد كه به ظاهر آنها را روشن فكر و تحصيل كرده و دانا و آگاه بدانيم به يك باره تبديل به جانوران دو پائي مي شوند و يا آدمهائي كه شايد هيچگاه آنها را حساب نكرده اند به ناگهان ما را دچار عذاب وجداني مبني بر تخمين اشتباهي كه از آنان نموده  سازند حكايت باور ها از آغازين روزهاي زندگي به سراغمان مي آيند اگر از دوران كودكي آن اعتماد به نفس  و استقلال را در ذهنمان بيارايند در تمامي زندگي آن را با خود حمل خواهيم كرد و بر عكس اگر از همان دوران كودكي حس مهر طلبي و عزلت طلبي و برتري طلبي به گونه اي بر ما چيره شوند كه ريشه هاي بيماريهاي عصبي خاصي را در وجودمان گسترش دهد مطمئنا در سنين بالا نيز اين حس ما را همراهي خواهد كرد  و شايد به همين دليل است كه پديده هائي چون ” قهرمان پروري ” و ” اسطوره طلبي ” و به دنبال يافتن ” تكيه گاه ” و ” حامي ” و حتي متوسل شدن به خرافاتي كه اين روز ها در قالبهاي مدرن و تحت لواي كلاسهاي افرادي كه عمدتا به نامهاي ” استاد” مزين شده اند و بسيار بيگانه با آن  عنوان هستند تبديل به اپيدمي وبيماري رايجي شده است وتمامي اينها مربوط به اين است كه به همه كس و به همه چيز باور داريم  وادي غير باوري فقط مختص به خودمان است و هيچگاه مي ناب دوست داشتن خود را ننوشيده ايم و نمي خواهيم بنوشيم و اگر به گونه اي متفاوت باشيم و با باور خود آشتي كنيم آنگاه آغازي خواهيم داشت و  اين آغاز است كه آغاز شادماني ها است راستي آغازمعجزه را كي باور مي كنيم؟
و شايد بايد بار ديگر اين جمله ها را خواند

باد می وزد …

میتوانی در مقابلش هم دیوار بسازی ، هم آسیاب بادی

تصمیم با تو است . . .

” در عفو لذتي است كه در انتقام نيست “

شايد اين جمله را  هر كدام بارها شنيده باشيم و در هنگام شنيدن اگر جسارت داشته با يك جمله اي چون ” شوخي مي فرمايد؟”  گوينده آن را مورد سرزنش و شايد تمسخر قرار داده و شايد هم در دل به ساده لوحي او خنديده ايم  ِآيااين طور نيست ؟شايد بسياري از خوانند گان اين سطور با لحني قاطع اذعان دارند كه نه به هيچ عنوان اين گونه نبوده و نيست و نخواهد بود و لي اگر وجدان را چون شمشير دامكولوس بالاي سر خود ببينيم به طور حتم بسياري از ما اين حس را مي كنيم كه آن گونه كه رنجاندن ها به ما لذت مي دهد شايد دل بدست آوردنها ندهد زيرا كاري به ظاهر ساده تر و كم هزينه تر است  بسياري از ما در زندگي روز مره دوست داريم در پشت نصايح مهربانانه و دوستانه مخفي شده و وانمود كنيم كه چقدر از خوشحالي و خوشبختي مردم شادمانيم اما خود الحان دوستانه با اين طرز تفكر آن قدر نغمه هاي رياكانه اي دارد كه براحتي مي تواند دروغين بودن آن را باور كرد به قول مهر بان پريسانم شايد بيشتر ما آدمها عاشق آن لحظه اي هستيم كه با لحني ظفرمند به ديگري بگوئيم

” من كه به تو گفته بودم كه اين طوري مي شود حالا ديدي كه راست مي گفتم “

و به واقع با او هم عقيده هستم كه چه بسياري از ما دوست داريم با طعنه ها با در كمين نشستن بهر ناراحتي و ناكامي مردم و با نشان دادن بغض خود در قبال شادي ديگران آن حس شيريني را تجربه كنيم كه شايد بتوان در اين جمله آن را خلاصه كرد

” در انتقام لذتي است كه در عفو نيست”

نگاهي به جمله فوق بياندازيد ظاهري بس دهشتناك دارد اما متاسفانه در روزگار و با مردمي كه امروز داريم چندان هم مستعمل و غير قابل استفاده به نظر نمي رسد و براستي بايد پرسيد به چه دليل اين طرز تفكر برايمان اتفاق افتاده است ؟شايد براي پاسخگوئي به اين سوال بايد به ريشه هاي خانوادگي و تجربه هاي شخصي آدمها گذر نمود بسياري از ما  دوست داريم كه از همه چيز گله كنيم و همواره در پي اين باشيم كه ريشه هاي تمامي مشكلات زدگيمان را به كلمه اي به نام ” بدبختي ” گره بزنيم و از فاكتور شانس و روزگار بدو عقب ماندگي كشور … بهره گرفته و عدم تلاش و ناكاررائي خود از بعد استعداد و زمينه هاي فكري را در پشت آن مخفي نمائيم اين فاكتور يعني ” ناله كردن ” ويا  ” غر زدن “تا حدي  تاريخ مصرف دارد اما به محض اين كه طولاني شد هيچ مخاطبي را جذب نمي كند زيرا مردم همگي آنقدر مشكلات دارند كه حال و حوصله و يا به قولي توان شنيدني هاي اضافه را ندارند  و از اين رو  اين گونه افراد را طرد مي كنند زيرا بنا بر يك عقيده كاملا آگاهانه  همه مي دانند كه نمي تواند همه عوامل دنيا بر عليه موفقيتهاي يك شخص باشد بلكه بر آيند شانس  تمامي آدمها در دنيا به يك اندازه است مشروط بر آن كه خود شخص هم بتوانداز آنها بهره گيرد و يا اين در صورت عدم موفقت تغيير روش دهد اما چون اين مسئله براي بسياري كاري غير ممكن است دوست دارند دنيا را به گونه اي ببينند كه همگان بد بخت و ناكام و بي عشق بوده و يا اين كه اگر عقيده اي به غير از آن داشته افرادي كودك صفت و نا آگاه هستند شايد بتوانيد بسياري از صاحبان اين افكار را در اطراف خود بيابيد اين افراد همان هائي هستند كه در هنگام ديدن عاشقانه افراد مي گويند

” بالاخره يك روز تمام مي شود ” و يا اين كه ” اولش اين طوريه بعد همه چيز عادي مي شود ” و يا ” عشق يك هوس است ” و…

شايد بارها شما نيز اين جمله ها را شنيده باشيد و تعجب از تحجر افكار آدمهائي كنيد كه زندگي را چون رنجي دائمي مي بينند اما افرادي اين گونه افرادي هستند كه چون چوب كبريت هستند كه سري دارند كه مغزي در آن وجود ندارد و از آن فقط آتش مي جهد  و مي سوزاند و اين دقيقا كاري است كه همه كساني مي كنند كه در انتقام لذتي مي بينند كه در عفو با آن بيگانه هستند پس چه خوب خواهد بود كه هر گاه به فكر انتقام افتاديم و يا حسادت بد گونه گلوي ما را گرفت و بغض به گونه اي سخت ما را آزار داد به اين انديشه رويم كه ” نبايد چون يك چوب كبريت بود و سر داشت و لي مغز نداشت ” سوزاندن و آتش زدن يك خصلت دائمي براي چوب كبريت است ولي قبل از آن كه  ديگران را  بسوزاند خود سوخته مي شود

كابوسي مرا در زندان خواب اسير كرده است اين خواب نيز حكايتي دارد هم مي تواند با روياها رهائي را تداعي كند و هم در هنگالم كابوسها مخوف ترين زندانها را تداعي نمايد در ميان كابوسها تقلاي بي هوده مي كنم سايه ها و اشباح مي آيند و روند و من در ميان سايه ها و تصاوير آشناياني را مي بينم كه هر كدام را روز گاري در واقعيت و نقشهاي مختلف زندگيم ديده ام و باز همان حرفها همراه رنجها آيد  و تكراري ها را باز ادامه مي دهم  و اين ادامه چون كشتي است كه در دريائي غرق مي شود و من باز اين صحنه را تكرار مي كنم و هر بار كشتي را از نو سازم و باز مسير غوطه وري تا غرق شدن را تكرار مي نمايم و چه درد ناك است… از خواب بر مي خيزم

خداي من ! باز همان صورتكها با همان ترسها به سراغم آمده اند و من باز گذري به ناكجا آباد تلخ گذشته مي زنم؟ و باز همان حرفها و قصه ها و غصه ها را غرقه مي شوم و مي انديشم چرا بايد اين سان زندگي را غرقه در گذشته كنم ؟

صبح است به صداي پرندگان گوش مي دهم سرم را از پنجره بيرون مي بارم باد نفحه بوته ياس رو به رو را مي آورد و من نفس مي كشم يك تمنا بي كران ز زندگي را از ايزد مهر بان مي نمايم و باز تنفس مي كنم  صداي پرندگان سمفوني زيبائي را از اركستر طبيعت به اجرا در مي آورد سمفوني كه در نفحه عطر ياس و زيستن در حال و ديدن روياي آينده همنوازي زيبائي در ذهن رنج كشيده از كابوس شب گذشته ايجاد كرده و آن را آرام مي كند و من نيز در اين آرامش ديگر به كابوس نمي انديشم و به گونه اي خود را ملامت كرده  و پرسم

كابوس ديگر چرا ؟آيا زمان رهائي از اين همه تلخ انديشي ها نرسيده است ؟آيا گذشته را نبايد تنها  در حد خاطرات نگاه داشت ؟ خاطره اي كه بوده و ديگر نبايد اين گونه زنده و قابل لمس باشد خاطره بايد داستاني كهنه شود نه آن گونه كه  در آن همچنان زندگي كنم وباز تلخي را با تمامي حس نمايم

بايد رها كرد تلخي را بوي ناخوشايند حوادث گذشته را و تنها به حضور زيباي اكنون عشق ايمان داشت و گون اين نفحه زيباي بوته ياس آن را باور كرد

ومن عهد مي كنم كه خوابهايم  را با رويا رهائي بخشم و از زندان كابوس ها گريزم مي دانم كه وقوع اين آرزو با من است اگر خواهم و من مي خواهم

تلخ كامي ها را از ياد برم و طعم شيرين عشق را به تمامي به كام كشم