در سرزمين قد كوتاهان

 معيار ها سنجش همواره بر مدار صفر سفر كرده اند

پس چرا توقف كنيم ؟

زنده ياد فروغ فر خزاد

....

در صبح دمي كه از خواب بر خواستم دل به خدا و دل يار خود پيوستم و از مهر جاودان براي مهر بان ياري خواستم دل در گروي چشمهاي نگران او داده و مي انديشيدم كه آيا تواند آرام گيرد ؟ در سر زمين قد كوتاهان كه معيار هاي سنجش آن " نر"بودن و "توحش " و " لاقيدي " است او بايد ترازو عدالتي را مي نگريست كه همواره بر مدار صفر مي چر خد و نشاني از اندكي تعقل و انديشه وعدالت را يا نمي ديد و يا  كمتر  ببيند در اقليم ندانم كاريها و قوانين مدون ناشي از ندانستن ها او بايد مي نشست با قلبي كه برايش قلب من بي توقف مي زند آري ضربان قلب من امروز معني ديگري داشت  دوست مي داشتم كه تمامي آرامش جهان را به او هديه دهد در تمناي آن مي سوختم كه به او همه صبر را هديه دهم از قلبم گله داشتم كه چرا آنقدر پاكي و صداقت ندارد كه جواب دعاها و آرزو هايش را ايزد مهر باني دهد و به محبوبم ن هديه اي را كه داده است باز هم دهد در سر زميني كه " بانو " را آماج هجوم نامردانه قرار دهد و " مهر مادري " را دليل عاشقي ندارند در وطني كه نام " مام ميهن " بارها فرياد مي زند  اما حقوق " نرانه " به بهانه " پدر بودن " بر همه " مادران " تحميل كنند باز تنها از يار براي يار طلب كردم آنچه را كه حق است و حق به او بايد دهد هيچگاه چنين سر گردان نبودم و از خود شر منده نشدم كه به چه دليل بايد " هم جنسي " با " نر" گونه هارا  بايد قبول كنم دوست داشتم دليل جنسيت را از " ذهن " شناسي ها در مي يافتند و لقب مرد را به " نامرد " و " ناجوانمرد " و... نمي دادند اما در سرزمين قد كوتاهان همچنان بر روي چشمهاي  فر شته عدل دستمالي كشيده اند و در اين انديشه اند كه كور كورانه بتوانند به رو شني ها رسد و عادلانه قضاوت كند و من باز هم به سرزمين قد كوتاهان انديشيدم و حكايت فروغ كه مي گفتم چرا توقف بايد كرد  و من توقف نكردم و قلبم را در رهن مهر گذاشتم و از مهر جاو دان براي مهر جاودانم آرامش و عشق و معشوق را طلب كردم چشمهايم را به نام او سند زده ام چشمهائي كه خواهد در خشيد و قتي لبخند مهر مادري را در هنگام به آغوش كشيدن معشوقش بيند و رو به تاريكي مي رود آن هنگام كه غريو شوم بوف ناداني و حماقت " نر گونه ها " مرد ادعا را بشنود و باشد كه چنين نباشد

و  باز به ياد فروغ خواهم گفت

 مي دانم

 مي دانم

 و آستانه پرعشق خواهد شد ومن  به دختري كه در آستانه پر عشق ايستاده سلامي دگر خواهم داد...

ومن آرزو دارم سلامي ز عشق و رهائي از هجران معشوق به جاودان يار همواره دهم

از سر آن كوچه مي گذرم كه ” مهر” نام دارد نگاهي به آشناي هر روز صبح مي نمايم آنجا ايستاده است و مرا دعوت به ديدن دو باره زندگي مي نمايند و من دستهايم را دراز مي كنم و او را در آغوش مي گيرم عطر ي بهاري دارد و رخش ازسرخي بي كران فرياد مي زند آري آشناي قديمي همه ما است گل رز محمدي است همان رفيق كهنه سهراب عاشق شاعر كه از او بسيار گفت و گلبرگها را نوازش كنم و بوسه اي بر آنها به ياد يار زنم و نفحه پرديسي دارد و من بار ديگر بهار را فرياد مي زنم و بي توجه به نگاه هميشه متعجب عابريني كه روز مرگي و بي قيدي و بي توجهي و نديدن ها و نشنيدنها و نگفتنها را زندگي و تعهد و عاقلانه زيستن و ديدن و شنيدن و گفتن معني كردم با عشق بازي به شاخه گل محمد ي ادامه مي دهم و  به ياد لحظه هاي اكنون ترانه اي را باز به ياد آورم و مي خوانم

در تمام آن لحظه هاي روشن سبز

عشق را

هستي را

و بودن را

زمزمه كرده ام …

ومن زمزمه مي كنم عشق را و هستي را و بودن را با بودشي كه ” عاشقي ” نام دارد سالها بود كه در يك خلوتكده زيسته ام همان خلوت ماوائي كه به قول غزالي ” خلوت تنهائي ” نام داشت و در آن خلوت آرامشي ز دوري از نا آشنايان داشته ام دوست نداشتم كه نا آشنائي مرا و آن خلوتكده را مورد هجوم قرار دارد و اين گونه بود كه آرامشي نه ز بهر دريائي كه در غرق روياي دريائي داشته ام آن خلوتكده بارها آشنائي را طلب كرد اما نا آشنايان آمدند و سوزاندند و …

و من عادت كرده بودم به سوزانده شدن و چون ديگر تحمل و مجالي براي سوخته شدن و شكسته شدن دل نداشتم در خلوتكده تنهائي مانده و حتي تمناي يافتن آشنائي را نداشتم تا آن كه آشنائي آمد همان آشنائي كه تقلائي براي يافتن آن لازم نبود كه آشنا اگر آشنا باشد خود آشنائي دهد و من در همان دم كه نخست نگاه آن بي همتا سيه چشمان گيتي را ديدم با خود زمزمه كردم

در تمام آن لحظه هاي روشن سبز

عشق را

هستي را

و بودن را

زمزمه كرده ام …

و قصه دو شنبه هاي اتفاق آغاز شد و اين آغاز همان مصداق ترانه حافظ بود كه مي گفت

ماجراي من و معشوق مرا پايان نيست

آنچه آغاز ندارد نپذيرد انجام

و ما دو شنبه هاي اتفاق را آغاز كردم و خلو تكده ام ديگر خلوتي را طلب نكرد كه آشنا آمد و يار همراهي بكرد و حالا در اين دو شنبه اتفاق سوي او روم و باز زمزمه مي كنم

در تمام آن لحظه هاي روشن سبز

عشق را

هستي را

و بودن را

زمزمه كرده ام …

دوشنبه اتفاق باز حكايت عشق را زمزمه مي كنم و من بي محابا فرياد عشق زنم

دوستت دارم

دوستت دارم

……………

آري محبوبم وعده ديدار نزديك است

پسركي خود كشي مي كند و مي گويند از بهر عشق است !! چه كسي مي تواند عشق را عاملي براي از ياد بردن زيستن نامد پدر فرياد مي زند كه اين پسر چه خفته فرياد هائي داشت و سر انجام ره به سوي سكوت جاودانه زد سكوتي كه عشق به او تحميل نمود اما كدامين سكوت ؟…………… سكوت را بايد پذيرفت در اين سكوت مي توان خود را يافت موسيقي كه در سكوت وجود دارد زيباترين موسيقي ها است و اين مو سيقي معنائي جز آرامش ندارد اين آرامشي است كه از درون آيد نه ز بهر خفته فر يادهائي كه معلوم نيست از بهر چه بغض و كينه اي زده مي شود آري سكوتي بي هيچ بغض و نفرت و خفته فرياد موسيقي جاودانه و عاشقانه اي دارد بايد شادماني كرد و پايكوبي را بايد به ميدان زيستن فراخواند و دستها رابهر خلق جاودانه موسيقي عشق بي محابا بر هم زد اما دست زدن همراه يك دست زيباترين است اگر هر دو دست همديگر را نوازند باز اصطكاك است و جنگي آيد كه كدامين دست بر كدامين فشار بيشتري آورده است باز ميدان رقابت است كه كدامين از ما صداي بلندتري توليد مي كتد باز جدال ” من ” و ” تو “آيد و آنگاه مويسقي چون مارش نظامي مي شود و مبارز مي طلبد و موسيقي كه از مارش نظامي است تنها با نغمه هاي بوفهاي قبرستان هم نوازي مي كند بايد موسيقي را در سكوت شنيد يك دست از تو و بقيه از آن كائنات است با تمامي هستي بايد رقصيد و ايمان داشت كه به جشني به نام زيستن پاي گذاشته ايم و روز گار را به زيبائي بينيم و از زيبائي ها پيامي بگيريم و باز قصه هائي ز نشانه ها آيد نشانه ها همان تكه هاي كوچك پازلي است كه زندگي نام دارد و اگر درست چيده شوند تنها تصويري كه نشان مي دهد عشق و دلدادگي است پس با من و تو و او و ما و شما و آنها است كه مي توان قصه ” ما” را نوازدبايد تاخت تا آن سوي ابديت ز آن طرف آغاز ها ز فاصله هائي كه هيچ چيز در آن بديهي نيست هر بوسه بر معشوق اولين بوسه است هر روز خود آغاز بهاري شروعي است كه چشمهاي زيبا محبوب را بديد و هر نفسي كه يار در آغوش زند غنيميتي است جاودانه و چه زيبا است كه در هواي او تنفس كني در آغوشت او را نوازشي كند چون رويا و بوسه اي بي كران زني گوئي كه هردم بوسه ها از نو آغازي ديگر خواهد داشت و دست زني در سكوت و پاي كوبي در آرامش و فرياد ها را خفته ننمائي و غريو زني حتي در سكوت و اين سكوت چه زيبا ترنمي دارد و من به آن پدر تنها سكوتي را مهمان كنم زيرا سكوت فاصله بعيد فاصله سكوت من و سكوت پسر او است سكوت به اندازه معني عشق از قول او و ناخدا… پسركي خود كشي مي كند و مي گويند از بهر عشق است !! چه كسي مي تواند عشق را عاملي براي از ياد بردن زيستن نامد پدر فرياد مي زند كه اين پسر چه خفته فرياد هائي داشت و سر انجام ره به سوي سكوت جاودانه زد سكوتي كه عشق به او تحميل نمود اما كدامين سكوت ؟…………… سكوت را بايد پذيرفت در اين سكوت مي توان خود را يافت موسيقي كه در سكوت وجود دارد زيباترين موسيقي ها است و اين مو سيقي معنائي جز آرامش ندارد اين آرامشي است كه از درون آيد نه ز بهر خفته فر يادهائي كه معلوم نيست از بهر چه بغض و كينه اي زده مي شود آري سكوتي بي هيچ بغض و نفرت و خفته فرياد موسيقي جاودانه و عاشقانه اي دارد بايد شادماني كرد و پايكوبي را بايد به ميدان زيستن فراخواند و دستها رابهر خلق جاودانه موسيقي عشق بي محابا بر هم زد اما دست زدن همراه يك دست زيباترين است اگر هر دو دست همديگر را نوازند باز اصطكاك است و جنگي آيد كه كدامين دست بر كدامين فشار بيشتري آورده است باز ميدان رقابت است كه كدامين از ما صداي بلندتري توليد مي كتد باز جدال ” من ” و ” تو “آيد و آنگاه مويسقي چون مارش نظامي مي شود و مبارز مي طلبد و موسيقي كه از مارش نظامي است تنها با نغمه هاي بوفهاي قبرستان هم نوازي مي كند بايد موسيقي را در سكوت شنيد يك دست از تو و بقيه از آن كائنات است با تمامي هستي بايد رقصيد و ايمان داشت كه به جشني به نام زيستن پاي گذاشته ايم و روز گار را به زيبائي بينيم و از زيبائي ها پيامي بگيريم و باز قصه هائي ز نشانه ها آيد نشانه ها همان تكه هاي كوچك پازلي است كه زندگي نام دارد و اگر درست چيده شوند تنها تصويري كه نشان مي دهد عشق و دلدادگي است پس با من و تو و او و ما و شما و آنها است كه مي توان قصه ” ما” را نوازدبايد تاخت تا آن سوي ابديت ز آن طرف آغاز ها ز فاصله هائي كه هيچ چيز در آن بديهي نيست هر بوسه بر معشوق اولين بوسه است هر روز خود آغاز بهاري شروعي است كه چشمهاي زيبا محبوب را بديد و هر نفسي كه يار در آغوش زند غنيميتي است جاودانه و چه زيبا است كه در هواي او تنفس كني در آغوشت او را نوازشي كند چون رويا و بوسه اي بي كران زني گوئي كه هردم بوسه ها از نو آغازي ديگر خواهد داشت و دست زني در سكوت و پاي كوبي در آرامش و فرياد ها را خفته ننمائي و غريو زني حتي در سكوت و اين سكوت چه زيبا ترنمي دارد و من به آن پدر تنها سكوتي را مهمان كنم زيرا سكوت فاصله بعيد فاصله سكوت من و سكوت پسر او است سكوت به اندازه معني عشق از قول او و ناخدا…

موتور سواري از پياده رو با سر عت زيادي گذر كند و ترس را مهمان صور تهاي عابريني مي كند كه فكر مي كنند تهران نيز مثل تمامي شهر هاي دنيا هست كه مي توان جايگاههي به نام ” پياده رو “را مخصوص عبور پياده رو دانست اما در كلان شهر با كوچك انديشه هاي فراوان اين داستان چندان مصداق پيدا نمي كند صداي پيرمردي  كه بعد از عبور موتور سوار چند ناله و نفرين نثار او و خانواده اش مي كند هنوز در گوشهايم  تكرار مي شود  او  مي گفت

-عجب آدمهاي مريضي پيدا مي شوند ..

به گفته هاي پير مرد مي انديشيدم  و از خود مي پرسيدم آدمهاي مريض چگونه آدمها ئي هستند ؟

پاسخهاي  به اين سوال مي تواتند بسيار زياد باشند اما در علم رو انشناسي از برهان خلف استفاده كرده و مي گويد آدم سالم چگونه آدمي است وبراي تعريف از آدم سالم به دو فاكتور مهم اشاره دارد  و ميگويد شخصي سالم است كه نخست قدرت خلاقيت داشته باشد و در قدم دوم بايد از درون داراي آرامش بوده باشد حال با توجه به اين دو فاكتور  مي توان خيلي راحت آدمهابيمار  و شايد بهتر باشد بگويم واكنشهاي غير سالم را مي توان تشخيص داد  در زندگي روز مره بسياري از افراد بدو ن هيچ گونه  انديشه اي دوست دارند با استفاده از فاكتور هاي نظير يعني تهديد و جلب ترحم و دروغ و افترا وواسطه گري افراد و پول و زور و آبرو ريزي …به اهداف خود برسند ووقتي نگاهي به رفتارهاي آنها مي كنيم بخوبي متوجه مي شويم كه در ذهن بيمار گونه آنها هيچ نشاني از فاكتور ” خلاقيت ” به چشم نمي خورد بعنوان مثال در مبحث طلاق در اكثر مواقع يك طرف  زن يا شوهر نگاهي به بازگشت به آن زندگي  دارد ولي  بي آن كه هيچ گونه تغيير رفتار و يا خلاقيتي داشته باشد به همان سبك و سياقي كه باعث جدائي شد سعي در بازگرداندن آن زندگي در اصل يك نوع روز مرگي بود مصرانه ادامه مي دهد همين اتفاق را در طلاقهاي خاموش نيز وجود دارد سالها است كه زندگي رو به سردي گذاشته شده اما از دوطرف درگير اين زندگي  هيچ گونه تغيير رفتار و يا  خلاقيتي مشاهده نمي شود اين داستان را در بين كساني كه روابط اجتمائيشان مرتبا شكست مي خورد هم مشاهده ميشود و شخصي بي آن كه انديشه و يا تفكري مجدد بر روابط داشته باشد عواملي چون بد شانسي و روز گار و آدمهاي بد و… را دخيل مي داند و باز از خلاقيت يعني تغيير نگرش و نوع رفتار پرهيز مي كند و خود اين مسئله نشان مي دهد كه دارنده اين افكار رابطه سالمي نداشته  و شخص سالم نمي تواند باشد همين حكايت در مورد عدم آرامش درون هم وجود دارد براستي چه كسي كه از نا آرامي درون بتواند به آرامش ظاهري برسد؟ جواب به اين سوال كاملا مشخص است بحثهاي عدم ثبات درون و حكايت عصبي آدميان كه مي تواند باعث بروز بيماريهاي چون مهر طلبي و عزلت طلبي و برتري طلبي شود در بسياري از مواقع مي توانند القاب مريض و بيمار و ديوانه و مجنون و… را نصيب صاحبان آن خصيصه ها بكند حال با توجه به اين دو فاكتور در مان چه چيزي مي تواند باشد به قول حافظ

دردم زاو در مان نيز هم

دل فداي او شد و جان نيز هم

كدام درماني را بجز عشق مي توان براي خلاق شدن يعني تغيير رفتار پيشنهاد داد ؟چه چيزي است كه بتواند  راهنماي عاشق بهر تغييرات رفتاري معشوق باشد ؟جواب باز هم عشق است آيا با تازه كردن و بديهي ندانستن عشق نمي توان هر روز خلاقيت را قباي ذهن نمود ؟در مورد آرامش نيز حكايت چنين است عشقي كه بر پايه آگاهي و درست انديشيدن باشد همان عشقي كه به گفته دكتر شريعتي دوست داشتني است كه از عشق بر تر است مي تواند آرامش دهد زيرا حسود نيست بدنبال مالكيت ها نمي چر خد نمي خواهد بازي برنده – بر نده را تغيير دهد و…آيا همه اين ويژگيهاي يك عشق درست نمي تواند آرامش  دهد ؟آيا عشق منبع خلاقيت و آرامش نيست ؟آيا دوست داشتن بي زمان بي مكان و بي بهانه نمي تواند از انسان آن چيزي را بسازد كه آدمي نام مي گيرد ؟آيا بجز عشق اكسير ديگري براي سالم زيستن سراغ داريد؟ اگر آن موتور سوار عاشق مردم بود و انسانيت را قدر مي دانست نمي توانست با انديشه اي بهتر ترس را به آن پير مرد هديه ندهد ؟اگر عشق را سر لوحه انديشه هاي خود قرار مي داد آرامش را در هنگام گرفتاري در ترافيك را بدست نمي آورد ؟آيا اگر اين گونه بود باز آن پيرمرد حكايت مريض بودن اورا فرياد مي كرد ؟

سالها پيش نامه هاي بزرگ مرد تاريخ جهان جواهر لعل نهرو به دخترش اينديا گاندي خوانده ام او در روز هائي كه در زندان استعمار پير بود از تاريخ و فر هنگ به دخترش سخن مي گفت تربيت از را دور و فر ستادن عشق از گوشه زندان تنها از يك واژه مقدس  به نام ” پدر” و يك رابطه زيبا به نام ” عشق ” و براي يك معشوق بي همتا يعني ” دخترم ” بر مي آيد اين واژه ها و تعاريف مي تواند نامهاي مختلف گيرد  و حتما نبايد يك ” پدر ” و ” يك ” دختر” باشد مي تواند ” مادر” و ” مادر بزرگ ” و ” پدر ” و ” پدر بزرگ ” و ” دائي ” و ” عمو ” و ” خاله ” و ” عمه” و ” دوست ” و… عناوين بسيارند اما آن چيزي كه مهم است ” عشق ” خواهد بود در” سيري بر تاريخ جهان ” به قلم نهرو اين پدر مهر بان با تمامي و سواسهاي پدرانه در امر تربيت فرزند با دختر سخن مي گويد نمي دانم شايد تاثر آن عشقي كه در لا به لاي سطور آن كتاب زيبا بود كه مرا در روزهاي نوجواني به يك انديشه برد ” دخترم “

و سالها گذشت و من به اين واژه ” دخترم ” انديشيدم و پس از سالها به  اين آرزو دست يافته ام و اكنون با او زندگي مي كنم و عشق مي ورزم زيرا كه او ” دخترم ” و من ” پدر ” هستم اما واژه مهم ما ” عشق” است و اين ” عشق ” بايد ما را به ” دوست داشتن ” بر ساند در كشاكش زندگي و در روز مرگيهاي بي انتها گاهي پدري مي شوم كه با تصوير آن پدر ذهن آيلي متفاوت است شايد خستگيها و دلمشغو ليها و انديشه ها و استهلاك اعصاب باعث تنديم مي شود كه هم مرا و هم او را مي رنجاند تربيت فرزند كاري بس دشوار است و اين دشواري گاهي اوقات مي تواند باعث فشار هائي شود و روز گذشته چنين بودمن خشمگين شدم و آيلي بنا بر يك خصلت و رسم پدرانه برايم  نامه اي نوشت نامه او سخت مرا منقلب كرد او از من گله مي كرد و در فاكتور هاي كود كانه عشق مرا كمرنگ ديده بود و من گله مند از نقصان باورهايش به عشقم  با او سخن گفتم از عشق از بي انتهائي آن و از بي بهانه بودن هايش از عشقي كه نبايد در كشاكش دلرنجي ها به حضور و باور آن شك نمود از عشقي كه حتي در اخمهاي ناشي از دلخوري بايد ديده شود از رنجها از دلرنجي ها از گله ها و از شكوه ها عشق مي گذرد عشق اگر عشق باشد همان عشقي است كه تنها با يك لبخند يار مي تواند خشم را تقطير كند عشق اگر همان عشق باشد مي تواند معلمي چون يك كودك 9 ساله و شاگردي چون يك پدر 42 ساله داشته باشد عشق اگر عشق باشد مي تواند دخترك را چون يك بخشنده بيند و پدر را چون يك نادم و اين خود عشق است و من در حاليكه صورت دخترم را غرق بوسه مي كرده و او را در آغوش گرفتم به ياد جواهر لعل نهرو و اينديا محبوبش افتادم و عشقي كه تواسنت از لاي به لاي  تمامي ميله هاي زندان به اينديا رسد همان عشقي كه نهرو را توانست نخستين نخست وزير دولت آزادي و عشق در هندو ستان كند همان عشقي كه باعث شد دختر نيز راه او را رود تبديل به اينديا گاندي بزرگ نخست وزير هندو ستان شود آري عشقي كه حتي پس از سالها هجرت آنها همچنان وجود دارد يك عشق بي بهانه و بي زمان همان عشقي كه امروز نيز مرا شبنمي مي كند و باز به سراغ كتاب نهرو مي برد و عشقي كه آن گونه در هجران حضوري پررنگ داشت آري عشق بي زمان و بي مكان و بي بهانه است و دوست دارم آن را تقديم به همه دختران و پسران و مردان و زناني كنم كه به عشق باور دارند و به دخترم  مي گويم عشق نخواهد رفت و عشق و بخشندگي ترا از ياد نخواهم برد مهر بانم

زيستن را باور دارم

در اين ابري ترينها باز هم زيستن را بايد باور داشت

مي دانم در ميان ترانه هاي باراني باز هم مي توان زيست و باور كرد كه آفتابي هست و مهر بار ديگر تابان خواهد شد و عشق مي تواند در بي انتها ادامه يابد و باز نجواهاي فروغ را مي خوانم و اين گونه مي انديشم

مي توان در اتاقي كه به اندازه يك تنهائي است باز تنهائي را نديد

مي توان دلي را كه به اندازه يك عشق است را نظاره كرد و آنگاه بگفت بهانه هاي ساده خوشبختي من بزرگترين بهانه هستند كه با دل عاشق مي توان بي بهانه عاشقي كرد مي توان خنديد مي توان باور كرد مي توان ز چشم ديگر مردمان نديد و خنديد مي توان خود شد مي توان خود را به اندازه كل دنيا ديد مي توان از روز مرگيها گريخت وباز زيستن را باوركرد آري باور زيستن چگونه بايد باشد ؟

زيستن را بايد باور كرد شايد نجواهاي زندگي را ز آدم جعلي دانند شايد گفته هاي اورا مهمل دانند شايد آن صداي خفته فرياد مدام گويد كه "تمامي دنيا مرا كام ظلم داد" اما نگاهي به خويشتن ميكنم و خود را عاشق ميبينم و مي انديشم كه ظلم نمي تواند اين گونه دلي را باز آورد اين بخشش است كه عشق را باور نمود بايد بخشيد بايد عشق را باور كرد حتي در ترانه ها ئي كه به نظر جعلي آيند بايد آواز را شنيد و آوازه خوان را تحليل ننمود مي تواند ترانه خوان صداي آواز از كهنه ماهيگيري باشد كه در بي كران تلاش براي امرار معاش تور ماهيگيرش پاره شده است و حال مي خواند نه ز بهر شب گرسنگيهايش كه در شور آزادي و زندگي دو باره ماهي كه از تور او رهائي يافته است مي خواند و اين ترانه همره شور بختي اما غم درون مي تواند بي نظير آوائي باشد مي تواند آوازه خوان ز يك كهنه سر بازي باشد كه فشنگهايش به اتمام رسيده و خوشحال است كه ديگر يك قرباني ديگر ندارد و حالا در آستانه مرگ و شايد اسارت به دست دشمن بهر دادن زندگي آن دگري كه مخزن تفنگش به او داد ترانه سرائي مي كند اين آواز مي تواند آوازه خواني باشد كه قلب پر دردش به او مي گويد كه اشكهاي محبوبش تا چه حد براي او گران بها است و حاضر است سالها آن درد قلب را تحمل كند و لي ديگر اشكي از گو نه هاي معشوق نريزد حتي اگر قلب او ديگر به صدا در نيايد اين آواز مي تواند ز آوازه خواني آيد كه خواسته است ز پيچيدگيهاي روز گار ماوائي براي عزيزانش بسازد و بي توجهي به نداي قلبش نكند و با تمامي وجود بگويد هيچ چيزي در دنيا مانع عشق نورزيدنش نخواهد شد و...

زيستن را همچنان باور دارم در تمامي لحظه هاي حضور معشوق و براي او خوشبختي خواهد براي او آرامش را خواهان است و در وجود او عشق را مي جويد مي خواهد او را صدا زند و گويد دوستت دارم تا بي كرانه ها دوستت دارم تا هر دم و هر ثانيه و هر لحظه دوستت دارم و زيسته ام زيرا كه دوستت دارم و دوستت دارم پس زيسته ام

ی 6, 2009 by تورج عاطف

شايد خداحافظ ناخدا

آغازي ز شروع هر روز خواستم بنمايم اما گوئي اين آغاز من به معناي پايان دگري است پايان دوراني كه به نظر آيد كه ناگهان آمد و اكنون آهسته و آهسته مي رود

نمي دانم شايد درد بيماري است و شايد هم خستگي و ممكن است ز كاهلي قوه دماغي من باشد ولي هر چه كه هست نشاني ز تغيير است مي دانم ز تغيير طلبي كه از روز مرگيها اين روز هايم آمده است

روز مرگي را حس مي نمايم به نظر آيد كه ديگر آن گونه نمي توانم باشد كتابهايم بر روي ميز عسلي كنار تخت خوابم تلنبار شده است و آنها را ورق مي زنم " كمدي الهي " دانته و " كوير " دكتر علي شريعتي و " كوانتوم و درمان " و كتاب انگليسي و فرانسه من هم ديگر مرا جذب نمي كند آنها را مي نگرم و بار ديگر رها مي كنم هيچ كلمه اي در ذهنم نمي ماند به سمت ديوان حافظ مي روم بار ديگر كتاب حافظ برايم شده است و ديگر حافظ رمز گشاي با من سخن نمي گويم و حال و احوالم با خيام نيز بهتر نيست سعي مي كنم بار ديگر خود را پيدا كنم و از اين رو بار ديگر مي خوانم

امروز ترا دسترس فردا نيست

انديشه فردا بجز سودا نيست

يك دم ضايع مكن ار دلت شدا نيست

كه باقي عمر بها پيدا نيست

...

اما خيام هم درمان نمي كند به سراغ اشو مي روم عارف روشن ضمير هم از " عشق پرنده آزاد و رها " برايم ترنم مي كند اما من خطوط و سطور را مي بينم اما نمي توانم لحظه اي درك كنم حلاوت سابق را برايم ندارد گوئي برايم تنها حروف سربي و نه همان ترنمهاي عاشقانه عارف هندي شده است با بي حوصلگي از تخت خواب بر مي خيزم به سوي اتاق شاپري مي روم او را از خواب بيدار مي كنم اما گوئي او نيز مرا نمي شناسد بي حوصله هستم و هديه من براي دخترم يك مرد عبوس و غير فابل تحمل هست از مردانگي تنها صداي زمختم به من دهن كجي مي نمود سخت آيلي لباسهايش را مي پوشد و با هم به سمت مدرسه مي رويم راه پيمائي در يك ارديبهشت زيباي تهران حالم را بهتر نمي كند آيلي را با بو سه اي وداع مي كنم بوسه اي كه ز شرم زنم و آيلي با بزرگواري پذيرد اما مي دانم تنها يك پدر نادم و تقلبي هستم و باز نام پدر مرا به ياد واژه مرد مي اندازد و مرد باز مرا به خلسه گفتگوي فروغ مي برد

برو اي مرد اي موجود خود خواه

...

حافظه ام ياري نمي دهد ياد آورم اما حقيقتا همان واژه شايسته من است

"موجود خود خواه" شايسته من و بسيار كساني بدتر از من..

كامپيو ترم را رو شن مي كنم تا ادامه كتاب جديدم را بنويسم اما گوئي بيگانه ترينم در برابر عملي كه روز گاري شيرين ترين مي دانستم آري " نو شتن " هم ديگر برايم يك عشق نيست و تبديل به يك و ظيفه شده است و از اين و ظيفه شدنها بي زارم

ذهنم به دوران مي افتد شايد ديگر قريحه خود را از دست داده ام مي خواهم خود را مشغول كنم و گويم كه تنها خسته ام اما خسته از چي ؟ چرا بايد اين گونه شوم با شلاق انتقاد به جان روحم افتم و خود را باز خواست كنم

تو چرا اين گونه شده اي؟

دردت چيست ؟

چرا پدر خوبي نبوده اي ؟

چرا عاشق خوبي نيستي ؟

چرا اين گونه حس مهمل بودن داري ؟

چرا ديگر نتواني اندكي از آن همه آرامشي كه روز گاري به ديگران مي بخشيدي به خود بخشي ؟

و...

سوالها بي انتها هستند و من

همچنان هستم

بي حوصله

بي قريحه

بي وجود

و شايد همان واژه معروف فروغ

يك مرد و يك موجود خود خواه

و من در آغازي ز شروع ديگر و شايد پاياني بر قصه اي به نام ناخدا هستم

شايد بايد روم

شايد بايد روم

شازده كوچولو مهر بانم

چشمهايت را از ياد نمي برم

اين چشمها را در آينه محبوب مادري ديده ام كه بي همتا است

آري چشمهائي كه در آن صداقت و مهر باني و شور زندگي و عشق در هر پلك زدنهايش جاري است و مي دانم كه روح و عشق بزرگ مهر بان مادري چون او بايد براي تو همواره يك پشتيبان باشد حتي اگر كوچك انديشي ها و قانو نهاي نانوشته "نر "گونه ها و نه مرد انه ها بخواهد مانعي براي اين عشق ورزي شوند

شازده كوچولوي مهر بانم

هنوز احساسي بر روي دماغم كه يادگار گرماي لمس بيني زيبايت بود را نگاه داشته ام نفحه تو چه زيبا عطري داشت مرا به ياد عطر محبوبم مي اندازد و مي دانم كه اين نفحه را چون جاودان عطر محبوبم تا آخرين دم حيات در ذهنم نگاه خواهم داشت

شازده كوچولوي مهربانم

هنوز بر روي گونه هاي شاپري كوچكم جاي بوسه هاي تو باقي است و هردم شاپري از تو و مهر تو مي گويد و دنياي او كه در آن پسرها همه شيطان و شلوغ بودند حالا يك استثنا دارد آري يادگار پسرك مهر باني كه او را با تمامي وجود دوست داشت براي شاپري من جاودانه شد

شازده كوچولوي مهر بانم

مي دانم زمان خواهد گذشت و روز گار همواره در گذران است و نفرت ها و خود پسنديها و گدايان شخصيت و بي انديشه هاي دوران همه خواهند گذشت و جاي خود را به عشق و مهر و شخصيت و انسانيت خواهند داد اما در اين ميان اشكهاي پريسان مادري مي توانم تمامي صبر و ايمان و اميد و عشقي كه به تو ارزاني داشته ببينم و خوشحال باشم كه چنين گنجي را چون پشتوانه همواره همره تو خواهد بود

شازده كوچولوي مهر بانم

به اين بهار پر تلطع كه مي نگرم به تگرگ در ارديبهشت و برف در فرو ردين و شكوفه هاي عشق 26 اسفندي كه مي انديشم باز به ياد مي آورم كه در ميان هجو گونه هاي همه خام انديشي آدم نمايان و آنهائي كه مردي و مردانگي و غيرت را در زمختي صدا و فرياد هاي مهمل مي دانند چقدر وجود عشق خداي و مهر ايزد و اراده پروردگار خالي است پس آرام گير كه لطف خدا و مهر و عشق ايزد مهر بان نخواهد گذاشت كه پر توي نور و گرماي وجود پريسان عشق به تو حتي لحظه اي كم شود و اين هجو گونه هاي جعلي نيز خواهد گذشت

شازده كوچولوي مهر بانم

مي دانم سر انجام همه چيز خواهد گذشت و پشت در هاي روز گار پايين و بالا ناگهان دري باز خواهد شد كه پريساني شازده كوچولويش چون تو را بغل خواهد كرد و بوسه بر چشمهاي بي نظيري چون چشمهاي خودش خواهد زد و عطر و بوي ترا استشمام كند و با اين معاشقه زيباي مادرانه به تو ياد دهد كه مردانگي همان مهر و بخشش و غيرت همان صبر است و انصاف و عشق آن چيزي است كه در تك تك اشكهاي پريسان و ناخداي عاشق لمس بيني تو و لبخند شاپري كه به ياد بوسه تو بر گونه هايش باز برلبش شگفته مي شود موج مي زند

شازده كوچولوي مهر بانم

دست به سوي ايزد مهر بان دراز كرده ايم برايت عشق و آرامش و بهترينها را تا به ابد خواهيم خواست و مي دانم سر انجام درها باز مي شوند و آفتاب در خشان با درخشش زيبا چشمهايت هماوردي مي كند

وقصه عشق ادامه دارد شازده كوچولو

دست نو شته اي از گاندي و حكايتي بعد از آن را تصميم گرفته ام كه باز گويم مهاتما مي گويد

----------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

سالها به پرواز انديشيدم و دوست داشتم كه به گونه اي شگرفت در جامعه اي كه هم رنگ جماعت نبودنها جرم نابخشودني است پرواز كنم و با دو بال شجاعت و سخاوت در مقابل سختي ها صبر و در مقابل بد انديشي ها بخشش داشته باشم حكايت روز گار من چون داستان همه آدمياني بود كه در دنياي امروز مي گويند

نگاه نكن چو ن نوع ديدن تو با ديگران فرق دارد

و نشنو چون آن چيز هائي كه مي شنوي همه ماجرا نيست

و نگو كه گفتني هاي تو بر دل ننشيند زيرا سالها است كه قصه ديگري گفته اند

اما سعي كردم كه

ببينم آن چيزي را كه ديدني است و بايد ديد و از دريچه نگاهم نه آنچه به من ديكته مي شود نظاره كنم

بشنوم آن چيزي را كه با افكار در بر گفته از خلاقيت و نو آوري و انسانيت و دگر انديشي گفته مي شود

بگويم ز آنچه در قلب دارم و به دنبال آئين و سنن گذشتگان نباشم بلكه بر پايه شك و اين سخن كه شايد به گونه ديگر توان گفتن سنجيده و تحليل نمود عمل كرده ام

و از اين رو بود كه در هنگام ديدن و شنيدن و گفتن نه تنها ذهنم با كلمه " چرا " آشنائي داشت بلكه با سوال " چرا كه نه " هم پيماني بي نظيري مي كرد و از اين رو بو د كه مرا رند و ديوانه و شايد هم فريب كاري ناميده اند اما به اين سخنان نمي انديشيدم زيرا خواستم كه خود شوم و از دريچه نگاه خود بينم و شنوم و گويم و اين جرم بزرگي بود اما ديدن و شنيدن و گفتن از زبان ديگران را جرم بزرگتر مي ديدم اگر خو د ديدن و خود شنيدن و خود گفتن را جرم حساب كنيم

و اين گونه بود كه اگر پرواز را ياد نگرفتم اما لذت پرواز كردن را حس كردم و در اين انديشه رفتم كه پروا ز حتي اگر كم باشد و همراه بال شكسته باز پرواز است و بسيار قوي تر از حبس شدن در قفس روز مر گيها و ترسها و هم رنگ جماعت شدنها ارزش داردو اين انتخابي است كه خود بايد كرده و از بين آن كه آيا " قصد پرواز دارم "و يا" حضور در قفس را دوست دارم" گزينشي داشته باشم شايد اين انتخاب باعث شود كه حس كنيم كسي ما را دوست ندارد و همگان ترجيح مي دهند كه همان شخص قديمي را ببينند اما به ياد بياوريم آن چيزي كه مهم است اين خواهد بو د كه خود از خويشتن راضي بوده و بي ريا و با شجاعت در مقابل مقاومتها و سخاوت در برابر بد گوئي ها و بد انديشي ها پرواز بي ريا و بي محدو ديت را تجربه كنيم و شايد همين گفتار و اين باور باعث شده كه جاو دانه فروغ ادبيات ما فروغ فرخزاد گفته است

پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردني است

پس پرواز كن

بي بهانه

با بهانه زيستن بي ريا و همره بالهاي شجاعت و سخاوت

ترا عاشقم ؟

ترا دوست دارم ؟

ترا خويشاوند روحم ؟

ترا مهر بان بي عنوان همرهم در اين باران زيباي شهر در ميان روياهاي بي كران جاري مي شوم

مي بارم بي انقطاع در ميان شايعاتي كه مردان را ز زنان جدا سازند در ميان و اقعيتي كه گويد خوش باش كه روز هاي او لين تنها عاشقانه است و در بي انتها تنها نفرت ارزاني تو است

مي بارم بهر آن كس كه عشق را زود گذر و طولاني و ماندگار داند و نمي داند عشق اگر عشق باشد زمان مقوله بي معني است

مي بارم بهر آن كه عشق را شكست خورده مي تواند ببيند و نمي داند عشق هيچگاه نمي تواند شكست خورد كه خود عاشقي نيز عشق است و جاودان پيروزي

مي بارم بهر آن كه وصال را نقطه اي بهر عشق مي داند و نمي انديشد كه خود عشق وصال است و وصال عشق است و عشق وصول عشق است

مي بارم بر حسرت و بغض كور دلاني كه دوست داشتن را براي " من " ترجمه كردند و هيچگاه نيافتند كه خويشاوند دو روح تنها " ما " را ميسر مي سازد

مي بارم بر تعاريفي كه ز عشق كور دلاني مي گويند كه هيچگاه حتي جسارت عاشق بو دنشان را نيافتند كه فرياد كنند

مي بارم بر تاريكي و خفته در بيغو له هاي غرو ر كاذب مر دانه اي كه عمري را به پير بودن گذرانده است و حال مي خواهد عشق را در پيري ترجمه كند بي آن كه بداند عشق سن ندارد و سن تنها اعداد بي معني است كه دل تواند آن را شمرد

مي بارم بر بي انتهاي ندانستن هاي ز عشق حتي در بي كران زمز مه هاي چشم بسته تمامي عاشقانه زمزمه هاي حافظ و خيام و مو لانا و نظامي و خاقاني و سعدي و...

مي بارم بر بغض زنانه اي كه مي گويد تنها كلامي كه ز زنان گفته مي شود بايد درد آلود مي باشد

مي بارم بر اين همه ظلم و خود خواهي ز نامر ديهاي نر گونه كه در بستر تاريخ گفته شد و عمل كردند تا بسوزاند روح بي گناه او را كه همه از وجود او پاي به زمين نهاديم آري سوزاندن زن و مادر و همسر و معشوق هنري است مردانه و شايد ناجوانمردانه و نامردانه كه حتي تمامي اين بارانهاي شهر هم نتواند اندكي اين سوزاندن را خموش سازد

مي بارم بر نفير مردانه اي كه همچنان مي خواهد با بي كران حماقت خدا را مردانه بيند و اوامر نر گونه و ناجوانمردانه را به ايزد مهر بان نسبت دهد

مي بارم بر سكوت بي انتهاي چشمهاي نگران يار كه مي انديشد كه به كدامين گناه بايد اسير تو همات ديوانه مردي شود ؟

مي بارم بهر چشمهاي باراني او و شرمگين از خويشاوندي روحي كه اين گونه مدعي است و اشكهاي او را نتواند مانع از ريختن شود

مي بارم برتصور بوسه هاي رنگين و خيس در زير اين طراوت باران و شايد اشكهائي كه بهر عشق و دوست داشتن و خواستن يار ازل و ابدي من است

مي بارم بهر او كه دوست دارمش در اين تصور زيباي قدم زدن زير باران در اين تصور گر فتن دستهاي يخ زده اش كه شور عشق و دلدادگيش را به چشمها داده و از يار گرماي دستي را خواهد كه مي داند بهر او دوست داشتن وجود بي نظيرش شعله هاي بي كران عشق مي كشد

و مي بارم بي انقطاع و بي ادعا بهر باران عشقي كه تنها براي يار است و بس

و باران در شهرم همچنان مي بارد و من نيز در خيال يار مي بارم

از دير باز به جنگ جنسيتها اعتقادي نداشتم و از جمله هائي چون " همه زنها يك كر باسند" و يا " مرد جماعت .... است " گريزان و باورم اين بود كه آن چيزي كه مهم است مرد و يا زن بودن نيست كه اين هديه اي نيست كه ما انتخاب توانيم بكنيم بلكه انسانيت تحفه اي است كه از دير باز از طرف خالق عشق به تمامي انسانها داده شده است اما در روز گاراني اين مردان بودند كه به صر ف قدرت بازوي و توانمندي بدني خود خواسته اند زنان را به بند كشند كه افسوس و صد افسوس كه كشيده اند و هنوز هم با ترفندهائي چون " حق حضانت " و" اجازه براي كار كردن به زنان " و " اجازه خروج از كشور" وحق ازدواجهاي موقت و دائم علي رغم داشتن همسر همچنان دست به اين برده كشي و بي عدالتي جنسي مي زنند و در اين ميان آنان كه مردي را در " جوانمردي و مردانگي " و نه " نر بودن " مي دانند بايد شر مگين باشند و بگويند افسوس بر آناني كه خود را به صرف نر بودن مرد ناميدند شعري را برايم فرستادند و باز حديث مظلوميت دارد چون نه شاعرش را مي شناسمن و نه مي دانم در چه حال و احوالي چنين دل خو نيني داشته است اما غم نامه اي است از آن چه بشر بر سر بشر به صرف متفاوت بودن و نه غير جنس بودن مي آورد شعر زير را تقديم مي كنم به تمامي بانواني كه رنج نامردي ها رامي كشند وتمامي مرداني كه با خواندنش عرق شرمي از ظلمهائي خواهند ريخت كه هم جنسان بيولوژيكيشان بر سر يار بانوان آورده اند

می‌گویند مرا آفریدند

از استخوان دنده چپ مردی به نام آدم

حوایم نامیدند یعنی زندگی

تا در کنار آدم، یعنی انسان

همراه و هم‌صدا باشم

می‌گویند

میوه سیب را من خوردم

شاید هم گندم را

و مرا به نزول انسان از بهشت

محکوم می‌نمایند بعد از خوردن گندم

و یا شاید سیب

چشمان‌شان باز گردید

مرا دیدند

مرا در برگ‌ها پیچیدند

مرا پیچیدند در برگ‌ها

تا شاید راه نجاتی را از معصیتم

پیدا کنند

نسل انسان زاده منست

من، حوا

فریب خورده شیطان

و می‌گویند که درد و زجر انسان هم

زاده منست

زاده حوا

که آنان را از عرش عالی به دهر خاکی فرو‌ افکند


شاید گناه من باشد

شاید هم از فرشته‌ای از نسل آتش

که صداقت و سادگی مرا

به بازی گرفت و فریبم داد

مثل همه که فریبم می‌دهند

اقرار می‌کنم

دلی پاک

معصومیتی از تبار فرشتگان

و باوری ساده‌تر و صاف‌تر از آب‌های شفاف جوشنده یک چشمه دارم


با گذشت قرن‌ها

باز هم آمدم

ابراهیم زادۀ من بود

و اسماعیل پروردۀ من

گاهی در وجود زنی از تبار فرعونیان که موسی را در دامنش پرورید

گاهی مریم عمران، مادر بکر پیامبری که مسیحش نامیدند

و گاه خدیجه، در رکاب مردی که محمدش خواندند



فاطمه من بودم

زلیخای عزیز مصر و دلباخته یوسف هم

من بودم

زن لوط و زن ابولهب و زن نوح

ملکه سبا

من بودم و

فاطمه زهرا هم من


گاه بهشت را زیر پایم نهادند و

گاه ناقص‌العقل و نیمی‌ از مرد خطابم نمودند

گاه سنگبارانم نمودند و

گاه به نامم سوگند یاد کرده و در کنار تندیس مقدسم

اشک ریختند

گاه زندانیم کردند و

گاه با آزادی حضورم جنگیدند و

گاه قربانی غرورم نمودند و

گاه بازیچه خواهشهایم کردند



اما حقیقت بودنم را

و نقش عمیق کنده‌کاری شده هستی‌ام را

بر برگ برگ روزگار

هرگز

منکر نخواهند شد



من

مادر نسل انسانم

من

حوایم، زلیخایم، فاطمه‌ام، خدیجه‌ام، مریمم

من

درست همانند رنگین‌کمان

رنگ‌هایی دارم روشن و تیره

و حوا مثل توست ای آدم

اختلاطی از خوب و بد

و خلقتی از خلاقی که مرا

درست همزمان با تو آفرید



پس بیاموز تا سجده کنی

درست همانطور که فرشتگان در بهشت

بر من سجده کردند

بیاموز

که من

نه از پهلوی چپت

بلکه

استوار، رسا و همطراز

با تو زاده شدم

بیاموز که من

مادر این دهرم و تو

مثل دیگران

زاده من

به مردمان شهرم مي نگرم چهره ها مغموم و خشمگين گاهي بوقي و فريادي ز خشم كه چرا بيشتر نرو د اين عرابه آهني كه او را رهسپار ديار وقت گذراندنهاي بي انتها كند

بهاري است حقيقي در شهرم چنين بهاري را نديده ام همه جا خنكاي بهار و نسيمي مي وزد و بوي ياسمين همه جا را گرفته است و من شكر گزار خالقي كه چنين عاشقانه تصويري را ساخته و مرا در غفلت روزمرگي ننهاده است و به اين مي انديشم كه چرا غفلت نكنم ؟ به ياد جمله هاي جبران جليل جبران مي افتم كه مي گفت:

وقتي كه عاشق مي شويد مگوئيد كه " خدا در قلب من است " بلكه بگويد " من در قلب خداوند جاي دارم "

و گمان مكنيد كه زمام عشق در دست شماست بلكه اين عشق است كه اگر شما را شايسته بيند حركت شما را هدايت مي كند و عشق را هيچ آرزو نيست مگر آن كه به ذات خويش در رسد ...

...

آري عاشقانه زيستن را ادامه مي دهم در نفحه ياسمنها مي توانم عطر يار را استشمام كنم در طراوت باران چشمهاي شبنمي را به خاطر آورم در لبخند و شادماني درختان معطر شده به نوازش باران به ياد آورم نوازش يار را هنگامي كه با بي نظير چشمهايش مرا ز عشق نوازشي جاو دانه دهد و من مي خندم و بازسپاسگذارم نمايم و دوست دارم سير كنم

و باز به ياد شاعر عاشق لبنان مي افتم كه مي گفت

اما اگر شما عاشقيد و آرزوئي مي جوئيد

آرزو كنيد كه ذوب شويد و همچون جويباري باشيد كه با شتاب مي رود و براي شب آواز مي خواند...

.....

ومن براي شب آوازي مي خوانم كه بوسه هاي مرا به يارم با ريزش تمامي ستارگان بر بي نظير گونه ها و لبانش فرو ريزد

و باز آرزو هاي جبران را مي خوانم

آرزو كنيد كه ذوب شويد و همچون جويبارباشيد كه باشتاب مي رود و براي شب آواز مي خواند ...

ومن ذوب مي شود در بي نهايت عشق ورزيدن به او و شتابان در پي مدح او هستم كه يار از لي من است و در بي كران زمانه ها او را جسته ام

و باز از آرزوهاي جبران مي خوانم

آرزو كنيد كه رنج بيشتر از حدمهربان بودن را تجربه كنيد و...

و من تجربه كردم كه مهرباني بيش از حد ندارد و همواره كم است حتي اگر لحظه اي زمهر ورزي غافل نشويم

و باز آرزوهاي جبران مرا نوازش دهد

آرزوكنيد كه زخم خورده فهم خود از عشق باشيد و خون شما به رغبت و شادي بر خاك ريزد ...

ومن به ياد فروغ مي افتم كه مي گفت : تمامي زخمهاي من از عشق است اما زخم من از عشق نبود كه بي عشقي ها مرا زخمي مي نمود

و باز ترانه هاي جبران مي گويد

آرزو كنيد سپيده دم بر خيزيد و بالهاي قلبتان را بگشايد و سپاس گوئيد كه يك رو.ز ديگر از حيات عشق به شما عطا شده است ...

و من هر سپيده دم و شامگاه و هردم به دم قلبم را گشوده ام و به اين زيبا بهار و بي نظير يارم مي نگرم و سپاسي گويم از حقارتي كه دارم در برابر اين همه مهر باني هاي يزدانم

و باز خليل عاشق گفت

آرزو كنيد كه هنگام ظهر بياراميدو به وجدو هيجان و عشق بيانديشيد

و آرزو كنيد كه شب هنگام با دلي حق شناس و پرسپاس به خانه باز آئيد

و به خواب رويد با دعائي در دل براي معشوق و آوازي بر لب در ستايش او

..............

.من پر سپاس ز عشق ز همرهي يار در بي كران چشمهاي سياه بي نظيرش در خواب و بيداري كه همره او است سپاس گويم خدائي را كه چنين عاشقانه بهاري را به من هديه داده است

سپاس

سپاس

سپاس

حكايت آيلي

و آنگاه زني كه كودكي در آغوش داشت گفت :براي ما از فرزندان سخن بگوي

پيامبر گفت:

فرزندان شما به حقيقت فرزندان شما نيستند

آنها دختران و پسران زندگي اند در سوداي خويش

اين جوهر حيات است كه به شوق ديدار خويش هر دم از گوشه اي سر بر مي كند

آنها از كوچه وجود شما مي گذرند اما از شما نيستند

و اگر چه با شمايند به شما تعلق ندارند

" جبران خليل جبران"

آيلي را مشغول نوشتن مشقهايش مي بينم او بسيار سر در گم است زيرا هر چند دقيقه از من سوال مي كند و سرانجام سوالي مي كند كه سخت مرا اندوهگين مي سازد او مي گويد

- بابائي ! مي تواني چند تا از حكايتهاي سال گذشته كتاب فارسي را بگوئي ؟

با تعجب او را مي نگرم مگر ممكن است كه او به اين آساني داستانهاي سال گذشته را ازياد برده باشد؟من هنوز قصه هاي " چوپان دروغگو " و " تصميم كبري " و " دهقان فداكار" و... را در حافظه دارم اما دخترم اين گونه آسان قصه ها را از ياد مي برد به عنوان يك قصه گو و داستان نويس سخت غمگين هستم اگر دختر من چنين باشد واي به حال فرزنداني كه در خانه هائي هستند كه كتاب و قصه و حكايت تنها ابزاري براي دكور اتاق ها حساب مي شوند كمي او را ملامت مي كنم و او را مجبور مي كنم كمي فكر كند و آن سوال را بعدا جواب دهد و بعد مشغول خواندن روزنامه اي مي شوم كه مي گويد " رفوزگي در دبيرستان بر داشته مي شود " و " دوران ابتدائي قرار است بدو ن نمره و فقط با طرح تو صيفي معلمين سپري شود " غمگين تر مي شوم از خود مي پرسم چه بر سر بچه هاي ما از بعد دانش و سواد خواهد آمد ؟و غمگين و عصبي سمت پنجره مي روم و بيرون را نگاه مي كنم نمي دانم سوداي بهار و شايد سحر انگيز بودن آن است كه مرا بار ديگر به سراغ انديشه هاي بهتر مي برد و كتاب " پيامبر " را بار ديگر باز مي كنم و رو به صفحه پندهاي پيامبر براي فرزندان مي آورم و مي خوانم

..

عشق خود را بر آنها نثار كنيد

اما انديشه هايتان را براي خود نگاه داريد

زيرا آنها را نيز براي خود انديشه اي ديگر است

جسم آنها را در خانه خود مسكن دهيد

اما روح آنان را آزاد گذاريد زيرا روح آنها در خانه " فردا "زيست خواهد كرد

كه شما حتي در رويا نمي توانيد به ديدار آنها رويد

ممكن است تلاش كنيد كه شبيه آنها باشيد

اما مكوشيد كه آنان را مانند خود بار بياوريد

زيرا زمان به عقب باز نخواهد گشت

و با ديروز درنگ نخواهد كرد

...

نگاهي به چهره سر در گم آيلي مي كنم و به سويش مي روم او را بوسه باران مي كنم و به او حكايتهاي سال گذشته را باز مي گويم و با خود مي گويم

قرار نيست كه او چون من عاشق قصه ها و حكايتها شود

و هيچ كس نگفته است همه ياد گر فتني ها تنها از مدرسه آيد كه

روز گار و اجتماع حكايتهاي بي شمار براي آيلي باز خواهد گفت

من در ميان مردماني زندگي مي كنم كه همچنان كه ترا مي بوسند در ذهن خويش طناب دار ترا مي بافند

فروغ فرخزاد

محبوبم

بايد گذشت روز گار پر از مردماني است كه ز مردمي و مردانگي تنها نشانه هاي ظاهري دارند در روزگار نامردمي  ها و نامرديها تنها بايد به او متكي بود كه داند عشق از آن كساني است كه لياقت مردم شدن و انسان بودن را دارند

محبوبم

 بايد از ساحل كوته فكريها و شيون ز عجز و عر بده از خواري عبور كني جايگاه تو درياي پر عشق است همان جائي كه تنها عاشق دلان زيستن را به آغوش مي كشند تحملي بايد كرد شنهاي داغ كوچك مردمان و مردان تنها بايد زيبا ترين پاهاي ترا اندكي سوزانند و لي  خنكاي درياي عشق بوسه بر آن بي نظير پاها خواهند زد

محبوبم

از رفتارهاي آنها نرنج مردماني كه هيچ هستند تنها ز هيچ فكر كنند و در هيچ بودن خود غرقه مي شوند در اندرونشان يك خلاي بي كران است خلاي بي كران از نبود ذهن و شعور و فهم و انسانيت و اين خلا به آنان اجازه خواهد داد كه فريادي ز ناداني و هيچ بودن و بي خردي زنند

محبوبم

در سر زمين نامردان شايد قانون تهي مغزان زميني گاه گاهي تواند وقفه اي در برابر قانون هرگز نقض نشده الهي  ايجاد كند اما بدان هيچ عربده اي نتواند حتي آهي از عشق را خاموش كند هيچ حماقتي نمي تواند بر انديشه پيروز شود هيچ بي دلي نتواند دل عاشقي را تا بي كران به اسارت كشد به نامردان تهي مغز بنگر چه حقيرند چه موجود ناكار آمدي هستند و در هر پرسشنامه اي بايد تنها  گزينه نامرد را بر خود نهند و در سياهچال سر در گمي و نفرت خويش كمرهاي درو غين شكسته خود را بهانه گيرند و سرانجام در همان درد و رنج حسد و بخل روزمرگي و ذره ذره مرگي كنند

محبوبم

ترا در بي كران و بي انتهائي ها دوست دارم و ترا گويم كه دوستت خواهم داشت و همره تو تا بي كران خواهم تاخت و هيچ ندائي از ترس نسبت به اين نامردمان نداشته باش و بدان آناني كه فرياد مي زنند ترسو ترند داد مي زنند تا بگويند هستند و مي دانند كه هيچ نيستند و نخواهند بود

محبوبم

در آغوشم آرام گير اين آغوش تا زماني كه تواني براي آغوش كشيدن داشته باشد از آن تو است در نفسهايم بنگر كه چگونه " پريسان " و " پريسان " گفتن بي انتها را تكرار و تا آخرين دم خواهد گفت

محبوبم

 دوستت دارم تا بي انتهاي بي كران

و باز دوشنبه ديدار معشوق ديگر فرا رسيد در ديدنيها همراه معشوق با تمامي وجود هواي بهاري را تنفس مي كنم و بار ديگر به سياه چشمان محبوبم مي نگرم و سپاس مي گويم يزدان را كه برايم زيبائي باور به عشق و ايمان به عشق و عشق براي عشق را باور و ايمان و عاشقانه انديشه اي نمود در بي كران زيبائي هاي عشق به بي انتها زيبائي هاي بهار بي نظير شهرم مي نگرم و همراه يار قدم مي زنيم دستهايم گرما بخش ز دستهاي معشوقم هست و من به اين مي انديشم كه چه نيكو است اين گونه رسيدن به عشقي چنين جاودانه و پاك و بي بهانه و بي انتها و باز غرقه مي شوم در انديشه هاي ناب پر عشق و به سيه چشمان بي نظيرش مي نگرم و فريادي در سكوتي پر ز لذتها زنم و به ياد سهراب گويم

عشق پيدا بود

موج پيدابود

برف پيدا بود

دوستي پيدا بود

و باز سهراب را به ياد مي آوريم مي گويند روز اول ارديبهشت سالگرد مرگ سهراب است ولي مگر سهراب مرده است ؟ باور ندارم او همچنان باقي است تا شقايق هست سهراب نيز باقي است سخن از سهراب در مجالي وب بلاگي كاري است سخت و دشوار ولي سعي بايد كرد كه همان جمله كوتاه ز او باز سهراب گونه است آن طوري كه خود مي گويد

چه كسي صدا زد سهراب ؟

و ما سالها او را چون ديگران در گذشته هاي دور او را صدا زديم و مي دانم روز گاري آيندگان هم باز صدا خواهند زد " سهراب " و باز " سهراب "

سهراب مي گويد در مهر ماه متو لد شده است و مهر بان مردي را در مهر تولد خود بي نظير مهري است كه همه ما كه عاشق سهراب و ترانه هايش هستيم از ايزد پر مهرگرفته ايم او از كودكي و نوجوانيش چنين مي گويد

"من كودكي رنگيني داشته ام دوران خردسالي در محاصره ترس و شيفتگي بود ميان جهشهاي پاك و قصه هاي ترسناك نوساني داشت با اجداد پدري در يك خانه زندگي مي كرديم و خانه بزرگ بود و باغ بود و همه جور درخت داشت و براي ياد گرفتن دوست خوبي بود..."

او در اين دنياي پر از سادگي زندگي مي كرد و شايد به همين دليل بو د كه مي گفت : من تا هيجده سالگي كودك بودم

و شايد همين كودك درون او بود كه طراوت و صداقت و پاكي و مهرباني را برايش جاودانه نمود . او در بي كران كود كي كه حتي به خود اجازه نمي داد كه ملخي را كه محصولي را مي خورد را بكشد بزرگ شد و با غريزه اش زندگي مي كرد و نقاشيش اولين كار غريزيش بو د او خود مي گويد

" شهر من رنگ نداشت قلم مو نداشت در شهر من موزه نبود و گالري نبو د و استاد نبو د و منتقد نبود و كتاب هم نبو د اما خويشاوندي انسان و محيط بو د و تجانس دست و ديوار كاهگلي بود فضا بود طراوت و تجربه بود مي شد پا بر هنه راه رفت و زبري زمين را تجربه كرد و... در اين شهر اهل سنجش نمي شديم و شكل نمي داديم و د رحساسيت شناور بوديم و دل مي باختيم و شيفته مي شديم"

و او شيفته و عاشق شد و آن گونه ماند و اين عاشقي او را از ديار رنگ و بوم به سمت ديار كاغذ و قلم و نوشتن كشاند و سهراب با مشفق كاشاني آشنا شد و ره به ديار شاعرانه ها ي سهراب نهاد خود او مي گويد

" الفباي شاعري را او ( مشفق كاشاني) به من آموخت و غزل مي ساختم و او سستي و لغزش كار را باز مي گفت اما آنچه مي گفتم شعر نبود و دو دفتر از اين گفته ها را سو زاندم و تا سر انجام فن شاعري را آموختم و هواي شاعرانه اي كه به من مي خورد نشئه غريبي داشت و خيالاتيم مي كردم و قدمهاي عاشقانه بر مي داشتم كمتر كتاب مي خواندم و بيشتر نگاه مي كردم و ..."

او عاشقي را آموخت و شاعر شد و در نشئه عشق ز شعر مي گفت و در درياي زندگي دريانوردي عاشق شد و چنين گفت

هنوز در سفرم

خيال مي كنم

در آبهاي جهان قايقي است

و من مسافر قايق هزارها سال است

سرود زنده دريانوردهاي كهن را

به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم و پيش مي رانم

و...

سهراب پيش رفت در شهري كه خود اين گونه مي خواندش

خنده ها كو رنگها كو؟

گريه ها و آهنگها؟

كودراي كاروان؟ كو صداي چاووشان

شهر مرده بي صدا و تاريك

هيچ فانوس نه روشن در گذرها

كودكي پيدا نه بر سكو درها

دستي آيا خانه اي را در نخواهد زد؟

و...

اما دستهاي او بر دل همه ما زد همه مردگان شهر خاموش را صدا زد و هنوز هم هر دم مي زند هر لحظه كه او را صدا زنيم و عاشقانه هاي او را ترنم كنيم و در عالم خيال و شايد بيداري صداي او را شنويم كه مي گويد

چه كسي صدا زد سهراب

و او را باز صدا زنيم " سهراب " و "سهراب " و