aki203سالها است كه به دنبال قصه آدميت و انسانيت مي گرديم و بارها خو استه ايم كه تعريف كنيم آن چيزي را كه انسانيت ناميده مي شود و همين ميل به تعريف كردن است كه همه چيز را بي معني مي كند آنجا كه عشق را تعريف مي كنيم كه چينين است و بايد چنان باشد عشق را پرواز مي دهيم آنگاه كه آدميت را عنوان مي دهيم آدميت را پرواز مي دهيم آنگاه كه از ياد نمي بريم كه فرق آدم و حيوان و خدا در آگاهي ها است آنگاه ره به هر ناكجا آباد حلقه بر هر حلقه زنيم از ياد برده ايم كه حيوان همه كارش ناخود آگاه و خدا همه كارش خود آگاه است و من انسان سر گشته در خود آگاهي و ناخود آگاهي سر مي كنم گاهي نزديكي به جيو ان است و گاهي خدا گونه مي خواهم كه شوم براستي خود آگاهي را چگونه يابيم من ديروز تجربه كردم… ديروز در تنگناهاي ناداني ها و نفرتها و بسته بودن اذهان و بيروحي چشمها در كلامهاي بي معني شاعراني باخته در زندگي كه خو د را شارع مي دانند طعم خاك گر فتگي اذهان و حرفها را تجربه كردم من در ميان آدمياني كه با حرفهايشان مرا و ايده هايم را دار را زدند را تجر به كردم من ديدم كه چقدر پند مي تو اند خاك آلود باشد من حس كردم كه چقدر مجراهاي تنفسيم با اين خاك نادانستن ها و ناخو د آگاهي ها مي تواند گر فته شود من ديدم كه چشمهائي كه ناخود آگاه قضاوتي نا آگاه دارد تا چه حد مي تو اند چو ن چشمهاي جانوري باشد كه بهر استشمام بوي خون جانوري را مي كشد من تجربه كردم اوج نياز و نمازي كه بايد بر اين گمشدگان حلقه نامرئي وجو د داشته باشد ديشب در ميانه هاي شب كه تاز يانه افكار پريشانم مرا باز بيدار نمود باز خود آگاهي تازه اي را تجر به كردم من در ميان بو سه هايئي كه دخترم حتي در اوج خواب بر گونه ام مي ز ند خود آگاهي خدائي را تجر به كردم من عشق را در ميان دستهاي كوچكي كه مرا به آغوش گرفته بود ب عاشقانه تجر به كردم عشقي كه معنائي ندارد جز خود عشق كه بهر يار و بهر لبخند او است باز تجر به كردم من صداي باران را تجر به كردم من نسيمي كه در پس باران صورتم را نوازش مي كند تجر به كردم من در زير باران ديشب خودآگاهي عشق را تجر به كردم من شستشوي ذ هن خاك گر فته شارعئي كه هيچ از شعر خدا نمي داند را تجر به كردم من فرامو شي چشمهاي بي روح را تجر به كردم كه مرا با پندهاي فر سوده تاز يانه زد را تجر به كردم من لمس باران و به گل نشاندن خاك ناخود آگاهي را تجر به كردم من عشق را تجر به كردم من درد رنجيدن يار را تجر به كردم من بو سه زدن بر زلفهاي او را در رقصم در زير باران نميه شب را تجر به كردم من بو سه بر چشمهاي غمگين يار را تجر به كردم من عشق ورزي بي هيچ بهانه را تجر به كردم من خود آگاهي عاشقانه را باز تجر به كردم و دانستم كه هر كس در اين حلقه نيست زنده به عشق بر او نمرده به فتواي من نماز كنيد

با كاوري ز رد در خيابان آنها را مي بينيم معجزه اي هستند نامشان را پارك بان گذاشته اند اين عنو ان از اين نظر معجزه اي وارو ن است كه انسان را جايگاه ماشيني به نام پاركومتر كرده اند سالها پيش دستگاهي در كنار خيابانها بود كه به ازاي پارك اتو مو بيلها هزينه اي را به نفع دولت مي گرفت اما حالا پس از سالها اين ماشين تبديل به انسان شده و معجزه وارو ن اين است كه در همه جاي دنيا فعاليتهاي انسان را تبديل به مجري به نام ماشين مي كنند اما ما در اين ديار ماشين را تبديل به انسان كرديم!! اما وقتي به اين پارك بانها مي نگري متوجه مي شوي كه چندان هم شبيه انسان عمل نمي كنند صورتهاي بي رو ح و بي توجه به ساعات و آدمها فقط قبض مي نو يسند و اين نو شتنها ادامه دارد حكايت پارك بانها را در خيلي از جاها ي ديارمان مي بينيم در سطح شهر كه مي رويم مشاهده مي كنيم كه بسياري از آدمها چو ن ماشين شده اند بي توجه و بي حس مي تازند و حاضرند عابر ان پياده را بر روي خطكشي عابر پياده زير و نابودكنند از پياده رو عبور نمايند و تازه بر اي پياده بينو ا بوق بزنند و... در ادارات كه مي رو ند همين حكايت صور تكان شبيه آدم وجو د دارد بي هيچ گونه انديشه و تحليل و احساس و توجه و بازنگري بر اعمال مردمي كه از سر نياز به آنان مراجعه كرده اند در اداره ماليات تنها فيش مالياتي را مي بيند و نمي انديشد كه شايد بازرگاني در اين روز گار بد آورده باشد شايد او برادر او نيز مي تو انست باشد در دادگاهها قاضي ها را مي بيني كه چه آسان با بي رحمي و صورتكاني بي توجه و ماشيني حكم مي رانند بي آن كه بدانند هر حكمي مي تو ان سرنوشتي را عوض كند پليس راهنمائي را مي بيني كه بي توجه است و تنها دادمي زند و سوت مي كشد و بد و بيراه مي گويد مغازه داري را مي بيني كه به نگاه حسرت باز بسياري از رهگذران مكان كاسبيش بي توجه است مدر سه را مي بيني كه معلم و مدير چه بي توجه به شاگردان پر جنب و جوش مي نگرد به خانه ها مي روي مردها را تنها ماشيني مي بيني كه هنگامي كه سوختشان كه همان ميل جنسيشان است علامت اتمام مي دهد كمي صورتكان بي رو حشان به همسر و يار قديمي تغيير مي كند به خانمها مي نگري او نيز تنها دو ست دارد يك ماشين شمارنده پول باشد پو لي گيرد و در ازايش خدمات سوخت ر ساني و.... دهد به پسركان و دختركان جوان مي نگري كه همه به سختي پشت يك صورت لبخند گونه به دنبال منافع خو د هستندو همين گونه جامعه زندگي مي كند جامعه اي كه روز به روز فقير تر مي شود و هنگامي كه فقير تر شد هر روز معيارهايش و انسانيتهايش و فهم و دركش و.. حقير تر مي شود و شايد همين جامعه است كه باعث مي شود فر يادي از انساني وارسته به نام دكتر شريعتي زده شو د كه مي گويد

وقتي كسي فقير مي شود خوبيهايش حقير مي شود و كسي كه زور و زر دارد عيبهايش هنر مي شود

اين روزها خيلي چيز ها هنر شده است پول داري و زورداري و درو غگو ئي و فريب و بي عشقي و...

اما دلم مي خو اهد همه ما يك كمي به خو د مان بيائيم و قدري بيانديشيم كه تا به كي بايد اين سرازيري حقارت را ادامه دهيم ؟تا به كي هنرواقعي را از ياد برده تنها بي هنري را هنر بدانيم ؟ تا به كي مي خو اهيم اگر پاركو متر ماشين نمي خو اهيم به واقع باشيم دلمان مي خو اهد شبيه پارك بان كه يك ماشين دو پا است به سختي گرديم ؟قرنها پيش فردو سي راجع به روز گار ضحاك گفت

نهان گشت كردار فرزانگان

پراكنده شد كام ديوانگان

هنر خوارشد جادو ئي ارجمند

نهان راستي و آشكارا گزند

براستي راستي ها و عاشقي ها و مهر بانيها و انسانيتها و رحمها و شفقتها و لبخندها تا به كي بايد نهان گردند ؟ براستي عاشقي را نهان كرديم تا گزندي ندهيم به اجتماع پارك بانان

القصه ضحاك رفت اما روزگارش ...

به سوي ميوه فروشي مي روم و شاهد دعواي هميشگي شاگرد ميوه فروش با خانمي هستم كه با بي اعتنائي به او مي نگرد كه مي گويد

- خانم سوا كردني نيست

اما خانم كار خود را انجام مي دهد گو ئي او وجو د ندارد و دامنه بگو مگوي آنان ادامه ميابد خانم با كمال آرامش مي گويد

- من مهمان دارم بايد سوا كنم

و اين بار خود صاحب مغازه به كمك شاگردش مي آِيدو مي گويد

-خانم سوا كرده هاش اينجا است

و از مكاني تقريبا مخفي پرتقالها را بيرون مي آورد و من به پرتقالها مي نگرم همه بزرگ وزيبا هستند و به طورحتم خوراك يك نفره نمي تواند باشد بارها اين منظره را ديده ام كه ميوه ها آنقدر درشت هستند كه هيچ مهماني جسارت خوردن آنها را ندارد و يا اگر هم داشته باشد بخشي از آن را نمي خورد و متاسفانه راهي سطل زباله ميشود و من همواره مي انديشم كه اگر ميوه ها در همه ابعاد باشند آيا شرايط مصرف آنها راحت تر نيست ؟وآيا بي هيچ دغدغه اي كه بين ميوه فروش و مشتري در پس انتخاب ” در شتها ” وجد دارد نمي توان ميوه خريد ؟داستان زندگي ما آدميان نيز چنين است همه ما خيلي سخت گيرانه مي خو اهيم با افكارخود ز ندگي كنيم و مي انديشيم كه افكار ما كه سوا شده از همه افكار دنيا است بهترين بر اي خود ومهمانهاي همراه زندگيمان است و مي خواهيم آنها را مجبور كنيم بدون خو استه ها و انتخابهايشان آنها را ببلعند!!حكايت بسياري از پند و نصيحت گو يان چنين است آنها جاده زندگي را چنان باريك ديده اند كه هيچ راه ديگري جز راه افكار آنان وجو د ندارد و همه ما رو گاري پند گو بو ده و يا يا امروز هستيم و يا شايد فردا خو اهيم شد بي آن كه بيانديشيم كه زندگي سوا كردني نيست زندگي همه چيز را باهم دارد همه چيزي كه مي تواند تغيير يابد در مورد همه افكارمان خيلي سخت متعصب هستيم و حاضر به هيچ “در هم كردني ها ” نشده ايم ديروز عصر آيلي از من خو است كه به همراه او نماز بخو انم دختركم بعد از جشن تكليف بساط جانماز و چادر صورتيش را از خو د جدا نمي كند و من نيز به دعوت اين معشوق حاضر به عاشقانه ترنمي به همراه او شدم در اين عاشقانه سعي كردم افكار سواكردني خو د را به دور اندازم سعي كردم ياد بگيرم كه مهم عشق است و نه اين كه چگونه به آن برسيم شايد اصلا حكايت عشق را بايد از حكايت و صال به آن گونه كه در افكارمان است سوا كنيم آيلي در كنارم ايستاده بو د و هر دو دستهاي هم را گر فته بوديم و همراه هم با عشقمان با عشق سخن مي گفتيم بي هيچ ادعا و هيچ معنائي كه بوده و خو اهد بود هنگامي كه اين نجوا تمام شد همديگر را بغل كرده و بو سيديم و اين عشق ميان من و معشوق خود عين عبادت بود و اين افكار درهم و سوا نكردني بود كه باعث شد لذتي از اين ترنم ببرم كه هيچگاه در طول نبرده بودم آري در سكوت و در راز انديشيدن به جاري شدن در تمامي افكار مي توان به درستي رسيد زندگي بايد همه گونه باشد و هركس با توجه به ظرفيت و دلي كه دارد از اين متاع كه زندگي نام دارد بهره اي گيرد بي هيچ قضاوت و يا انديشه اي كه ديگران خوار و خو د را برتر نامد و براي اين كار بايد عاشق بو د عشقي به زلالي قطره هاي باراني كه بر پنجره مي خور د به لطافت اشكهاي يار آن پشت پنجره و به ز يبائي آن پنجره كه يك طرفش باران پر لطافت و طر ف ديگرش اشكهاي يار مهر باني كه مي داند راز ها را رمز ها را خفته فر يادها را با جان دل مي بيند و مي شنود در سكوت فر ياد عشق را و بوسه ها ولبخند ي كه به يار زده مي شود را حس مي كند آري بايد جاري بود ز ند گي سوا كردني نيست چون بارانهاي دو طرف پنجره شيشه اي به نام دل و دو ست دارم كه با كلام بانوي عشقم فروغ فرخزاد اين دردو دل را پايان دهم

“من عريانم عريانم مثل سكوتهاي ميان كلامهاي محبت وز خمهاي من همه از عشق است … عشق عشق عشق”

روزگار تنها دو ايستگاه دارد كه مي توان درمورد سوار و پياده شدن به قطار زندگي برايش تصميم گرفت و يا سوارش شد و يا براي هميشه آن قطار زيستن را ترك گفت ايستگاه اول تولد است كه در آن سوار قطار مي شويم و ايستگاه دوم باز تو لدي ديگر كه بايد آن هنگام بي زمان و بي مكان مشخص آن را ديد و از اين قطار پياده و قطار را عوض مي كنيم و بعد از آن ايستگاههاي روز گار تنها ايستگاهائي و جو د دارند كه آنها نيز چو ن ايستگاههاي تولد و تو لدي ديگر هستند و خصوصيات ويژه اي دارند در ايستگاهها مي تو ان پياده شد لختي آسودگي طلبيد و بعد دو باره سوار قطار شد و سفر زندگي را ادامه داد و امروز يكي از اين ايستگاههاي را من و آيلي گذرانديم ايستگاهي كه شايد در حد جشن به آن برخو رد مي تو ان كرد اما به نظر من اين ايستگاه يك اتفاق ويژه بود آيليم در اين جشن احساس بزرگي كرد حياط مدر سه سراسر از شادماني بود قرار بو د جشن تكليف بچه ها بر گزار شود دخترم نيز در اين جشن در چادري سفيد همراه صورتي دلنشين در كنار دو ستانش نشسته بود چند هفته اي بود كه آيلي براي اين جشن خود را آماده مي كرد او با حضور در اين جشن حس جديدي را تجربه مي كرد او اين احساس را داشت كه بزرگتر شده است و نشانه اين بزرگ احترامي بود كه به او و همكلاسي هايش در اين جشن مي گذاشتند صور تهاي معصوم اين كودكان هر بيننده اي را تحت تاثر قرار مي داد صور تهاي پاك اين بچه ها و احساسي كه نسبت به اين جشن داشت چشمهاي اين روزها مراكه شبنمي به وفور مي شود دو باره با اشك آشتي دادنگاهي به دستهاي آنها مي كردند كه رو به آسمان بود و دعائي كه مي دانستم به واقع از ته دل و بي هيچ تزوير و ر يائي كه مي كردند را مي ديدم حكايت بچه ها خلوص بو د و اين خلوص همان حسي بود كه در بسياري از مدعيان و فر قه ها و ارباب حلقه ها !! نديده بودم بچه ها ادعائي نداشتند آنها به دنبال هيچ حرف اضافي نبودند آنها در اين جشن مي تو انستند بار ديگر آن حديث قديمي را باز گو يند كه خدا نزديك ترين است و ساده ترين راه بهترين راه رسيدن به خدا است و شايد هم به همان حكايت مو لانا ر سيدند كه سرود
آنان كه گر فتار خدائيد خود آئيد
بيرو ن ز شما نيست خدائيد خو د آئيد
هنگامي كه به اين بچه ها نگاه مي كردم و معصوميتي كه در چهر ه هايشان وجو د دارد ناخود آگاه من نيز دست به دعا بر داشتم و از صميم قلب سلامتي و عشق را براي همه آرزو كردم دلم مي خو است كه با اين طراوت بچه ها هماهنگ شوم و از اين رو من نيز عضوي در كنار آنها بودم و براي عشقم آرزوي عشق و شادماني و آرامش كردم در تنگاتنگ اين عشقبازي به ياد آورم همه آنهائي را كه از صميم قلب دوستشان دارم و جزئي از خو د م آنها را مي دانم در كشاكش دعاهايم عشق را مي ديدم كه چه زيبا لبخندي دارد لبخندي كه من همو اره آرزو مي كنم كه از سر خوش دلي و آرامش بر لبان زيباي معشوقم نشيند و اين گونه بود كه باز شبنمي تر شدم و آرزو كردم كه همه اين بچه ها اين روز و پاكي آن را به ياد آورند و عشقي را كه امروز به خدا داشتند و ايزد پر مهر نيز نسبت به آنان به طور حتم خو اهد داشت دو ست بدارند و آرزو كردم كه اين بچه ها بدانند كه
اگر عشق همان عشق باشد ز مان مقو له بي معني است
دو ست داشتم كه نوگلها اين حس
عاشقي بي هيچ ادعا و بي هيچ بهانه و بي تمناي را حس كنند
دوست داشتم كه باور كنند
عشق گفتني نيست بلكه ديدني است و آن هم نه از دريچه چشم كه از دريچه دل
دو ست داشتم
كه عشقبازي حقيقي را بدانند كه مي تو اند در اندرو ن پر غو غاي و لي ظاهر آرام عاشقي باشد
دو ست داشتم كه به حرمت اين اشكها كه عاشقي را امروز بيشتر از هر زمان ديگر در ايستگاه جشن تكليف زندگي ياد گر فتند را تا بي نهايت تو لد ديگر حفظ نمايند و بدانند مي تو ان بي ادعا عاشق شد مي تو ان معشوق را از دور نگريست و برايش آرزوي بهترين ها نمو د و مي تو ان عاشقي شد يگانه بي هيچ ادعائي و شايد هم در سكوتي به عظمت صبر

مه آسمان را گر فته است

سياهي شب ديگر رفيقي پيدا كرده است

همه جا مبهم و تاريك است و من به سياهي

نخو اهم انديشيد

آمده ام كه سياهي را از قلب شاپري دور كند

اين آرزوي ناخدا است

شاپري كوچو لوي قصه من سخت غمگين است

و من بايد غم درو ن را از ياد ببرم تا او شادمان شود

چشمهايم پنجره بي حيائي است مي نگارد همه آنچه درونم

موج مي زند مو جهاي بي امتداد نا آراميهاي من به

ساحل صبرم مي خورد و لي چشمهايم غم را ميز باني

تنها كند و اين غم را بايد از ميان چشمهايم قورت دهم تا شاپري

غمگين نباشد من ترس را بايد از چشمهاي او بدزدم اين ترس

چشمهاي شادمان شاپري مرا برده است

من بايد ترس را راهي ديار هرگز نيايد ها بفرستم

آيا مي تو انم ؟

اين فر ياد من در ميان يكي از شبهاي تاريكي و تاريك است

و من چو ن فروغ از ميان تاريكيها فر ياد مي ز نم

مي خو اهم كه همه عشق هستي مرا ياري دهد كه نفرت را از ياد ببرم

مي خو اهم ترس را و نفرت را از ماواي ناخدا و شاپري دور نمايم

اگر چشمهايم بگذارند

چشمهائي كه از شب تا صبح دمي آرام نگيرند ز يرا

كابوس تنهائي و نفر ت را چو ن تئاتري موحش ارمغانم كنند

دلم رو يا مي خو اهد روياي عشق حتي بر اي آن كه نفرت را برايم آرزو مي كند

دل عاشقم مي تو اند از ميان اين مه و سياهي شب نفرت سياهتر را از چشمهاي

شاپري بر بايد؟

نمي دانم

نمي دانم

نمي دانم

...................

" دلم به حال او سو خت"

مي داني ؟"آخر گناه داشت"

" حيووانكي "

و...

بارها اين گونه كلمات را شنيده ايم و مي پنداريم كه گو ينده اين جملات فر شته اي است كه فر شتگي مي كند ز يرا ترحم داردو همگان مي دانيم حتي اگر اين ترحم و اقعي هم باشد مي تو اند چون عفريتي رعب آور زندگي را بسوزاند براستي بايد گفت آيا ترحم نيكو كاري است؟براي پاسخ به اين سو ال قطعه اي از ويكتور هوگو را نقل مي كنم شايد بتو اند پرسش شما را جواب دهد و به اين انديشه بياندازد كه آيا بايد ترحم داشته باشيم ؟در اندرو ن ما صداقت و حقيقت همراه با ترحم مي تو اند جاي گيرد ؟آيا ترحم همان حس انساني است ؟

فر شته اي كه فكر كردم مي شناسم

روزي زني ناشناسي را ديدم

گو ئي از ماه فرود آمده بود

در پشت خود بال داشت و در دهان نيم گشاده اش

شهد و عسل و در چشمهايش گوشه اي از آسمان بود

به مسافران خسته وبه آوارگان بي شمار

راهي را در تاريكي با انگشت نشان مي داد

و پنداشتي كه مي گفت" انسان ممكن است راهش را گم كند"

نگاهش بر اي نو ع بشر مو هبتي بود

فروزان و شيرين و ملايم بود و در دنبالش

عفريتهابا حال تاثرروان بودندو برپر و بالش بوسه مي زدند

شير هائي كه از هلاكت خسته بو دندو پلنگهائي كه چون مار مي خزيدند

بهمراه نرون و نمروداشكبار به دنبالش روان بودند

گاهي از فرط نيكي چنان به نظر مي آمد كه ديوانه است

به زانو آمدم و بي آن كه كلمه اي بر زبان جاري سازم

به پرستش او پرداختم چون حدس زده بودم كيست

اما او در مقابل من فر شته انسان نما خاموش بود

فكرم را خو اند و گفت "آيا لازم است ترا آگاه كنم ؟"

آري فرزند من تو تصور كردي من ترحمم و لي من

عدالتم

" ويكتور هوگو"

آري جواب در ست اين است عدالت مهمتر از ترحم است اين عدالت و بر اساس عدل تصميم گر فتن مي تو اند انشان را انسان نمايد انساني كه بي محابا و بي دليل ترحم و نه مهر مي ورزد مي تو اند بزر گترين ظالم باشد آناني كه گر فتار يك طر ف بودن روابط چه بعنو ان فر ستنده و چه گيرنده عاطفه ها عمل كرده اند بايد بدانند ترحم مي تو اند سخت ناعادلانه باشد و اين ناعادلانه بو دن مي تو اند سخت تر از هر خشم و بيداد و بي مهري عمل كند پس چه خوب است سعي كنيم بر اسا عدل و نه ترحم كوركورانه عمل كنيم كه اين عادل بو دن هم خو د حكايتي سخت دارد و بايد سخنها در آن گفت و لي شايد بهترين تعريف آن اين سخن قديمي نياكان ما باشد" با ديگران همان كار و ر فتاري كن كه دو ست داري با تو انجام دهند"

در جلوي در مدر سه آيلي ايستاده ام و شاهدم كه آن هم كلاسيش كه من او را ديكتاتور كو چو لو صدا مي ز نم با گرو هي از بچه ها مي آيد او به هر كه دو ست دارد زور مي گو يد و همه بايد بهر ر ضايت او همه كار كنند او لياي مدر سه هم به او عنو ان ” ليدر” داده اند به نو عي به ما مي قبو لانند كه اين ظالم كو چو لو را هم خو د و هم فر ز ندانمان بايد!! تحمل كنيم اما اين ليدر و يا رهبر فارغ از گفتار حافظ است كه مي گو يد

دلربائي همه آن نيست كه عاشق بكشند

خو اجه آن است كه باشد غم خدمتكارش

واين دخترك پر ادعا به دو ستانش بسي رنج مي دهد و من به او لقب ديكتاتور كو چو لو داده ام ..

بسياري از ما به دنبال گمشده هائي مي گر ديم و مي خو اهيم كه آنها را درگذر عبور از سالهاي زيستن پيدا كنيم. بر خي دنبال آزادي هستند آري آزادي نعمت ز يبائي است و بسياري از مردمان به پاي آن جانفشاني كردند اما آزادي هديه اي است كه از بيرون وجو دمان بايد به درو نمان آيد ؟ اين وهم تعريفي از آزادي است جمله اي است معروف كه مي گو يد ” براي ر سيدن به آزادي نخست بايد از درو ن آزاده باشي”آيا ما چنين هستيم ؟

1/ داستان اول

نيمه هاي شبي است ماشينهاي خاك بر داري با ديكتاتوري و بي تو جهي به ساعات استراحت ديگران سمفو ني از صداي بلدوز ها و تخليه سنگها به درو ن كاميو نهائي كه با رو شن بودن دائميشان بوي ناخو شايند گازو ئيل را پراكنده اند ديگر مردمان را به هيچ انگاشته اند و اين داستان تا 6 صبح ادامه دارد و از 8 صبح هم ديگر گرو ه كار مي كنند همسايه اي اعتراض مي كند مي گو يد آيا ما نبايد زند گي كنيم ؟ و آقاي بساز بفروش مي خندد و مي گو يد من بايد ساختمانم زودتر ساخته شود؟ براستي اين ديكتاتور كو چو لو يعني جناب بسازبفروش مي تو اند شكوه از نداشتن آزادي و ظلم شهرداري و مصالح فروش و … كند ؟

2/داستان دوم

دير هنگامي است در شب و مردمان خسته از تلاش و خستگي و فشارهاي رو اني طول روز لختي را به دنياي رو يا سپرده اند اما راننده اي كه او نيز ديكتاتور كوچو لو ئي است صداي بوقش را به آسمان فر ستاده آيا اين راننده مي تو اند گله از نداشتن آزادي كند؟

چند صحنه ديگر اين گونه ديده ايم ؟ در جنگل رانندگي در خيابانها همه ديكتاتوران كوچو لو راه را بر اي خو د و آن ديگري را هيچ مي نگارند خط عابر پياده ما ل او است در جلوي پل پاركينگ پارك مي كند ز يرا كار دارد!! از پياده رو با مو تور رد مي شو د چو ن عجله دارد در بازار خر يد فروش ديكتاتور هاي كو چو لو منفعت را تنها بر اي خو د مي دانند و آن دگري را اهميتي نمي دهند در ميان زوجهاي اين روز گار ديكتاتوري است مردانه كه مي گو يد چه بپوش ؟ چه گونه بخند ؟ چگونه حرف بزن ؟ و چگو نه عمل كن ؟ همين ديكتاتور كو چو لو مي تو اند در فضاي اينترنت بچر خد خود را مردي مجرد جا بز ند و هر گو نه سخني بگو يد اما بانو اجازه صحبت كردن حتي با قو م و خو يش خو د هم ندارد آيا اين ديكتاتور هاي كو چو لو آزادي را مي فهمند ؟ براي بسيار از ما ناموس فقط مال ما است و حق چشم چراني به راهر گونه را داريم بر اي بسياري از ما فر هنگ يك مقو له شخصي است و ديگراني كه با ما نيستند بي فر هنگند بر اي بسياري از ما راه حقيقت و حلقه اتصال راهي است كه آن آقا و خانم به ظاهر طاهر متديني داند كه مي تو اند با نيروئي شگفت دگمه هاي رو شن و خاموش مردم را در دست داشته باشد!! و…آيا با اين همه ديكتاتوري و ديكتاتور يهاي كو چك باز هم بايد به دنبال آزادي گشت ؟براستي آزادي از آسمان بايد آيد و يا از ميان قلب و ذهن و ر فتار آزادگان و نه خو د خو اهان راستي هر كدام از ما فكر كرده ايم تا چه حد ديكتاتور كو چك در درو نمان حكمرواني مي كند؟

بحث با نادان نمودن شیوه استاد نیست - علم افلاطون حریف جهل مادرزاد نیست

داستان اول

مهاتما گاندي پير بر بستر بيماري است او بار ديگر به روزه طاقت فر سائي متو سل شده است كه خشو نت و مرگ را از ذ هن مردمش ببرد چند روزي بود كه هندو ها و مسلمانان بهر اختلافهاي طو لاني مذهبي با هم مي جنگيدند و سر انجام روزه مهاتما بزرگ باعث شد كه دست از جنگ بكشند مهاتما از سران دو گرو ه متخاصم خو است كه به نزد او آيند و به همراه خو د هر كدام يك كودك يتيم و بي سرپرست را آورند كودكان مسلمان و هنود كه چهره مهر بان گاندي را ديدند با شرم به جلو آمدند مهاتما كودكان را به آغوش گر فت و بو سه اي بر آنان زد و بعد سر كرده هندو ان را صدا زد و كودك مسلمان را به اوداد و سپس سر كرده مسلمان را فراخو اند وكو دك هندو را به او داد و بعد به آن دو گفت

- از اين پس به كودكانتان زندگي را به جاي مرگ هديه دهيد حالا شما همراه هم هستيد و يكي شده ايد و بايد به هم زندگي و عشق را هديه دهيد زيرا زندگي ز يباترين هديه خدا است

*****

داستان دوم

محمودو كتايون سالها بو د كه عاشقانه باهم زندگي مي كردند تا اين كه عفريت شومي به نام بيماري به سراغ كتايون آمد پزشك معالج گفته بو د كه كتايون در گرداب سرطان است و محمو د با چشمهاي اشك بار به ناز بانو يش مي نگريست اما كتايون لبخندي زد و گفت

- مي خو اهم از من جدا شوي و به زندگي خو د ادامه دهي

و محمو د پاسخ داد

- زندگي من بي تو وجو د ندارد

كتايو ن نگاهي به چشمهاي عاشق محبو بش نگريست و تسليم شد و لبخندي زد و پاسخ داد

-پس به زندگيم و نه مرگم بيانديش

12 سال تمام محمو د و كتايو ن هر روز صبح با هم به محل كار محمو د ر فتند و بازگشتند و لحظه اي از هم جدا نشدند آنها در طي اين 12 سال تنها به عشق و زندگي انديشيدند و آرزويشان تنها يك روز بيشتر بر اي همراه هم بو دن و در كنار هم ز يستن بود 12 سال هردم با هم عشق ورزيدند و زندگي كردند و سر انجام كتايو ن در حاليكه از اين ز مين رخت بست كه 12 سال با محمو د حتي در مرگ آورترين بيماري قرن زندگي كرد ز يرا به زندگي بجاي مرگ و به عشق به جاي هجر انديشيد

******

داستان سوم

پسرك سالها پيش براي دفاع از ميهن راهي جنگ شد و يك روز بهاري تركش خمپاره اي به چشمهايش او را نابينا كرد او سالها در تاريكي ز ند گي نمو د تا اين كه روزي اميد به خانه او در زد و تو انست پس از سالها با يكي از چشمهايش ببيند روزي كه او تو انست بر گ در ختان و اتو مو بيلي كه بوق ناهنجاري را مي زد و مردي كه دشنام مي داد را ببيند و…فهميد ز ند گي چه معنائي دارد و چقدر لذت بخش است او نيز لحظه حال ديدن و لمس كردن و غرق نشدن در روز مرگيها را ارج نهاد

*****

حال با تو است كه سپاس گو ئي بهر اين لحظه سلامتي بهر اين لحظه با هم بو دن بهر اين دمي كه هنوز تو انائي عاشقي را داري آري مي تو اني اندكي به خو د آئي مي تو اني عشق ورزي و از هر بهانه كوچك خو شبختي لذت ببري نگاهي به خو د كن نگاهي به اطرافت هر دمي كه ميزني مي تو اند شر و ع آغاز باور زيستن باشد اگر آگاه باشي به معجزه عشق و ز ندگي و آن را باور كني آيا دو ست داري تو نيز يك داستان عشق و زندگي را قهرمان او ل باشي ؟ تو نيز داستان خو د عاشقانه نو يس

زيبا ترنمي است سرو د و طن پرستي و ياد از آئين نياكانمان و اين ترنمي و قتي زيباتر مي شود كه با تمامي وجو د با ذهن و باور عميق آن را قبو ل داشته و در ز ندگاني به آنان عمل كنيم پنجشنبه گذ شته 10 بهمن بو د 40 روز از شب يلدا گذ شته و 50 روزبه نوروز مانده كه نام سده يا جشن آتش را بر آن نهاده ايم از جشن سده بسيار گفته ايم و گفته اند جشني كه دو معني چو ن ديگر رسو م نياكانمان دارد معناي اول اين جشن چيست ؟ فردو سي مي گويد كه هو شنگ پادشاه پيشدادي براي رهائي از افعي سنگي به طر ف آن پر تاب مي كند و سنگ بر سنگ ديگر مي خو رد خارگي " جرقه " مي زند و آتش هويدا مي شود و اين آتش جاو دانه مي ماند داستان آتش در نزد ما ايرانيان نورو پاكي است و فرار از تاريكي و اهريمني است آيا تاريكي اهريمني است ؟آيا داستان نو رو آتش تنها در آتش است ؟ نه تاريكي در نزد نياكان ما جهل است ناديدني ها است و آتش و يا نور خرد است گو هري كه فر دو سي بارها از آن سخن گفته است خردي كه اگر نباشد حتي اگر سهراب پسر ر ستم با آن يد و بيضا باشي بايد روي خردي كه اگر اسفنديار و تطهير شده و رو ئين تن گردي باز نابودي از آن تو است جهلي كه باعث مي شود ضحاك با خوردن مغز ها به استبداد خود ادامه دهد .وخرد كه فرزندانش سه اصل انديشه نيك و گفتار نيك و كردار نيك هستند جشن سده انجام گر فت آيا ما نيز اين جشن را در خو د گرفته ايم آيا آتشي كه در وجو د مان كم سو بو ده شعله ور شده است ؟آيا آتشي كه در و جو دمان خاموش شده خو استه ايم شعله وركنيم ؟اين آتش چيست ؟
شايد سخن حافظ بهترين پاسخ باشد
آتش آن نيست كه در شعله او خندد شمع
آتش آن است كه بر خرمن پرو انه زدند
آري آتش اين گو نه است آتشي كه ما را مي سو زاند تا به خو د آئيم به جستجو و به تحرك و در پي يافتن خو د باشيم آتشي كه نمي گذارد لختي آسايش رخو ت گو نه گيريم آتشي كه عشق نام دارد عشقي كه بايد به تمامي باشد عشقي كه مي تو اند حتي با تنفس اين هو اي باراني صبحگاه امروز آغاز شو د آتشي كه مي تو اند با ديدنها شرو ع شو د آتشي كه مي تو اند بو سه اي طلب كند ز گو نه يارآري آتش همان عشق است بيائيم آتش گو نه شويم و در آتش عشق رو يم چرا فرار كنيم چرا از القاب بهراسيم ؟ چرا بايد ايمان به عشق و اميد به حضور عشق را از دست دهيم ؟ ما را ديو انه خو انند ؟ رسو ا مي شويم ؟رسوا و آتش و باز ياد فرو غ مي افتم
اين آتشي كه در دل من شعله مي كشد
گر به دامان شيخ فتاده بود
شايد به ما كه سو خته اين از شراره عشق
نام گنه كاره رسو ا نداده بود
بيائيم از اين " جشن سده " در سي گيريم بيائيم هر رو ز مان را جشن آتش نهيم جشن نو ر كه در آن خر د را بر فر و زيم و از جهل و بي ايمان و خرافات و نا اميدي و خصو صا بي عشقي دست بر داريم بيائيم آواز خو انيم و بر قصيم باور كنيد اين رسو ائي نيست اين ديووانگي نيست اين خو د ز ند گي است اين فر ياد هاي خفته اين سكو ت و اين ز نداني كه برروي خو د كشيده ايم را با نور و آتش خرد نابود كنيم بيائيم چو حافظ باشيم
مارا درد عشق و بلاي خماري كشت
يا و صل دو ست و يا مي نابي دو ا كند
جان رفت در سر مي و حافظ به عشق سوخت
عيسي دمي كجاست كه ما را احيا كند
اينجا است همين مي ناب عاشقي همين شعله سوزان خرد همين جا است اگر باور كنيم بيائيم ز جشن سد فرزانگي آمو زيم و عاشقي را ارج نهيم و شعله كشيم در اين سر ماي تاريك جهل و جال با تو است كه بنگريم به اين آتش درو ن كه نه خيال است و نه رو يا

لاف عشق و گله از يار ز هي لاف درو غ

عشق بازان چنين مستحق هجرانند ؟

حافظ

نمي دانم كه حافظ به رندي اين شعر را گفته است و يا اين كه براستي در عهد و پيمان او روز گار به گو نه اي دگر بو ده است و شايد اصو لا اين ما هستيم كه عشق را معني به غير عشق داديم و از خو اجه عشق راهنماي عشق ورزي نخو استيم حافظ گله از يار را باور ندارد اگر عشق همان عشق باشد حافظ معتقد است كه اگر كسي عاشق باشد همو اره به دنبال عشق و در هجر عشق است زيرا عشق را هيچ گا ه امري وصو ل يافته نمي بيند و همين گفته حافظ در قر ن 8 باشد كه نزديك به 600 سال بعد از گفته او اشو و عارف ز يبا انديش هندو ستان را به اين جمله ها مي ر ساند كه مي گو يد ” عشق را هيچگاه بديهي تصور نكنيم ” شايد بار ها شاهد اين گفتگو بو ده ايم كه ز ني و يا مردي اين گونه از يار ديرين سخن مي راند

” ما با عشق ازدو اج كرديم و لي به يك باره همه چيز عوض شود …

بر استي مگر مي تو اند بعد از عشق چيزي باشد ؟دو ستي مخملي مي گفت “عشقهاي هيجاني بعد از ازدو اج رو به سر دي مي نهند ” و من پر سيدم

- عشقهاي هيجاني ؟ مقصو دت چيست ؟ مگر عشق را باز هم قطعه قطعه كرده اند ؟عشق همان عشق است و اگر عشق نباشد ديگر نه پيشو ندي دارد و نه پسو ندي بر آن مي تو ان نهاد

دوست حرير انديشم كه اين سخن مرا شنيد پرسيد

- ناخدا ! در هر رابطه به چه چيز بايد ر سيد ؟ به دوستي ؟ و يا عشق ؟

گفتم

- عشق و يا دو ستي كه مقصد نيست عشق و دو ستي خو د مسير است در طو ل مسير بايد هم عشق داشت و هم دو ستي و قرار نيست كه آنها مقصد باشند كه اگر مقصد شدند همان حكايت لاف عشق حافظ و يا بديهي شدن عشق از زبان اشو را ياد آور مي شوند

اما دو ست حرير انديشم باز ادامه داد

- اگر عشق در مسير باشد پس مقصد كجاست ؟

به او گفتم

- به دنبال مقصدي ؟ كدامين مقصد ؟ مقصد همين لحظه اكنو ن است يادت رفت كه سهراب عاشق چه گفت ؟

“زندگي غوطه و ري در حو ضچه اكنو ن است “

آري همه ما اين اشتباه را دو ست داريم و همو اره آن را تكرار مي كنيم ؟ همه مي خو اهيم بدانيم مقصد كجاست و از ياد مي بر يم كه مسير هم ديدني است و راهكاري داردو خو د مقصد است هر دم كه مي ز ني خو د يك ايستگاه است پس چرا به دنبال مقصد مي گرديم؟ مقصد اينجا است هم اكنو ن است به دو ست مخملي گفتم

- هر روز با آيلي مسير خانه تا مدرسه را به همراه هم مي رو يم و هردو مي دانيم كه مقصد مدر سه است ولي مكالمه ها و حر فهاي ما تا دم مدر سه است كه اين مسير را هر رو ز زيباتر مي كند مقصد عشق نيست عشق خو د مسير است و دو ست و دلداد گي خو د مسير است پس چرا ؟

دو ست مخملي گوش مي داد و من كه فر صتي يافتم باز از زبان حافظ به او پندي دادم

من كه امروز بهشت نقدم حاصل شود

و عده فرداي زاهد چرا باور كنم

شگفتي ادبيات به گونه اي است كه در پاره اي از او قات شباهتهاي دو كلمه بسيارزياد به نظر مي ِآيند اما در معني آنقدر متفاو ت عمل مي كنند كه چيزي شبيه جادو را بو جو د مي آورند قصه ” هرم ” و ” حرم ” نيز تا حدي به اين گونه است از هرم بسيار شنيده ام هرم شكلي است بسيار عجيب و افسانه اي كه مي گو يند حتي خواص پزشكي نيز دارد و فر عو نهاي مصري مقبر ه هاي خو د را به صورت هرم مي ساخته اند تا حتي پس از مرگ نيز جاو دانگي خو د را به رخ بكشند! شكل هرم به گو نه اي است كه از و جو ح مثلثي تشكيل يافته است مثلثهائي كه مي تو انند تعابير مختلفي داشته باشند از حرم هم صحبت بسيار است حرم را مكاني مقدس و داراي حرمت شناخته اند حرم جائي است كه هيچ غريبه اي حق ورو د به آن نداشته و تنها ساكنانش اجازه رفت و آمد در آن دارند اما اين كه چگو نه مي تو ان از هرم به حرم رسيد قصه اي دارد با نازنيني از مثلثها ارتباطها صحبت مي كرديم او مي گفت مثلث ار تباطها سه ضلع دارد كه يك ضلع آن اعتمادو يك ضلع ديگرش احترام و ضلع بعدي آن عشق است و ناخدا مي گفت مي تو ان مثلث ارتباطها را گسترش داد و آن را تبديل به يك هرم با سه و جه اعتمادو درك و احترام نمود دو ست ناخدا چندان راضي نبود كه عشق حذف شده است و از سو ئي گله از فضاي خالي درو ن هرم داشت او معتقد بو د احترام و اعتماد و عشق بايد و جوح اين هرم باشند و بر اي پر كردن فضاي داخل آن حاضر به جانفشاني بود ولي ناخدا گفت

اگر هرم را تبديل به سه و جه احترام و درك و اعتماد كنيم مي تو انيم فضائي بو جو د آوريم كه داخل آن را ناگزير پر عشق ببينيم

دو ست ناز نين گفت

يعني عشق را بايد به فضاي خالي ارتباط داد؟

و ناخدا پرسيد

مگر خالي و جو د هم دارد ؟

و دوست ناخدا باز پر سيد

آيا هر چيزي كه به نظر ناديدني است را بايد عشق ناميد ؟

و ناخدا گفت

- عشق ديدني است اما قرار نيست حتما با چشمها و چو ن ديدن گلابي و سيبي باشد هر چند كه ديدن سيب و گلابي هم مي تو اند عاشفانه باشد

و دو ستش با شك گفت

آخر آنجا فضا خالي است

و ناخدا ادامه داد

اگر به كسي اعتما د داشته باشي و هيچگاه و در هيچ لحظه او را تنها نگذاري اگر كسي را درك كني و همو اره سعي كني كه ارزشهاي او را ارج نهي و اگر گاهي او قات حر فهاي يار را نفهمي اما به حر فها و ار زشهايش احترام بگذاري حتي اگر به آنها نه اعتماد و نه دركي در مو رد شان داشته باشي آيا خو د عشق و حرم عشق را نساخته اي ؟

و دو ست ناخدا با لبخندي ناشي از پذيرش نگاهش كرد و مرد در يا ادامه داد

- مي بيني تبديل هرم عشق به حرم عشق آنقدر ها هم سخت نيست فقط باورش را بايد داشت و اين گو نه زمزمه كرد

عاشق تر از اين كنم كه هستم گر چه زشراب عشق مستم

…….

بي حلقه او مباد گوشم درحلقه عشق جان فروشم

صبح است قدحي پر شر اب كن

 دو ر فلك درنگ ندارد شتاب كن

حافظ

 با اين شعر روز را شر و ع كرده ام و به همراه آيلي در خيابان هستيم و آيلي بازي مثلهاي ايراني را شرو ع كرده است "آشپز كه دو تا شد ..." يادش نمي آيد و از من مي پر سد

_ بابائي ! چي ميشه ؟

 و من ادامه مي دهم  كه "آش يا شو ر مي شو د و يا بي نمك" و بعد باز سو الها در مورد معني اين مثل پارسي پر سيده ميشو د و اين داستان ادامه دارد تا به اين مثل مي ر سيم" قطره قطره جمع شود وانگهي در يا شود" و باز سو ال آيلي تكرار مي شو د

_ بابائي ! معني اين جمله ها چيه ؟

و من  تو ضيح مي دهم كه هر چيزي در دنيا آرام و آرام شرو ع مي شود و....

حر فهايم كه تمام مي شود آيلي بازي مثلها را رها مي كند و مشغو ل شعر خو اندن مي شود و من با تمركزبر اين مثل مي انديشم  بر استي و اقعا اعتقاد به اين مثلها داريم ؟ به ياد جلسه او ليا و مر بيان روزگذشته مي افتم  در آن جلسه خانم مدير اعلام مي كرد كه دختر بچه شيطان و بازيگوشي دوربين عكاسي به مدر سه آورده بو د و مشغو ل عكاسي از دو ستانش بو د اما دور بين از او گر فته مي شود !! و اجازه اين كار را به او نمي دهد ( دليلش را به من هم نگفتند) بعد دور بين را در داخل كشوي ميزش خانم ناظم مي گذارد بچه پرشور تصميم مي گيرد جو اب اين حركت ناظم را بدهد و قرار مي گذارد بچه ها سر خانم ناظم را گرم كنند تا او بتو اند از كشو دوربين را بر دارد كه مو فق نمي شود وقتي از خانم مدير پرسيدم كه

 شما با اين بچه چه كر ديد ؟

جواب بسيار ساده لو حانه اي گر فتم و آن پاسخ اين بود

-         ما كه نمي تو انيم بچه ها را اينجا تنبيه كنيم و كتك بزنيم !!

 برايم اين گفته خانم مديري كه بيش از 20 سال سابقه در آموزش و پرورش دارد عجيب بود يعني حتما بچه بازيگوش و به طو ر حتم باهوش را  تنبيه مي كردند ؟ و اصو لا تنبيه يعني كتك زدن ؟ به خانم مدير گفتم

-         خانم مدير بهتر نبو د اين بچه را تصحيح و نه تنبيه مي كرديد ؟

و بعد در ادامه تو ضيح دادم تصحيح اين عمل بازكردن موضوع و عو اقب بدي كه مي تو اند چنين حركاتي مي تو اند در ِآنده بر اي او داشته باشد بود اما خانم مدير با نگاهي عاقل اندر سفيه بر من گفت

_ آقاي مهندس !! ما خيلي وقت نداريم تازه كار مهمي نبوده است

 

نمي دانم  اين داستان چه معجزه اي داشت كه همان روز عصر در صفحه حوادث روزنامه خو اندم دختري ثرو تمند و نابغه كه به علت نبو غش بدو ن كنكور به دانشگاه ر فته است به علت همين بازيگوشيها و شرط بندي با دو ستانش گوشي تلفن همراه خانمي را از كيفش بر مي دارد و بعد از دوروز اورا پيدا كرده و رو انه زندان مي كنند!!وقتي بريده رو ز نامه را به خانم مدير نشان دادم باز لبخند عاقل اندر سفيهي زدند و گفتند

-         حالا كو تا بچه هاي شما!! به آنجا بر سند

بحث من با خانم مدير ادامه پيدا كرد اما  جديث سعدي و "نرو د ميخ آهنين بر سنگ " تكرار شد و امروز باز به مثل " قطره قطره جمع شود وانگهي در يا شود " مرا به ياد اين داستان انداخت به دم در مدر سه ر سيدم آيلي را در آغوش كشيدم و بو سه بارانش كردم زيرا مي خو اهم  در ياي محبت را در او با همين بو سه ها و جواب دادن به سو الهي بيشمارش و ... بدهم و دو ست دارم به تو دو ست عزيزي كه اين نو شته تقر يبا بلندم را مي خو اني بگو يم نفرت و جنايت و كارهاي بد و عشق و درستكاري و انسانيت و .. همه قطره قطره مي تو انند تبديل به در يا شو ند پس هردم را به هوش باشيم تا درياي زندگي خو د در خو بيها غوطه ور شويم

دنياي سياست را دنياي دغل و درو غ و نيرنگها مي دانند و معتقدند كه كمتر مردي در اين دنياي سياسي مي تو اند پاك و منزه باشد شايد به همين دليل است كه در دنياي سياست مردي جنگ افروز و خو د خو اه چو ن هيتلر مي تو اند به دروغ لقب ” پيشوا ” بگيرد بر استي پيشو ا مي تو اند نام مردي باشد كه بجز خو د خو اهي و مرگ و نفر ت هيچ ارمغاني بر اي انسانيت نداشت ؟اما دردنياي سياست بزرگ مرداني نيز بو ده اند كه پاك و پرعشق زيسته اند مرداني كه تو اسنته اند با انديشه هاي انساني خو د جهاني را تغيير دهند و يكي از اين مردان كسي جز مهاتماگاندي نيست لقب مهاتما يا روح بزرگ لقبي است بسيار برازنده او كه عشق را با سياست گره زد گاندي با تفكرات عاشقانه خو د نخست از عشق و آگاهي و فهم و همبستگي و انسانيت سخن گفت و بعد از استقلال و آزادي دم زد او مي دانست كه عفر يت جهل و خو د خو اهي و تماميت خو اهي مي تو اند هر نهضت آزادي خو اهانه اي را تبديل به يك ديكتاتوري نمايد و از اين رو نخست از خو د شرو ع كرد گاندي در روز گار جو اني تحت تاثر لئو تولستوي نو يسنده بزرگ رو سي بو د و هنگامي كه در اثر بياد ماندني او جنگ و صلح مي خو اند كه “اگر از انسان آزادي را بگيريد او يك مرده است ” و يا ” اگر از يك انسان آزادي را بگيريد ثرو تمند نخو اهيد شد اما آن انسان را بس فقير خو اهيد نمود”و.. به آزادي و استقلالي انديشيد كه مملكتش هنوستان از آن بي بهره بود اما او نخست در سهاي آنسان بو دن و بعد انسان سياسي بو دن را ياد گر فت او با آغاز گياه خو اري نهضت تز كيه و ضد خشو نت را نخست در خو د بو جو د آورد و سپس آمو خت و يا دداد كه بايد با عشق بود و او عشق را بهترين و بر نده تر ين سلاح بر يا رسيدن به آزادي و استقلال بر گزيد حماسه عشق اورا بارها شنيده ايم اوبا پوشيدن لباس ملي خو د و استفاد ه از دو ك نخ ر يسي نخستين درس را يعني عشق به ميهن بي هيچ اد عاي درو غين را نشان داد او مي دانست كه بايد لباس هندي در بر كند و لباس هندي نياز مند به كارخانجات ريسندگي هندي نه انگليسي بو د و اين گو نه عشق را به ملتش ياد داد عشق به ميهن در حماسه راه پيمائي نمك او نيز هو يدا است هنگامي كه در هندو ستان خو استند ماليات نمك را وضع كنند او از احمد آباد تا ساحل داندي يعني 400 كيلو متر را پياده به همراه چند صد هزار نفر پيمو د تا از آن ساحل نمك بگيرد و درس عشق به ميهن و استقلال را به مردمش نشان دهد او به مردمش ياد داد كه كار كنند و از منابع خو د استفاده بنمايند او درس نظاره گري به همه چيز را داد چه كسي فكر مي كرد گاندي مي تو اند از ساحل داندي نمك گيرد ؟ آري عشق به او اين راه را نشان داد هنگامي كه او با رو زه هاي متو الي خو د جلوي خشو نتها مي ايستاد هنگامي كه از عشق و نفر ت سخن گفت هنگامي كه در دعو اي هندو و مسلمان او رو زه اي طاقت فر سا گرفت تا صلحي پايدار نمايد و با دادن يك كو دك هندو به يك خانو اده مسلمان و دادن يك كو دك مسلمان به يك خانو اده هندو خو است انسانيت و اتحاد و عشق به ميهن و هم و طن را بي هيچ شعار ي و ادعائي نشان دهد دارائي او در هنگام مرگ چيزي بيش از 5 پو ند نبو د اما ميراثش بر اي مردم هند و جهان يك ارثيه بزر گ يعني عشق به خو د و طبيعت و ميهن و مردم و آزاد انديشي بو د در غروبي ژانو يه اي كه او مو رد اصابت سه گلو له قرار گر فت آخر ين كلامش اين بود”هه راما” يعني اي خداي و با اين حركت خو د باز هم عشق را به يادمان آورد او از معشوق و عاشقمان در آخرين نگاهش به خاك ز مين ياد كرد گاندي مرد سياسي نبو د او يك عاشق بود عاشقي كه ياد داد

عشق بازي كار بازي نيست اي سر بباز

ورنه گوي عشق نتو ان زد به چو گان هوس

حافظ

صبحگاهي ابري است و من دخترم را به مدر سه رسانده ام و در خيابان مشغو ل قدم زدن هستم در خيابان پير مردي مشغول تميز كردن ماشينش است و پسر كي به او مي گو يد

- حاجي ! و ل كن قراره برف بياد

و پير مرد با تجر به جو اب مي دهد

- - حالا بخاطر يك برف نيامده من بايد توي ماشين كثيف بنشينم ؟ پسر! حال را بچسب و تو حال ز ند گي كن

و پسر ك مي خندد و و من به اين فلسفه پير مرد درو د مي فر ستم از جلوي خانه اي رد مي شو م صداي دعوا و بحث و جدل و شكستن طروف از توي خانه مي آيد مرد فر ياد مي كشد فر يادي به اندازه تمامي خشمي كه در درو نش دارد و مي گو يد

- ديگر نمي خو اهم ديگر دو ستت ندارم و نمي خو اهم اين ز ند گي و خصو صا ترا تحمل كنم

و ز ن سكو ت مي كند و من تصور مي كنم كه او نگاهي به مرد مي كند و انتظار دارد اند كي مرد آرام گيرد اما مرد ادامه مي دهد و سر انجام بغض ز ن مي تركد و گر يان مي شود و مرد نگاهي به صورت گر يان يار بانو روز گار دير ين مي كند اما بي تفاو ت در را بر هم مي كو بد و بر اي هميشه مي رود…

اند كي مي ايستم و مي انديشم .بسياري از ما اين حكايتهاي تلخ را شنيده ايم و چه بسياري هستند كه اين حكايت را خو د بازيگر بو ده ايم و شايد اكنو ن كه اين نو شته را مي خو انند بار ديگر به ياد آن بيافتند و بگو يند

-فراموشش كرده ام

و ناخدا مي پرسد

-راستي فراموشش كرده ايد؟ چگونه تو انستيم آن را فراموش كنيم ؟صو رت گر يان ناز بانوي عشقمان را از ياد بر ده ايم و شايد يار بانو نيز تنها فر ياد مرد روزگاري رويائيش را بخاطر دارد بر استي چرا اين گونه شده ايم ؟

به طور حتم حرفها بسيارند و بهانه بي كران اما مي پرسم

-چه برسر آن روزگار شيرين دلدادگي ها آمد؟

و جوابي نمي آيد مي دانم بسياري از ما جو ابي نداريم اما به شما كه فر ياد مي ز نيد و خشمگين فر ياد بر سر يار مي ز نيد مي گو يم

_آيا مي دانيد كه قوي تنها هنگامي فر ياد مي ز ند كه در ماتم جفت عزاداري مي كند و آنقدر اين كار را انجام مي دهد تا سر انجام به او ملحق شود آيا فر ياد شما نيز چون قو ارزشمند است ؟آيا شمائي كه تمامي قدر ت حنجره خو د را بر سر يار مي كو بيد به اندازه آن قو وفا و مهر و قدرت و عشق داريد ؟ يعني از يك قو هم كمتريد ؟

از شما مي پرسم كه به اشكهاي يار تنها حر به زنانه مي گوييد و شايد هم چيزي نگو يئد و بي تو جه بگذريد آري از شما مي پرسم

- آيا مي دانيد گنجشكها تنها يك بار گر يه مي كنند و بعد از اين گر يه مي مير ند ؟آيا اگر يار هم گنجشك بو د باز هم بي تفاو ت از اشكهايش مي گذشتي ؟ هيچ گنجشكي به دنبال اشك ر يختن يار خو د نخو اهد ر فت هيچ گنجشكي اجازه نخو اهد داد كه يارش حتي يك بار هم گر يه كند آيا تو اي انسان مغرو ر و مو جو د بر تر از يك گنجشك هم كمتري ؟

و باز از دنياي پر ند گان مي گويم آيا مي دانيد ققنوس پر نده افسانه اي آنقدر مي سو زد تا از خاكستر او تو لدي ديگر پديد آيد پس چرا معطليم ؟ چرا خو دخو اهي و حساد ت و خشم و نفر ت و جدائي و بي عشقي را نمي سو زانيم تا عشقي دگر پديد آيد ؟ نگاهي به اين نو شته كنيد آيا آرزو نمي كر ديد بر خي از خصلتهاي پر ند گان را ما آد ميان داشتيم ؟

براستي خوب نيست ما هم چو ن آن پير مرد داخل خيابان همين امروز رو ح و ذهنمان را شستشو دهيم و بهر طو فان ترديد فر دا كه اگر اين كار را كردم باز هيچ اتفاقي نخو اهد افتاد امروز مان را آفتابي نبينيم آيا بهتر نيست اگر فر يادي هست بهر خو استن يار باشد و اگر تو اني هست بايد جلو گيري از ريختن اشك او صر ف شود؟

اميدو ارم شما هم با من هم عقيده باشيد

حكايت جهل و فقر مالي و فر هنگي و خيانت قر نها است كه بر اين ملك حكمفر ما بو ده است مردمي كه بهر ناداني و نا بخر دي خو يش و خيانت و بي اهميت شمردنشان از سوي حكام چه رنجها كشيده اند و بسياري كم رهبر اني بو ده اند كه مردم را عو ام و خو د را خو اص ندانسته اند مير زاتقي خان امير كبير يكي از يكي سه ضلع نخبه كشي هاي تاريخ ما است او در كنار قائم مقام فراهاني و دكتر محمد مصدق از پيشگامان عشق به ميهن و ملت خو يش در تاريخ 200 سال اخير هستند ملتي كه بهر ناداني خو د و خيانت بزرگتر هايش هيچگاه قدر اين مثلث طلائي تاريخ را ندانست داستان زير حكايتي است از ملتي كه در جهل است و حكام وطن پر ست و مردم دو ست كم به خو د ديده بود بخو انيم و از آن درس بگيريم و به ياد اين گفته ويل دو رانت مو رخ بزرگ فرانسوي بيافتيم كه گفت ” هر كسي از تاريخ درس نگير د خو د مجبو ر به تكرار آن در سها خو اهد بود “

سال 1264 قمرى، نخستین برنامه‌ى دولت ایران براى واکسن زدن به فرمان امیرکبیر آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ایرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امیر کبیر خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند.

به‌ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان مى‌شود.
هنگامى که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیمارى آبله جان باخته‌اند، امیر بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصور مى کرد که با این فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانى مردم بیش از آن بود که فرمان امیر را بپذیرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند یا از شهر بیرون مى‌رفتند.
روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پیرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبیده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بیمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هایتان آبله‌کوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم جن زده مى‌شود. امیر فریاد کشید: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اینکه فرزندت را از دست داده‌اى باید پنج تومان هم جریمه بدهی. پیرمرد با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز.
چند دقیقه دیگر، بقالى را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گریستن کرد.. در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى امیرکبیر را در حال گریستن دیده بود.. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک شیرخوار پاره دوز و بقالى از بیمارى آبله مرده‌اند.
میرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است که او این چنین هاى‌هاى مى‌گرید. سپس، به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، براى دو بچه‌ى شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست. امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده‌اند.
امیر با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانى مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ایرانى‌ها اولاد حقیقى من هستند و من از این مى‌گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند

امروز مي خو اهم يك نگاه غير سياسي در مورد باراك حسين او باما داشته باشم باز يهاي سياسي و خو د سياست آن چنان هو لناك و سراسر از پليدي مي تو اند باشد كه شايد ديدگاه سياسي در مو ر د مسائل و آدمها را هم تحت شعاع خو د قرار دهد اما انتخاب باراك حسين او يا ما را نمي تو ان تنها يك انتخاب سياسي در جهان امروز دانست او چهل و چهارمين رئيس جمهو ر ايلات متحده آمر يكا است و بر اي پانزدهمين بار است كه يك دمو كرات به اين مسند ر سيده است اما در كنار اين ار قام او يك يگانگي دارد او نخستين آمر يكائي آفر يقائي تبار است كه به اين پست ر سيده است و به قو ل خو دش تو انسته است كه اين رو يا را به حقيقت تبديل كند كه خو استن تو انستن است فراز هائي از مراسم سو گند نامه او داراي نكاتي بسيار ز يبا و ظر يف بو د كه مي تو اند آنها را در مباحث غير سياسي هم مطرح كرد و از آن لذ ت بر د
1/قبل از آغاز مراسم سوگند آر يتا فرانكلين اسطوره بزررگ مو سيقي آميركا به روي صحنه آمد فرانكلين بزرگ با نو ائي ز يبا با اجراي قطعه اي پر داخت كه نشاني از رو ز هاي سخت برده داري و رو ز هاي سخت تبعيض و مو سيقي غم انگيزآن روزگار را در بر داشت كه همگان را به قر نها تو حش و سخت كوشي برد دو قر ني كه انسانها نا عاد لانه بهر رنگ پو ست و فر هنگ متفاو ت آن گو نه به هم ظلم كرده بودند هنگامي كه آر يتا فر انكلين آواز مي خو اند اشك بر گو نه بسياري از مردم دنيا فرو مي ر يخت حضو ر آر يتا فر انكلين بر اي خو د من ياد آور رو ز هاي خو شي بو د كه به همراه دائي مرحومم به آواهاي اين اسطوره بزر گ مو يسقي دنيا گوش فرا مي داديم
2/ سر انجام او باما آمد او هنگامي كه بر اي اداي سو گند آماده شد دست بر روي انجيلي گذاشت كه بزرگ مردي چو ن ابراهام لينكلن بر روي آن قسم خو رد و متعهد شد كه به آزادي و مساوات و انسانيت احترام بگذارد و اين آغاز يكي از زيباترين مراسم دنياي امروز بود او مردي بو دكه آمده بو د رو ياي مردان بزر گي چو ن لينكلن و دكتر مارتين لو تر كينگ جو نيور و بسياري از آزاديخو اهان جهان را به حقيقت نزديك كند و بر اي اين كار از كتاب مقدسي بعنو ان نشان تعهد استفاد ه كرد كه قبلا دستهاي بزر گ مرد طالب آزادي يعني ابراهام لينكلن بر روي آنها بود

3/اما اين آغاز ماجرا بو د باراك حسين باراما در اقدامي تحسين بر انگيز اجازه نداد كه اسم مياني او يعني " حسين " حذف شو د و با همان نام كامل باراك حسين اوباما سو گند ر ياست جمهو ري خو ر د تا عشق خو د به نامي كه نياكانش بر او نهاده اند را به اثبات ر ساند و به همگان ياد داد كه به نياكان و به ر يشه هاي خو د احترام بگذارند حتي اگر رئيس حمهوري كشور بزر گي چو ن آمر يكا باشند

4/ او باما در هنگام مراسم سو گند در هنگامي كه بايد جملات را تكرار مي كرد تعمدا با تاخير اين كار را مي كرد شايد به عقيده بسياري اين كار او ناشي از هيجان بو ده باشد اما شخصا معتقدم او آمده بو د كه تقليد نكند شعار " تغيير" را او از آغاز مراسم سوگند نشان داد و با اين ژست زيبا نشان داد كه بر اصول او ليه خو د يعني " تغيير" پايبند است

5/و او باما پس از سو گند سخن گفت او نخست از زو ال اعتماد ها گفت از بي قيدي ها گله كرد و بعد روي به سو ي گو هر انديشه نهاد او در پي تعهد به آرمانهاي او ليه انساني معتهد شد كه به انديشه و منطق و انسانيت روي آورد و در پي آن از آرزو هاي بسياري از مردم جهان يعني آزادي و مساو ات سخن راند او گفت بايد آزادي را بدست آورد و آن را حفظ نمو د و در پي آن از عظمت سخن گفت از عظمتي كه بسياري از ما در تاريخمان و در وجو د ملتمان داريم ولي يا از ياد بر ديم و يا آن را از دست داده ايم او خو است كه همگان به دنبال كسب و حفظ عظمت حقيقي ملت و كشورشان باشند و بعد از بزرگترين دستاورد انساني يعني عشق و صلح و باور و ايمان آن سخن گفت

6/ باراك حسين او باما در آخر اذعان داشت كه اين حرفها رو يا نيست و خو استن تو انستن است و بعد با فر و تني خاصي از خو د و خانو اده اش سخن گفت و اعلام كرد امروز كسي رئيس جمهور آمر يكا است كه 60 سال پيش پدرش حتي قادر به پيدا كرد ن شغلي در يك رستو ران نبود

بهرحال نگاهي به مراسم سوگند او باما جنبه هاي غير سياسي داشت نمي دانم اين حرفها تا چه حد به و اقعيت نزديك خو اهد شد اما فكر مي كنم در جهان پر از نفرت و نا اميدي و بي ايماني نسبت به آينده شنيدن اين حر فها نيز مي تو اند عشق و باور و ايمان دهد هر چند كه ممكن است همه اين حر فهاي اين سخنراني در لابه لاي باز يهاي سياسي گم شو د اما بهر حال انتخاب او باما و مراسم سو گند او به نو عي آرزو ي همه كساني بود كه در كتاب ريشه هاي آلكس هيلي و در لابه لاي نداهاي مرداني چو ن لو تر كينگ و نلسو ن ماندلا و ابراهام لينكلن دردهاي خود را گفته بودند شايد قطعه شعر ز يباي اليزابت الكساندر شاعر معروف و دو ست صميمي او باما مصداق زيبائي برپايان اين مراسم بو د كه معتقد بو د انتخاب او باما بعنو ان او لين رئيس جمهوري آفر قائي تبارچو ن خوردن ضر بات چو بي بر قطعه اي است كه تو ليد صداي ويولن سل نمايدمعجزه آسا است

باز به خو اب ر فتم و به رو ياي نزديك دو ر از و اقعيت امروز ر سيدم رو يائي كه روز گاري و اقعيتي نزديك و هم رو ياي ئي نزديك بو د به دشت شقايق ر سيدم آنجا كه همگان بهر مهر و عشق آفتاب از خو اب بر مي خيز ند و ر و به سوي مهر كنند و فر ياد ز نند “آغوش كشيدم تا مرا در آغوش گيري”دشت شقايقي كه هنو ز همان شقايق بو د و لي بي طعم شقايق كه گفته است نقاشي عاشق كه شقايق دشت معنايش هجر است نمي دانم شايد آن شقايقها كه من مي ديدم هيچگاه هجر نبو دند و اين شقايق امرو ز من دشت شقايقهاي آن رو ز گار نيست دشت شقايق من امرو ز سو خته دشتي است از اميد و در آغوش كشيدن آن عشقي كه سالها به تك شقايقي داشته ام در رو يا باز مي ديدم لمس گل سر خي كه دو ستش داشتم اما چه رو يا سخت اسير و اقعيت بو د در هم آغوشي شبانه رو ياهايم باز ترس بو د باز تصويري ز مانهاي نا پيدا و باز آشكارا هجر را مي ديدم دلم هواي آن دشت شقايق را كرده بو د دو ست داشتم اورا گو يم كه بيا و اين آخر ين نو شته هاي ناخدا را بخو ان داستان ” عشق ناخدا ” را نو شته ام از عشق گفتم از هفت شهر عشق خو اندم و اين ناخدا هم با هجر سرو دم و هم آن ناخدا را با وصل نو ازش كردم سخت مي خو استم در آغوشم باشد و من قصه ” عشق ناخدا ” را بر ايش ز مز مه كنم اما در رو يا هم او در پيش من نبو د و باز ر هسپار ترس و هجران شد نمي دانم چگو نه است اين بار ترس را من مهمان خو يش كرده ام ؟ دو ست داشتم حتي در هجر هم خو ابي ز شيريني ز ند گانيش ببينم اما … از خو اب بر مي خيز م نزديكي سحر است نگاهي به شقايق كو چو لويم مي كنم كه در پهلويم خفته است و او را بو سه اي بر گو نه زنم شقايق كو چو لو حامي دلشكسته من در اين سالها بو ده است شقايق كو چو لوي من همو اره با من بو د و مرا بهر من دو ست مي داشت او هيچگاه با من قهر نكرد بهر گو نه ديگر من نبو د مرا بخاطر آنچه كه هستم و تو انسته ام انجام دهم دو ست داشت مرا تهمت ديو انگي و بي مهري و بي ر حمي هيچگاه نزد او ناخدا را دو ست نداشت او تورج را دو ست داشت و حتي نمي دانست ناخدا كيست تصوير ناخدائي كه بسياري نپسنديدند و من نيز خيلي او قات نمي پسندم را دو ست نداشت و شايد اصلا خبر نداشت كه آن تصوير چيست قلبم كمي آرام گيرد و به دشت شقايق در خو ابم مي اند يشم نمي خو اهم حتي نام شقايق سو خته را به ياد آورم نه نمي خو اهم به دنيا نا اميدي دهم دلم مي خو اهد او را شاد و خو شبخت و همره عشق تصور نمايم آري عشق من بر ايت عشق آرزو مي كنم و آيلي را بغل مي كنم و به خو اب دو باره رو م بلكه ابن بار خو اب ترس شقايق را ديگر نبينم و بو سه هايم طعم وصل ماندگاري داشته باشد …