باز هم بيرون آمدي ؟!چگونه بچه شيطاني شده اي ! سالها است كه بي محابا آئي و هر از گاهي شيطنتي كني و باز بر مي گردي مي دانستي هر دمي كه ترا حس مي كنم صدايم مرتعش است و دستهايم به لرزه مي افتد و تمامي وجودم را گوئي آتش زده اند اما باز توبه مي كنم كه ديگر ترا رها نكنم و لي توبه من نيز چون توبه خواجه است

من ترك شاهد و ساغر نمي كنم

صد بار توبه كردم و دگر نمي كنم

اما صدها بار توبه من همچنان پشيماني دگري را خواهد دست هايم پر از خاطرات تو است خاطراتي كه همواره آنها را ديده ام و هر دم برايم تازگي دارد مي خواهم ديگر آن خاطرات را زنده نبينم مي خواهم كه ديگر آن خاطره ها تنها خاطره باشند اما هردم با تو آنها زنده مي شوند و با آنها زندگي مي كنم شاهدم در غرقه حوادث نه در غرقه نگاه كردن به تو كه اين همه مرا رنج و محنت داده اي مي خواهم به گونه دگر شوم خسته شده ام از اين دردهاي بي انقطاع جسم و روحم كه مرا رهائي نبخشد مي خواهم ديگر در قلبم تنها حس آرامشي باشد و ترا اندكي مهار نمايم تو ئي كه در وراي سيماي به ظاهر آرامم حديث دگر خواجه را همواره تكرار مي كني

در اندرون من خسته دل ندانم كيست

كه من خموشم و او در فغان و غوغا است

مي خواهم اندرون و برونم يكسان شود مي خواهم غوغا و فريادم ز مهرورزي باشد ديگر به تو اجازه نمي خواهم بي محابا آئي و نرم و نازك چيني آرامش مرا شكني و اين را بايد فرياد زنم به تو كه كودك خشم درونم هستي به تو ز مهربان پريسانم پندهائي دارم گوش ده به آنچه ترا گويم ز زبان محبوبم

-خشم از آن امروز است و كاري با ديروزي ندارد كه تنها بايد يك خاطره باشد

-ترا گويم كه بي محابا نمي تواني برون آئي پس سعي ننما كه حضورم بر تو خواهد بود كه باز فعان و غوغايم را صد باره ننمائي

-ترا نوازش مي كنم اي كودك خشم درونت و بعد آهسته ترا به اندرونم خواهم فرستاد پس مهرباني مرا پذير در اين انديشه نباش كه خواهي بازيگوشي بنمائي ترا اذن بي محابا تاختن نخواهم داد

و...

پندها سه گانه شدند و اين سه گانه پند مرا شگوني دارد به وسعت سه گانه پند جاودانه جهانيان كه زرتشت مهربان ما را گفت نيك انديشيم و نيك گويئيم و نيك عمل كنيم و من نيز مي خواهم

نيك انديشم :

يعني آن كه خشمهاي ديروز و نفرتها ئي كه صاحبش من نيستم را براي خاطره ها گذارم و خشم امروز را بينم نوازشش كنم و بعد رهايش كنم بي انتها

نيك گويم :

كلامم را جز به مهر نيالايم و تنها از مهر و عشق گويم حتي اگر مهر و عشق را تواني نيافته ام سكوتي بهر آرامشش بر گزينم

نيك رفتار كنم :

خشمگين سخن نگويم و خشمگين نشنوم و خشمگين لمس نكنم و خشمگين نخورم و خشمگين نبويم كه تنها نفحه اي كه باد از آن آكنده باشم تنها مهر بوي است كه مرا ز خشمگيني ها باز داردو هنگامي كه خشمگين شدم ناظر خشمهايم شوم

استاديو م شهر شلوغ است قرار است يكي از دو تيم بزرگ شهر كه به رنگ آبي و طرفداراني با عشق آسماني و در يائي دارد به مصاف حريفي رود قبل از بازي خبر فاجعه آميز را بار ديگر مي خوانند مردي از سيل همين طر فداران پس از شكست پسران آبي قلبش نتوانسته اشت در جدال غم و عشق پيروز شود و سر انجام آسماني شده است و قرار است اين بازي با احترام به عشق او با يك دقيقه سكوت و با تاخير بر گزار شود فضاي ورزشگاه مملو از عشق و حسرت است يعني يك بازي مي تواند اين گونه دهشتناك باشد ؟ اين چگونه عشقي است كه تا اين حد مي تواند مرگ بار شود ؟ اما عشق است به قول حافظ

بحري است بحر عشق هيچش كرانه نيست

آنجا جز آن كه سپرند هيچ چاره نيست

اما براستي چاره نيست ؟ وقتي نگاهي به فوتبال يعني سرگرمي بزرگ قرن 20 و تا اينجاي قرن 21 مي كنم به اين مي انديشم كه چرا بايد چاره اي نباشد؟ يك بازي به اين ساد گي چگونه مي تواند اين گونه مخرب خانواده اي را داغدار كند ؟ آبي ها مي دانند كه اين بازي را بايد ببرند و بازي شروع مي شو د و همه جا التهاب سر مربي كوچولوي آبي ها را مي نگرم او نخست كت خود را در مي آورد و بعد شروع به و اكنش مي كند داستاني عجيب دارد در سيماي او بخوبي ترس را مي بينم و با هر حركت كوچكي در ورزشگاه به بالا و پايين مي پرد او حتي بار ها پيراهن خود را با ژستي عجيب لوله مي كند !و بالا مي برد و باعث مي شود كه دور بينهاي تلويزيوني از ژستهاي او گذر كند زيرا اين ژست آخري ( لوله كردن پيراهن ) مي تواند بد آموزي و بالاي 18 ساله قلمداد شود!! وبازي ادامه مي يابد و سر انجام در دقايق آخر تيم آبي علي رغم ترسهاي بي كران جناب ژنرال ( سر مربي كوچولو) گل را مي زند اما ترس او را رها نمي كند و آنقدر اين ترس ادامه پيدا مي كند كه در ثانيه هاي آخر بازي گل تساوي را مي خورد و مردان ترسو مزد ترسش را مي گيرند ...

فرانسوي ها يك ضر ب المثل جالب دارند آنها مي گويند كه تخيل دروغ نيست * اين يك واقعيت است و شايد بزرگترين مصداق اين واقعيت قصه هاي ژول ورن نويسنده شهير فرانسوي باشد كه روز گار آن را افسانه و اين روزها آن را قصه هائي از آدمها و چيز هاي قديمي مي دانند حكايت تخيل و زيستن در تخيل باعث بروز بزرگترين عطيه هر انساني يعني خلاقيت است و اين خلاقيت است كه مي تواند هم انسان را به اوج و هم او را به نزولي فاحش رهنمون سازد در كتابي خواندم كه در جنگ منطق و تخيل اين تخيل است كه همواره پيروز مي شود و تخيل پيروز همان شمشير دو گانه است كه مي تواند حافظ و يا قاتل جان شود روزگارها با اين تخيل و تفكر ها مي گذرد هر انساني در بر هه زندگي در پي بدست آوردن چيز هائي بسياري از چيز ها را از دست مي دهد و اين خصلت آدمي است كه در پي جبران مي رود و مي خواهد كه ديگر فرصتي يابد تا آن دگر چيزها را كه از دست داده را دوباره جبران نمايد و براي جبران نمودن بسياري از واقعيت مي خواهد كه از قالب خود در آيد و از ابزار تخيل استفاده كند ابزار تخيلي كه مي تواند او را به مرداب توهم رهنمون سازد و شايد در اين بين عواملي چون زماني و مكاني وشايد آدمي خاص بزرگترين سازنده توهم در پرتو تخيل شود القصه مي خواهم از قصه پسركي حكايت كنم از او كه روزي مجرم عشق ورزي شد و اين جرم مانع نشد كه او طلب عفو ز عشق كند و..

سالها از روزي مي گذرد كه پسر جواني بهر آنچه كه خود آن را اصول مي دانست و حاضر نبود بهر همرنگي با جامعه نبين و نشنو و نگو اين گونه شود و تصميم گرفت ببيند و بگويد و بشنود اصولي را رعايت كرد و تبديل به جنايت كاري شد كه جرمش اين بود كه " زيادي خوب است " مي گذرد سالها پسرك انديشيد كه خوب بماند و معناي خوب بودن او اين نبود كه تمامي اصول او خوب بود بلكه خواست صادق باشد و امانت بر گزيند و براي خويشتن هيچ نخواهد و در پي رعايت اين اصول سالهاي زندگي را گذراند پسرك تبديل به مرد جواني و بعد به سالهاي ميان سالي رسيد و همچنان اعتقاد داشت كه اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است و معناي او عشق بود و بس و در پي عشق دويد و خزيد و پرواز كرد و بارها مجازات شد به جرم اين كه " زيادي خوب است " او توهين شنيد و خيانت ديد و بي توجهي را با تمامي وجود حس كرد و بارها قلب خود را در آزمونهاي دوستي و دوست گذاشت و شكته شد قلب بينوايش اما ياد گرفت كه عاشق بماند و عشق بورزد او در پي عطيه عشق بود و سرانجام با اين كه قلبي رنجورو پر درد را ار مغان گرفت اما خواست كه اين قلب صادق باشد و مهر باني كندو با تمامي وجود عشق را در بي مكان زمان و مكان هديه دهد و اين گونه بود كه بي توجه به توهمات و تخيلات بي كران تاخت و ياد گرفت كه مي توان اصول را رعايت كرد و عاشقانه دوستي نمود و احترام و ادب را ارج نهاد و عاشق ماند و آگاهي را سر منشا عشق و عشق ورزيش دانست تا بگويد عشق تخيل نيسيت عشق را با چماق توهم نبايد نواخت عشق را بايد آگاهانه ديد و آگاهانه در آغوش كشيد و آگاهانه آن را لمس كرد و چنين شد و امروز قاطعانه مي گويد كه عشقش توهم نيست و تخيل نيست عشق در لحظه حضور دارد در لحظه همره آگاهي است عشقش تنها به معشوق و بهر معشوق است نيازي به توهم و تخيل ديگران نيست او مي داند و آگاه است و تصميم مي گيرد و به ره عشق زند زيرا ز حافظ شنيده بود

بحري است بحر عشق و هيچش كرانه نيست

آنجا جز آن كه سر سپرند هيچ چاره نيست

و او سر سپرد و توهين شنيد و ملقب به ساده لوح و ساده انديش بشد او را فريب كار و مكاره ناميدند و حال در توهم و تخيل ديگران عشق همره پيش شرط مي نگرد پيش شرطي كه مي گويد " من نبايد باشم تا معشوق باشد" و " من بايد ترا رها كنم تا معشوق گزيني " و... آري توهم باز تخيل را بازي داده است و پسرك مي گويد من سالها است كه جرم " زيادي خوب بودن " را به جان خريده ام و خواسته ام كه بينم و شنوم و گويم و بخشم و حس كرده ام به اندازه صبري كه داشته ام ولي شايد در پي اين سالها هيچگاه اين گونه مورد ملامت قرار نگر فته ام كه مرا گويند كه

نمي دانم كه چگونه عشق ورزم

نمي دانم معشوق كيست

نمي دانم دل بهر چه داده ام

نمي دانم كه آگاهي ز عشق چيست

نمي دانم كه عشق را بايد بهر عشق خواست

نمي دانم كه براي فرار زمعشوق نبايد به وادي عشق دروغين نهاد

وپسرك فرياد زند

نه مي دانم كه عشق است بهر عشق و مهر است بهر مهر و آگاهي در پي عشق و مهر و معشوق همان معشوق من است در بي زماني و بي مكاني كه او است كه مرا ندا دهد و من را باور سازد كه " اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است"

سالها است كه او را مي شناسم مردي است چون بسياري از مردان هم سن و سال هم وطنم كه صبحها كه از خواب بر مي خيزد تنها ساعت شماطه دار را مي بيند و كت شلورا را مي بيند موهاي آشفته خود را مي بيند و پيژاماي راه راه آبي خود را مي بيند و.. آفتاب را نمي بيند و آن سوي پنجره را نمي بيند زلفهاي پريشان يار خفته در كنارش را نمي بيند بازوان در حسرت در آغوش كشيدنهاي يار را نمي بيند و...

مرد صبح بخيرش اين است كه جورابش كجاست و شلوارش كجاست و چرا دست به اسبابهاي او مي زند و ..هيچگاه نمي پر سد چرا آن چيزي كه هيچگاه جايش تكان نمي خورد بي حسي وسردي و نگاه عاري از مهر باني است كه به يارش مي افكند و... حكايت او نيز چون قصه بسياري از ما است قصه " طلاق خاموش " و " دوستي خاموش " و " دشمني خاموش " و " عشق خاموش " و " نفرت خاموش " و ... تمامي خاموشي ها ئي كه در دنياي پر از سو تفاهم و پر رمز و راز " زندگي ايراني " موجود است گوئي حافظ ايراني نبوده است و هرگز نگفته كه

فاش مي گويم از گفته خود دلشدم

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

فاش گوئي واز صميم قلب گفتن ها حكايتي است كه براي بسياري از ما مردمان ايران زمين تبديل به شكنجه اي طاقت فرسا شده است اما حكايت خاموشي ها سر انجام روزي به فرياد خواهد رسيد و داستان او نيز چنين شد پس از دو دهه زندگي سر انجام طلاق خاموش تبديل به جدائي آشكارشد زن كه در طي سالها هرگز او را نخواست سر انجام به آرزوي خود رسيد پسرك ثمره زندگي آنها را به مانند دشمني براي همسرش و عليه پدر همان پسرك تربيت كرد و پسرك بي محابا به پدر گفت و زن خنديد و مرد در سكوت اشك ريخت همان اشكي كه سالها زن در بي سكوتي و سكوت ريخت و مرد هيچگاه آن را نديد و... مرد ساده لوح و نا آگاه به خواسته همسر هيچگاه نفهميد كه ديواري چنين قطور بين او و كسي كشيده شده است كه قرار بوده است روزگاري شريك زندگيش باشد شريك زندگي ؟ كدامين زندگي را توان زندگي ناميد اگر در آن نه عشقي و نه مهري و نه هم دلي استوار باشد ؟ زندگي كه در آن سو ظن و نفرت و كمبود شخصيت و " من " زدنها بي داد كند را زندگي مي توان ناميد كه شريكي داشته باشد؟نام اين زندگي را تنها مردگي بايد دانست و شراكت در مردن را مي توان همان جرم معروف اداره آگاهي يعني شراكت در قتل ناميد آري شراكت در قتل روح و جسم و نياز و ناز و .. آري اين است حكايت طلاق خاموش

و مرد مستاصل است و نا اميد و با حسرت مي نگرد به آن سالهائي كه هيچگاه نفهميد بانو چه خواست و چه گفت چه هنگام نورماه را ديد و چه وقت گرماي خورشيد را بر تن خويش حس كرد و درذهن خود آن را گرماي دستهاي عاشقي تصوركرد چه هنگام در حسرت يك سپاس از هم آغوشي كه تنها به مرد لذت ارضا شدن و نه عشق بازي عاشقانه را مي داد و نه سپاسي از غذائي كه بانو آن را طبخ كرد و مرد با تمامي خوش اشتهائي خورد و هيچ گاه نگفت " غذا خوشمزه است چون دستهاي بانويم آن را طباخي نموده است و...

پائو لو كوئيليو چهره اي بزرگ در دنياي ادبيات است او خالق يكي از پر فروش ترين كتابهاي جهان يعني ” كيميا گر” و آثار او به بسياري از زبانهاي دنيا ترجمه شده است كوئيلو خود يك برزيلي است و به مانند هر برزيلي برايش فوتبال تنها يك ورزش هيجان انگيز نيست و فوتبال براي او به مانند يك پديده تاثير گذار نظير ادبيات در زندگاني مردم است او معتقد است كه ادبيات و فوتبال نيروي دروني به خوانند گان و بينندگانش مي تواند بدهد و حتي ممكن است زندگي كسي را دگرگون كند و همان گونه كه نمي توان پايان يك مسابقه فوتبال را پيش بيني كرد يك نويسنده هم هرگز نمي تواند بداند كه داستانش چگونه به پايان مي رسد و اگر آن را از قبل مشخص كند در آفرينش اثرش دچار مشكل مي شود ..

به داستان جوانك سرايدار افغاني گوش مي دادم او برايم از حادثه اي تلخ سخن مي گفت چند روز پيش قاچاقچيان انسان سعي داشتند حدود صد افغاني را با جاسازي در كانتينر باري از مرز افغانسان – پاكستان عبور دهند اما بعلت كنترل بيش از اندازه پليس مرزي اين كانتينر به موقع نتوانسته است بار خود كه آن مردم بينوا بودند را خالي كند و در نتيجه آنها از كمبود اكسيژن كشته شدند . جوانك به من مي گفت كه بسياري از بستگانش در آن كانتينر بودند و تنها يكي از آنها قبل از سوار شدن به كانتير دچار بيماري شده و سوار كانتينر نشده و در نتيجه زنده مانده و قرار است با كانتينر بعدي رود!! وقتي جمله آخر متين ( پسرك افغاني سرايدار)را شنيدم با تعجب پرسيدم

- مگه فاميلتان نمي ترسد كه دوباره آن اتفاق بيافتد؟

و او جواب داد

- شايد اين بار آن طوري نشود

بسيار سعي كردم كه نگويم و فرياد هاي خفته ام را خفته تر كردم هر سخني را شنيدم هر افترائي را به جان خريدم و خواستم هيچ نگويم كه نگفتنم نه ز بهر نداشتن سخني بوده است اما حرمت دوستي و بخشيدن او لين در سهائي است كه در زيستن ياد گرفته ام اما آن هنگام كه ديگر گفته ها تنها مربوط به تورج و ناخدا نشد و به عشق و دلدادگيهايم تهمت بي قداستي دادند ديگر نتوانستم آرام گيرم كه اين نيز بهر خودم نبود كه بهر آنهائي بود كه بي بهانه و بي انقطاع سعي كردم ببخشم آن چيزي را كه داشته و نداشته ام خواستم بگويم ز آن چيزي كه صادقانه در مورد آنها مي انديشيده ام و حال نيز به حرمت دوستي باز مي گويم كه بحث من هيچگاه خودم نبوده است كه نه قضاو تي داشته ام و نه قضاوتي خواسته ام كه بكنم كه قضاوت را از آن يزدان بي همتا دانم و بس القصه خواستم كه بگويم ..

دنياي ما پر از دو گانه ها است نگاهي به اطرافمان بكنيم آيا دنيا از ذرات تشكيل شده و يا اين كه همه موجودات جهان از جنس انرژز و موج هستند ؟در نگاه اول اين كيبوردي كه من مشغول نگارش با آن هستم اين صندلي كه بر روي آن شسته ام و اين پنجره اي كه از وراي آن اين صبح زيباي باراني را مي بينم حكايت از ذره بودن جهان مي دهند و لي هنگامي كه اين ذره ها كوچك و كوچك تر مي شوند و به داستان اتم و الكترو ن و … مي رسند آنگاه مي فهمم كه جهان از امواج تشكيل شده است حال چه كسي هست كه گويد جهان ذره است يا موج ؟ حكايت غريبي است! حكايت احساسات ما نيز چنين است بسياري دوست داريم عاشق شويم و لي ترجيح مي دهيم عاشقمان شوند كسي ما را در تملك نگيرد اما عاشق زندانباني هستيم در پيش گاه ايزد دم از عشق زنيم اما با اهريمن حسادت و كو ته بيني شراب خود خواهي نوشيم ودوست داريم در عشق و مهر ورزي غوطه ور شويم اما در تضادي بس هجو گونه با اين خواسته نه خود عاشقيم و نه خود دل به دوستي دهيم و نه خود حاضريم در عشق غوطه زنيم حكايت عشق و ريزهاي بيشتر ما آدميان همان حكايت كهنه و قدمي عشق در اسارت تملك است عشقي است كه از واژه ها تنها كمك گرفته كه عشق جلوه كند و گرنه در درون خود خود خواهي و حسادت ونديدن ها است و از همه مهمتر زنداني در افكار بسته و واژه هاي سر شار از نفرت و نادانسته ها ز عشق است گفته ام ” اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است “آري اگر عشق باشد ليك كدامين عشق را تواني بيابي در حاليكه خود در كاسبي عشق غوطه وري ؟عشق را در دكان حسادت و خود خواهي نمي فرو شند عشق اصو لا كالائي نيست كه خريد و فرو ش شود عشق بي زمان است بي بهانه بي هيچ ادعا و نه تنها از عشق گويد بس كه اگر اين گونه باشد نه قداستش را مي تواند بنده سراپا تقصيري چون من بشكند و نه اين كه اصولا قداستش قابل شكست است عشق بايد غوطه ور شود بايد بهر ارتقا معشوق باشد از تو آشناي قديم پرسم چقدر به آن كه مدعي عاشقيش هستي حس خوب دادي ؟ مي توان آسان تهمت بزد مردها چنينند و زنان چنانند مي توان بر ديواري تازه رنگ خورده و زيبا ميخي فرو برد و ادعا كرد كه روزي مي خواهند با تابلوئي آن را زيبا كنند مي توان تمامي گوهر هاي دنيا را در اتقاقي حبس كرد و ادعاي تصاحب همه گوهر ها را داشت اما از شما قديسان عشق!! مي پرسم در دنيا ئي كه همه گوهران از آن شما باشند آنگه گوهر چه ارزشي دارد ؟مي توان مغموم بود مي توان هزل گفت مي توان پرده دري كرد مي توان تملك خواست مي توان حسادت كرد مي توان نفرت را تا آنجا برد كه ز بغض حس خفگي كرد مي توان فرياد زد اما اين ها هيچكدام فرياد عاشقانه نيست عشق بي زمان است بي مكان است بي بهانه است عشق بهر معشوق است عشق رها است و عشق بايد شادماني باشد بهر معشوق آري حافظ گونه گويم

عشق بازي كار بازي نيست اي دل سر بباز

و رنه گوي عشق نتوان زد به چو گان هوس

آري هوس است حتي يك دم غمگين شدن ز شادماني معشوق جادوي عشق ورزي را باطل كند عشق حرمت است وجدان است انسانيت است كاسبي را نپذيرد و مهم تر از همه عشق رها است

و.عشق خود عشق است اي َآنايان از ديد شما گستاخانه است ؟ شايد..

سخن بسيار است من خشمگين هستم نه بهر سخناني كه شنيده ام كه ز بهر آنچه گفتم اين گونه معكوس شنيدند و فهميدند افسوس….

ليك گويم و باز گويم كه

فاش گويم و از گفته خود دلشادم

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

بدرود آشناي قديمي اين آخرين سخنم بود و بس

بدرودو مي دانم كه ساحل جدائي ها را بهر اين در دريا نهاده اند

بدرود بدرود

سلام محبوبم

نمی دانم چگونه توانم که با تو سخن گویم می دانم که چشمهایم مرا رسوا خواهد کرد مگر می توانم بی عاشقانه نگاه ترا بینم ؟ تمامی وجودم که عاشقانه ترا می طلبد تنها می تواند از دو دریچه کوچک چشمها ترا سخن گوید اما این چشمها توانی اندک و زبانم الکن برای بیان تمامی احساساتم به تو هر دم عاجزتر است لیک باید فریاد زنم باید ترا خوانم و با تمامی وجود ترنمهای عاشقانه ای که برای پریسانم دارم را فریاد کنم و شاید چون آن دقایق زیبا ئی که همراه هم آواز می خواندیم تنها بگویم " دوست دارم می دونی که این کار دله ..."

محبوبم !می دانی 43 بهار را دیده ام اما تنها این بهار 43 است که برایم بهاری است روز ها و شبها در پی بهارم و بی انقطاع بهار را می بینم برایم عطر گل یاسمین چه مست کننده از هر زمان دیگری است یاسهای زر د رزهای سرخ و صورتی و سفید و نارنجی مرا ندا می دهند آری با تو بهار را باور کردم اصلا با تو بهار را زندگی و با تو بهاری شدم

عشقم!باور می کنی تا به حال لذت قدم زدن را نیافته بودم اما امروز در هنگامی که گرمای وجود ترا حس می نمودم حس قدم زدن را پیدا کردم آری پیاده روی در آسمان بی نظیر لذتی است که همره تو یافتم

پریسانم! می دانی تا به حال این گونه نفس نکشیده بودم اصلا نمی دانستم این گونه دم و باز دم لذتی دارد آن گونه که همره تو باشد دستهایت می تواند تمامی لرزشهای قلبم را بیابد؟

مخمور چشمهای بی نظیر دنیا! می دانی تا به حال باران را این گونه حس نکرده بودم می دانی آدم کوچولوی دلم خیلی حسرت آن آهنگ قدیمی را داشت همان ترانه ای که می گفت " وقتی که بارون می باره تو را یاد من میاره " و حالا می دانم تا جاودانه ای که زندگی و باران هست ذهن من باران را به نام تو و عطر حضور تو خواهد خواند

زیباترین لبخند دنیا! می دانی امروز با تو دویدن را هم یاد گرفتم بی نظیر حال و هوائی داشت نمی دانستم دویدن در زیر باران این گونه بی نظیر مهری است که از خدا به ما داده اند از یاد برده بودیم نمی دانی گوئی با تو پرواز می کردم اما نه این گوئی نیست به واقع با تو نمی دویدم با تو پرواز می کردم با تو زمین و آسمان را به هم می دوختم

معشوقم! می دانی بوسه های زیر باران چه بی نظیر طعمی داشت باورم نمی شد که بتوانم هدیه شهد و شیرین پردیس را بارها تجربه کنم یعنی می توان این گونه خوشبخت بود
پردیس هدیه ام! می دانی باید بگردم و از خود پرسم ز کدامین عملی هدیه ای جاودانه ای چون تو را از یزدان گرفته ام با تو هم نفسم ضربان قلبم می خوانند " پریسان و پریسان "

آری با تو سر انجام به بهار و باران و باور عشق و پردیسی شدن رسیده ام آری با تو طعم بوی موی یار در زیر باران را چشیده ام با تو حتی چای داغ کافه کوهستانی در برابر گرمای قلب عاشقم بس سرد و یخی است با تو همه جا نوراست و آفتاب است حتی در زیر یک دوی دو نفره عاشقانه در یک شامگاه بهاری آری محبوبم دوستت دارم به اندازه ای که نتوانم گفتن به پهنای بهار به عظمت آسمان به لطافت باران به شوق گرفتن دستهای یخیت در میان دستهای داغم

پریسانم عاشقم

آ ری عاشق تو محبوبم

ترا سپاس گویم که باور بهار و باران و زیستن در پهنای عشق را به من هدیه دادی

عشقم سپاس

بسياري از كساني كه و قايع مشروطيت را مي دانند بخوبي اطلاع دارند كه در آن زمان پر غوغاروزنامه اي بسيار انقلابي به نام ” صور اسرافيل” وجود داشت كه به مديريت ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل اداره مي شد و در همين روز نامه بود كه جوانكي قزويني به نام علي اكبر دهخدا كه نام مخفف ” دخو” را به خود داده بود آتشي به جان محمد علي شاه ديكتاتور و دارو دسته سفاكش با نوشته هاي طنزش مي زد القصه در بلواي كودتا گونه آن روزگار ميرزا جهانگير خان دستگير و به دار آويخته شد و علي اكبر دهخدا فرار كرد و به فرانسه رفت تا ايران ما بتواند به مدد همين نجات معجزه آسا صاحب گنجينه اي به نام ” لغت نامه دهخدا ” شود همان لغت نامه اي كه آن را به ياد يكي از لغت نامه بزرگ دنيا ” لاروس پارسي ” مي نامند القصه دهخدا توانست با فيش بنديها و نوشته هاي كوچك تمامي لغتها را جمع آوري و در گنجينه اش بگمارد بارها وقتي اين لغت نامه را در كتابخانه پدر م مي بينم برايم باور كردني نيست كه اين مجموعه عظيم از هزاران فيشهاي كوچك تشكيل شده است فيش هاي كوچكي كه هر كدام تجربه اي و معني داشته است به لغت نامه دهخدا كه مي نگرم به ياد زندگي مي افتم و اين مسئله كه سخنان طول زندگي هم چون اين لغت نامه مي توانند باشند كه از حرفهاي كوتاه تشكيل يافته و به مرور ثبت مي شود و هر كدام از ما بايد اين حرفها ثبت شده را باور و با آنها زندگي كنيم و چه خوب است كه اين حرفها را مشترك بزنيم و فيش بر داري كنيم و اين كا ر را نخست با نزديك ترين و يار محبوبمان كنيم و با او سخن بگوئيم تا بتوانيم يك لغت نامه پايدار براي زندگيمان داشته باشيم و بيائيم و لغت نامه زندگيمان را همراه هم نويسيم و به آن با هم عمل كنيم و از اين رو به اين فكر افتادم پيشنهادي دهم و به ياد و شگون كلمات زيبائي چون ” مهر و ” مهر ورزي “ و به ياد ” مخمور چشمهاي بي همتاي دنيا “چند كلمه با ” م” را توصيه كنم

1/ منفعت : در جلويش مي توانيم بنگاريم منفعت كلمه اي است كه تنها با ضمير ” ما” مي آيد و هيچگاه نخواهيم گفتيم “نفع تو” و يا “نفع من” و بايد تنها ” منفعت “بايد “نفع ما” باشد و به آن فكر شود بازي “منفعت ما “چون ديگر بازيهاي زندگيمان بايد بازي برنده – برنده باشد

دومين كلمه اي كه با ياد آوري يك مكالمه عاشقانه با يار به ذهنم آمد ” مزاحمت” بود!

2/ مزاحمت: در جلويش مي توانيم بنگاريم كه در لغت نامه زيستنمان نبايد هيچگاه نه از اين كلمه استفاده و نه بهر دلسوزي و دلداري و عاشق بودن و دوست داشتن دست به اين كار زنيم و ياد بگيريم كه چون گفته خليل جبران سفره هايمان را در كنار هم پهن كنيم و لي از سفره هم نخوريم و در ذهن خويش حك كنيم كه آدمها به هر درجه اي كه از صميميت و مهرباني و عشق برسند باز هم بر هم منطبق نمي شوند و هر كدامشان حريم و حرمت شخصي دارند و بايد اين حرمتها رعايت شود و ياد بگيرند كه احترام بيشتر به اين حريمها به معناي دوست داشتنهاي بيشترشان است و نه عكس اين تفكر

و…

كلمات زياد هستند اما يك پست بلاگ اين اجازه را نمي دهد كه از بسياري از آنها حتي يادي كنم و از طرفي دوست دارم كه هر كدام از ما خود به دنبال لغت نامه زندگي خويش رويم و يادي از بزرگترين لغت نامه نويس ايران عزيزمان كرده و به دهخدا بهر تمامي زحمتشان و سختي كارش سپاسي گفته و به روان پاكش درود فرستيم

پشت چراغ راهنمائي ايستاده و چراغ قرمز است و او به شمارش گر چشم دوخته است و شمارش معكوس را مي شمارد و هنگامي كه شمارنده روي عدد صفر مي ايستد او حركت مي كند اما توسط پليس متوقف مي شود مامور راهنمائي از او كارت اتوموبيل و گواهينامه مي خواهد و راننده كه متوجه اين توقف نشده علت را مي پرسد و با كمال تعجب مي شنود كه پليس راهنمائي تخلف او را عبور از چراغ قرمز تشخيص داده است اما او مي گويد كه هنگامي كه شمارش گر به عدد صفر رسيده حركت كرده است اما مامور مي خندد و مي گويد مگر در آئين نامه رانندگي نخوانده است كه رنگ سبز چراغ راهنمائي دستور حركت مي دهد و نه شمارنده اي كه در كنار آن نصب شده است ؟و راننده به فكر مي رود حق با پليس راهنمائي است او آگاهي خود را به شمارنده اي سپرده بوده است و از حقيقت بديهي كه رنگ چراغها است غافل شده است …

خواستم از اشتياق بنويسم نمي دانم چرا در اولين تصوري كه به كلمه اشتياق داشتم به ناگهان ياد اين شعر افتادم

آنچه شيران را مي كند روبه مزاج

احتياج است احتياج است احتياج

و بعد از ياد آوري اين شعر تصميم گرفتم همراه اين شعر وبا تاثير ازآن اين بيت را گويم

آنچه روبه بچه را كند شير ژيان

اشتياق است اشتياق است اشتياق

آري از اشتياقي صحبت مي كنم كه مي تواند دست به هركاري بزند كه اگر اشتياقي وجود نداشته باشد وقوع آن اتفاقها را بايد تنها معجزه ناميد اما معجزه بزرگ يعني اشتياق باعث خواهد شد كه بسياري از اتفاقهاي غير باور بيافتد مي گويند آخرين چيزي كه از انسان قبل از جدائي روح و وقوع مرگ پيش مي آيد اشتياق به زندگي است و اين اشتياق است كه اگر نباشد هر بودن هائي از بين خواهد رفت در زندگي روز مره اشتياق است كه باعث مي شود هم زندگي كني و هم مرگ را در آغوش كشي در همين نفس زدنها است كه اشتياق نام زندگي و شادماني و عشق به آن دم ها و باز دم ها مي دهد و عدم اشتياق است كه روز مرگي و غم و نفرت و عزلت و هجرت را هم نشين آدمي مي سازد مي تواند در اشتياق زندگي سعي به درك كردنها كرد نگاهي به ديگري حتي با تفاوتهاي بي شمارش نمود مي توان غم خواري كسي شد كه غمش را شايد هيچگاه نتواني درك كني مي توان اخمهاي گره كرده را چون لبخندي ديد و با همان لبخند تصويري به سوي اخمو همراه شتافت مي توان همراه او ديد اما نگاهي همراه اشتياق را داد مي توان همراه او شنيد اما گوش جاني براي اميد و ايمان ترنمها ز اشتياق به او گفت مي توان هزلهاي ناشي از غم و اندو ه و بي انگيزگيهايش را با نيروي اشتياق تبديل به شادماني و اشتياق نمود آري بايد اشتياق داشت حتي در خوردن يك ليوان آب در يك صبح زمستاني مي توان با اشتياق يك فنجان چاي داغ نوشيد حتي در يك ظهر تابستاني مي توان با اشتياق صبح گاهان بر خواست مي توان پنجره ها را باز نمود و آسمان را و زمين را و هستي را با جان و دل در آغوش كشيد مي توان اشتياق داشت بهر رفتن در درياي زندگي همراه با نو انديشي هائي كه آيد ز سر اشتياق به زيستن مي توان مشتاقانه در انتظار گر فتن دستهائي بود كه حتي در اين زيبا باراني بهار يخ زده است و خواهان بو سه هائي بي كرانت به انتظار نشسته است مي توان مشتاقانه نگريست به چشمهائي كه عشق نرگساني هستند و از آنها ترديد و دو دلي و ترس و غم را ربود مي تواند با اشتياق تك تك كلمه هاي يار را بلعيد مي توان در انتظار بو سه ها زآن لبهاي زيبا حتي ابديت را تسليم نمود مي تواند اشتياق را از درو ني ترينها به بيرو ني ترين ها وجود داد مي توان مشتاقانه به سمت عشق و اميد و ايمان برفت مي توان اشتياق را چون كليدي بهر باز كردن تمامي قفلهاي از سر نا اميدي كه خواهد ترا از زيستن باز داردبه كار برد مي توان لبخند زيباي يار را كه با چشمهاي بي همتايش عاشقانه ندائي ترجمه مي شود را مشتاقانه با تمامي وجود غرقه شد مي توان ترنم هاي شبانه را نداي صبح گاهي عشق و اميد مشتاقانه پذيرائي نمود مي توان مشتاقانه باور كرد كه آري آري

تا شقايق هست با عشق زندگي بايد كرد و مشتاقانه زندگي كردن همان عاشقانه زيستن و غرقه در چشمهاي يار شدن است …

آري با اشتياق است كه حتي روبه بچه ترسو از زيستن را تبديل به شير مشتاق قدرت و زندگي مي توان نمود آري آري زندگي خود عاشقانه اشتياق است

سالها پيش در شهر پر سرو صداي نيويورك راننده تاكسي دست به ابتكار جالبي زده بود او به هر كدام از مسافرنشانش در هنگام پياده شدن از تاكسي شاخه گلي هديه مي داد و در اين ميان تنها يك خبرنگار نيويورك تايمز بودكه بنا بر طبع كنجكاوش علت اين حركت زيبا را از راننده خوش ذوق پرسيد و آن راننده در پاسخ اين خبرنگار گفته بود

- با دادن يك شاخه كوچك گل به مسافرينم به آنان حس خوبي را انتقال مي دهم و آنها نيز اين حس خوب را به ديگران انتقال داده و انتقال اين حس خوب باعث خواهد شد كه به طور حتم شهرم و جامعه من داراي اين حس خوب شده و خودم نيز از اين حس بهره مند شوم

حكايت اين خوش ذوقي راننده نيويوركي را چند سال پيش يك راننده تهراني هم اجرا مي كرد او در هنگام سوار شدن مسافرينش با خواند ن شعر به آنان حس خوبي مي داد و طبيعتا اين حس خوب را دريافت هم مي كرد امروز براي بسياري از ما اولين روز كاري پس از تعطيلات طولاني نوروز است هواي تهران ابري است و اين ابر بودن هواي دقيقا مي تواند عاملي باشد كه هيچ كدام از ما حس ابري شدن دلهايمان را نداشته باشيم زيرا مي توان به هوا ابري به اين گونه نگريست كه مژده باران را مي دهد و نه اين كه دلتنگي آسماني هديه خدا در اين روز به ما است در طي اين روزهاي تعطيلي حال و هواي عاشقانه و بهاري ناخدا باعث شد كه تصميم بگيريم كه نوع ديگري به زندگي بنگرم اگر در طول اين تعطيلات تيم ملي كشورم باخت و شاهد رقص و پايكوبي عربستاني ها در تهران شدم ناراحت شدم به غرور مليم آسيب رسيد اما سعي كردم حرص نخورم و با اين ديد بنگرم كه " كار نيكو از پر كردن است " ما كار نكرديم و مديريت نداشتيم و لجبازي كرديم و به واقع در جايگاه مناسبي براي صعود به جام جهاني بر خور دار نبوديم پس بايد تا حد زيادي حضور در جام جهاني را از ياد ببرمي هرچند كه هنوز روي كاغذ شانس صعود داريم پس دليلي ندارد كه من حرص بخورم به آشناي قديمي ( درد قلبم ) اذن دخول دهم همين حكايت را درمورد برنامه هاي نوروزي سيما داشتم و سعي كردم بسياري از آنهائي كه دوستشان نداشتم را نبينم پس قضاوت نكنم و غر نزنم و شروع به آسمان و ريسمان بافتن نداشته باشم و آنهائي كه دوست داشتم مثل كلاه قرمزي را با تمامي اشتياق ببينيم و با آيلي قهقهه بزنم همين حكايت را در سفرم داشته ام در اين عاشقانه سفرم با تمامي وجود عشق ورزيدم و دريا را با ياد دريا نگريستم در اين تعطيلات گذشته ها را تنها بعنوان خاطرات نگريستم و بخشيدم نخست خودم را زيرا در غرقه شدن در آنها خيلي وقتها به خودم بد كردم وبعد هر آن چه و هر كسي را كه در گذشته بوده بخشيده ام اين قصه را در ديد و بازديدهاي نوروزيها داشته ام سعي كردم با سبزه هفت سين سبز دلي را تجربه كنم و بگذرم و حساس نشوم و نخواهم ديگران را تغيير دهم و نخست نگرشم را عوض كرده ام كه بايد گذر كرد و.. حالا در اين روز اول كاري خواسته ام چون همان رانندگان تاكسي باشم اگر روي خط عابر اتو مو بيلها همان رفتارها را دارند و بي توجه به من هستند تنها به آنها لبخند زدم اگر روز نامه خريدم و اخبار نا اميد كننده از فوتبال و اقتصاد و... خولندم خواستم با نگاه پر اميد بنگرم اگر در روز شروع كاري همكارانم دم از نا اميدي ها زدم برايشان آرزوي سالي پر از نعمت و بركت كردم و اگر به آسمان ابري نگريستم به شوق باران به انتظار نشستم و اگر به عشق انديشيدم باور كردم زيبا ترين چشمها از آن عشق است و بس و..

سر انجام به روز 13 فروردين رسيديم روزي كه بنا بر رسم كهن و باستاني ما روزي خواهد بود كه همگان رها بايد باشيم و شايد فلسفه دروغ سيزده نيز چنين باشد كه در اين روز حتي مي توان براحتي و رها سخناني هرچند گزاف و غير واقعي را گفت.

بايد گفت در بطن هر رسم نياكانمان يك فلسفه اي كاملا منطقي كه نشات گرفته از فرهنگ زيباي پارسيان است وجود دارد رفتن به دامان طبيعت و دور هم جمع شدنهاي بعد از ديد و باز ديدهاي متوالي در ايام نوروز به طور حتم حكمتي خردمندانه از سوي نياكانمان دارد و اين حكمت از ديد من چيزي نمي تواند باشد جز آن كه بايد رهائي را باور كرده و آن را تجربه كنيم بايد قيد و بندهاي گذشته را از ياد ببريم حتي با خود عهد ببنديم كه در نوروزي ديگر ز نوروزيها سخن گوئيم و نوروزيها زماني آغاز مي شود كه خود از درون نو و تازه شويم و براي اين نو شدنها بايد نخست انديشه ها را نو و تازه كرد بايد افكار را دوباره ديد به خاطرات گذشته نگريست با آنها بدرود گفت و تنها در حد خاطرات آنها را نگاه داشت و در آنها زندگي نكرد بايد از كينه ها گذر نمود و زيستن در آن را فراموش كرد بايد عشق را تجربه نمود عشق به خويشتن و عشق به ديگران و عشق به خدائي كه باوري است بي همتا و بار ديگر باور كرد كه مي توان در پناه او در رفاقت و دوستي همراهش بود و شايد حضور و دو باره باز ديدن اين خاطرات و غصه ها و قصه هاي قديمي است كه واژه فانتزي ” نحسي سيزده ” را به اين روز داده است زيرا ممكن است در كشاكش مرور خاطرات و نو شدنهايمان بار ديگر در آنها دوباره غرق و حتي بخواهيم كه با آنها زندگي كنيم و از ياد ببريم كه روز سيزده بدر همان روز رهائي است و بعد از اين كه خانه تكاني ذهن و نو كردن قولها و قرارها و اهداف و دگر گونه زيستن را تجربه كرديم آئيم و با طعم شيرين سكنجبين وبا عطر پياز داغ آش رشته مادرهاي نازنينمان سيزده بدر را در رهائي و در طبيعت جشن بگيريم نمي دانم هر كدام از شما چگونه خواهيد انديشيد و جشن رهائي را چگونه جشن خواهيد گرفت نمي دانم اعلان شما به كائينات كه چگونه باشم و چگونه زندگي كنم را چگونه سر خواهيد داد چون بايد رها باشم زافكارديگر.. بايد رهائي را تجربه كنم بايد كنجكاوي و ياد آوريهاي را بدرود گوئيم اما من در اين روز زيباي بهاري

عشق و شادماني و رهائي از خاطرات درد آور را خواهانم

و مطابق رسم سيزده بدر تنها يك دروغ مي توانم گوئيم و آن اين است

“زندگي فريبي بيش نيست”

آري دروغ بزرگي است زندگي عشق است و شادماني است و اميد است و ايمان است و صبر است و پرواز است رهائي است و زندگي خود زندگي است

قصه شازده كوچولوي سنت اگزوپري برايم همان داستان آدم كوچولوي درون وجود نازنين محبوبم است همان آدم كوچولو ئي كه باعث شد كه باز هم باور هاي زيبا بر زندگيم حكم فرما شود همان آدم كوچولوئي كه پريسان از آنها سخن بسيار گفت و مي گويد و آرزو دارم ساليان دراز برايم بگويد از آدم كوچولوئي صحبت مي كنم كه كارها مي كند و افكاري دارد و آرزو ها و رو ياهائي را باور دارد كه هيچ آدم بزرگي از آنها سر در نمي آورد و شايد به همين دليل است كه آدم بزرگها سرگشته هستند از آدم كوچولوئي صحبت مي كنم كه در داستان آنتوان بزرگ بعنوان شازده كوچولو از آنها ياد مي شود همان شازده كوچولوئي كه عشق را در يك تركيب زيبا يعني ” اهلي شدن ” ياد مي كند همان اهلي شدني كه باعث مي شو د دلتنگي مداوم باشد ترس از دست دادن و لذت از هر لحظه حضور معشوق در آن وجود دارد همان اهلي كردني كه به قول شازده كوچولو هر آن ممكن است بفهمي و نفهمي كارت به گريستن بكشد آري گريستن ز شوق ديدار يار همان شازده كوچولو ئي كه چون آدم كوچولوي پريسان و من به اميد اعتقاد دارد و به همين دليل مي گويد ” زيبائي يك كوير در اين است كه يك چاه آبي را در خود مخفي كرده است “آدم كوچولوي ما مثل شازده كوچولو پر ايمان است همان ايماني كه باعث مي شود شازده كوچولوي بگويد ” ستاره ها مي در خشند تا هركس ستاره خود را پيدا كند” همان ستاره اي كه مي تواند همه ستاره هاي آسمان باشد مي تواند همه گلهاي دنيا باشد مي تواند تمامي شيرينيهاي دنيا باشد مي تواند تنها و تنها با يك كلمه يعني ” پريسان ” ايمان به حضور پر رنگش و در خشيدنش تجلي كند و همين آدم كوچولوي ما است كه چون شازده كوچولو از عشق مي گويد همان عشقي كه بايد با چشم دل و نه با چشم سر ديد كه شازده كوچولو راست مي گويد كه چشم سر كور است بخل دارد و حسو د است نا آگاه است زود گول مي خورد اصلا صبر ندارد و دلش خيلي زود مي خواهد قباي معشوق را به قامت هر كسي بدوزد اما اين چشم دل است كه خوب مي بيند خوب حس مي كند حتي در كشاكش سالهاي دور از هم و يا در مكانهائي كه هر دو بوده ايم و با هم نبوده ايم و يا زمانهائي كه به ياد هم و روياهاي بو سه هاي بي كران و در حسرت آغوش گرفتنهايمان بوديم اما باور داشتيم كه به هم خواهيم رسيد و جاودانه با هم پرواز خواهيم كرد شازده كوچولوي سنت اگزوپري از نگاه كردنها و نه ديدنها و از گوش دادنها و نه شنيدنها و از سكوت پر از گفته ها كه نظاره هستي سخن گفت همان نظاره كردني كه تا چشم ناخدا به پريسانش افتاد گفت”آره خودشه عشقمه”آدم كوچولوي پريسان و من همواره به دنبال شنيدن كلمه عزيزمها در بي كران غربت كلمات غريبه ها بود آدم كوچولوي ما پر از رويا به دنيبال رو يا بود و لي امروز مي بينيم كه روياي من چه حقير از حضور بزرگتر از رويا يعني عشق پريسانم است قصه هاي پريسان و من و آدم كوچولوهاي درونمان چون قصه شازده كوچولو سنت اگزوپري خواهد بود كه همه ستاره ها و همه گلها وهمه زيباترين روياها را هر دم مي بينيم بايد بگويم كه با شازده كوچولو به ياد آدم كوچولو محبوبم و خودم ترنمها كردم و فر يادي ز عشق زدم كه دانم

اگر عشق همان عشق باشد زمان مقوله بي معني است

در هواپیما بودم و یک دفعه او را دیدم برایم باور کردنی نبود یعنی او خودش آمده است ؟ از دیار رفته ها چگونه بازگشته است ؟ باورم نمی شد در یک لحظه او چون دائی محمود همیشه عاشقم بود بی توقف او را می نگریستم و آنقدر محو او بودم که فاصله سفر کوتاه تر از هر زمان دیگر شد اما همسفرم تنها شباهتی با دائی محمودم عزیزم داشت باید بگویم  برایم همیشه دائی محمود زنده است با همان لبخندهای زیبایش و ترانه های عاشقانه ای که  همواره برایم می خواند خصوصا این روزها که کتاب جدیدم "ترانه های بیوه" نیز چاپ شده است به یاد می آورم که دائی محمود عزیزم در آخرین روزهای زندگیش به من می گفت " حیف که زنده نخواهم ماند تا کتابهای بعدیت را بخوانم " و حالا باز به یاد او حسرت می خورم از نبودنهایش ...

پایان سفر عاشقانه ام به گیلان نیز چون آغازش همراه عشق و قصه هجر بود در تمامی این 6 روز در سر زمین مادری در کنار دریای بی کران چه عاشقانه ای داشتم ز حضور و در عین حال هجر محبوبم  همه روزها با طلوع کنار دریا از عشق گفتم در دوچرخه سواریهایم با شاپریم آیلی باز از عشق گفتم در ظهر بهاری گیلان سرزمین باز از عشق خواندم و در غروب و گذرم در کنار دریا باز از عشق گفتم تا از یاد ببرم که روزگاری چقدر تنهائی ها را با تمامی وجود سر می کشیدم و با پریسانم از خاطرات داشته و ناداشته سخن گفتم و چه سخت هجر را تحمل کردم و حالا باز در مسیر بازگشت از سفر باز قصه ترانه های عاشقانه دائی عزیزم و غصه هجرش به سراغم می آید چقدر دلم می خواست این روزها در کنارم بود و به او می گفتم از افسون سیاه چشمهای محبوبم  از قصه شیرینی های حضورش از بهاری که با حضور او برایم بهاری شده است از نفحه شادمانی و عشقی که پریسانم برایم ارمغان آورده است و...

دائی محمودم باز در بهار جاست را خالی کردم در لحظه های عاشقانه این روزهایم باز به یاد تو بودم در هنگام ورق زدن کتاب "ترانه های بیوه"باز به یادش هستم و...

 یادش بخیر اما بهار با تمامی قصه های عاشقانه ام و غصه های هجرم باز برایم بهاری است و عاشقانه  و دوست دارم فریاد کن و بگویم

“پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردنی است“

تعطیلات نوروزی فرصتی را برای سفر پیش می آورد و این غوغای سفر را مدتها است که آیلی دخترم در سر می پرورانند مدتها بود که او شمارش معکوس برای سفر به شهرک ساحلی بندر انزلی را در سر داشت و امروز صبح روز موعود بود آیلی با شوق فراوان ساعت 5 صبح از خواب بیدار شد و مشتاقانه از سفر سخن می گفت…

به فرودگاه رفتیم قرار بود این بار سفر هوائی را تجربه کنیم در محوطه فرودگاه به انتظار لحظه پرواز بودیم که گوینده تکراری صدا اعلام کرد که پرواز ما با تاخیر مواجه است و آیلی با شنیدن این خبر دلخور شد این تاخیر به مدت 2 ساعت ادامه یافت و سر انجام بعلت برنامه ریزی دقیق آن هم از نوع ایرانی!! این پرواز لغو شد و مطا بق معمول مدیرت فارسی هیچ توضیحی هم داده نشد جز آن که هوای رشت بارانی است! گویا در هواپیمائی ملی ایران امر بارندگی در سر سبز ترین استان کشور یعنی گیلان واقعه منحصر به فردی بوده و لقب معروف شهر رشت یعنی شهر باران هیچگاه به گوش آنها نرسیده است القصه قیافه های آیلی و یاسمین ( خواهرزاده ام )در لحظه شنیدن لغو پرواز به قدری دردناک بود که پدر و مادرم را نیز به شدت متاثر کرد آیلی با کلی عصبانیت پیش من آمد و گفت

- بابائی ! مگه نمی دونستی که من چقدر شمال را دوست دارم؟

و من متعجب به او نگاه کردم و پاسخ دادم

-دخترم! مگه تقصیر من است؟

اما آیلی که در نظرش من چون قهرمان همواره مشکل گشا هستم از من خواست که کاری بکنم و من نیز تنها کاری که در آن لحظه می توانستم انجام بدهم را انجام دادم به سمت دفتر هواپیمائی رفتم و برای روز بعد (فردا) پرواز دیگری را گرفتم اما چهره آیلی از هم باز می شد حتی شوخیهای من نیز نتوانست او را اندکی آرام سازد به خانه که رسیدیم این شعر فروغ را برای او خواندم و به او گفتم

- دخترم ! خیلی وقتها اتفاقهائی در زندگی پیش می آید که باید آنها را قبول کرد و اگر از آن ناراضی هستیم باید سعی و تلاش در جهت تغییر آن شرایط داشته باشیم نه این که غصه خورد و به خود و دیگران و حوادث توهین کرد و یا این که خواست با عناد و لجبازی عکس العمل نشان داد به او گفتم که بسیاری از اوقات در خود حوادث درسی وجود دارد و این درس می تواند در لحظه اول تلخ ولی بعد ها شیرین شود و…

با هم ناهار را بیرون رفتیم و کلی در ماشین خندیدیم و تفریح کردم و پذیرفتیم که پرواز باید کرد و پرنده مردنی است و آن چیزی که مهم است این است که دیدگاه خود آدم در مورد مسائل چیست و این دیدگاه اگر تلخ است خود آدمی عذاب می بیند و اگر شیرین است باز نفع آن نصیب خود آدمی می شود و آن چیزی که در لوای تمام اتفاقها مهم است این است که باید عاشق بود و ایمان داشت و با امید و صبر زندگی را ادامه داد و این سخن خود زیبا است حتی اگر کودکانه های زندگی بخواهد با آن مبازه کند یا گوینده آن را فریب کار بدانند!! با آیلی از ایمان و امید و عشق صحبت کردم از این که چه چیزهائی در زندگی واقعی است از این که این خود او است که می تواند زندگی را شیرین و یا تلخ ادامه دهد و این او است که می تواند با تمامی وجود به زندگی حتی در لحظه های تلخ عشق بورزد به او گفتم مفهوم واقعی لذت بردن از زندگی خود عشق و دو ستی است و عشق و دوستی نصیب قلبهائی می شود که به واقع آن را بخواهند نه آن که در لوای رابطه برنده – بازنده دوستی ها و عاشقانه را ترجمه کنند به آیلی گفتم زندگی یک رابطه عاشقانه و طبیعتا برنه –برنده است اگر زندگی را دوست داشته باشی اگر ایمان به خالق هستی داشته باشی اگر امید و خصو صا صبر و دوری از قضاوتها را سر لوحه قرار دهد اگر حسادت و خود خواهی را رها کند اگر با هر حادثه ای خود را نبازد آنگاه زندگی از آن محبوب دخترم خواهد بو د و هیچگاه از رنج و خیانت و دروغ سخنی نخواهد گفت نمی دانم فردا صبح ما پرواز خواهیم کرد اما هر اتفاقی افتد می دانم آیلی با نگرش تازه ای به آن خواهد نگریست از دید او پرواز مهمتر از پرنده خواهد بو د او امروز به همراه پدر به این باور رسیده است که معجزه ها در کشاکش ایمان به عشق و امید به عشق خواهد آمد او می داند که بزرگترین معجزه عشق خود عشق است و بزرگترین لحظه عشق همه لحظه های آن است از همان لحظه دیدار چشمهای بی نظیر یار که عاشق می داند در دنیا یکی و یگانه است شروع خواهد شد و تا …؟ نه عشق ” تا ” ندارد

نوروز آمد و روزی نو و شاید هم پایانی که باید از نو آغازی دیگر را آغاز کرد اما هرچه که باشد باز نو است و فضا را بوی تازگی پر کرده است آری نوروز برایم هنوز همان طعم روز های دور را می دهد طعم شادمانی ها و لبخند های بی انقطاعی که بهر نوروز می زدیم نوروز برایم طعم یاری می دهد طعم دلداری میدهد طعم عاشقی دارد آری این آخری یعنی طعم عاشقی مزه درست نورو ز است که تازگی و بهاری بودن را نمایان سازد می خندم بیشتر از همه لبخندهای کهنه ای که در نوروز های گذشته می زنم بی تابی عاشقانه ای را تجربه کرده ام دوست دارم فریاد زنم و این گونه نیز می کنم دیگر به هیچ نشانی بی اعتنائی نمی کنم پیش خود می گویم که آیا توانم سپاسگذار پروردگارم باشم ؟... در اخبار می گشتم در خبری خواندم بانوئی آمریکائی که تنها یک ماه از زندگیش مانده است تقاضای اجرای یک مراسم رقص در بیمارستان را داشته است و این مراسم در مریلند انجام گرفته است این بانوی عاشق در پایان رقص از عشق و از مهر که تنها گوهر زندگی است سخن گفته است و من نیز با او هم عقیده ام باید عاشق بود تا زندگی کرد و اگر دلی عاشق باشد حتی مرگ هم نمی تواندمانع زندگی کردن شود به آدم کوچولوی قلبم نگاه می کند به آرزوهای بالاتر از آرزویش می نگرم چه این آرزو لبخند زیبائی دارد دوست دارم فریاد زنم و از ایزد سپاسگذاری نمایم که زیباترین چشمهای دنیا را آفرید دوست دارم عاشقانه ام را بارها و بارها فریاد کنم دلم می خواهد چون هر عاشق دلی نظیر آن پیرزن آمریکائی فقط از عشق سخن بگویم دوست دارم امید و ایمان و صبر و عشق را آئینی بدانم دوست دارم به همگان گویم نا امیدیها را رها کنند از ترسها بگریزند و ایمان به سبزی زندگی بیاورند و عشق را در هر دم و بازدم چون هوائی بهر زیستن استنشاق نمایند نوروز 1388 من زیبا است اما این زیبائیش یگانه است این زیبائیش جاو دانه است این زیبائیش طعم پردیس و هدیه ای از عالم مهربانیها را دارد نوروزم عاشقانه است و من نیز در این عاشقانه فریاد می زنم عشقم همان عشق است و بی زمان و در غرقه آن چشمهای زیبا است عشقم را همراه می دانم از کائنات سپاسگذارم که مرا یاری کردند که در طی روز ها و ماهها و سالها ایمان به عشق را چنین استوار نگاه دارم دوست دارم سفر پردیسیم را با تمامی وجود همره پریسانم ادامه دهم و چنین خواهم کرد.... نوروزتان گوارا وجود