کنار خیابان ایستاده بو د و با غرو ر رو پوش سفید خو د را نگاه می کر د که در دستش گر فته بو د یک مو تو ری که ترافیک را بهانه قرار داده و حمله به پیاده ر و کر ده بو د فر یاد ز د

- آقای دکتر مر اقب باش

 و بعد از کنارش ویراژداده  بو د این لفظ دکتر را چقدر شیرین شنیده بود تاکسی چر اغ ز د و آدرس را پر سید و بعد گفت

- - بپر بالا دکتر جون !

مو قع پیاده شدن و قتی قیمت غیر متعار فی را بر ای کر ایه شنید اعتر اض کر د اما راننده تاکسی گفت

- شما چر ا دکتر جو ن چو نه میزنی ؟ شما که ماشالله و ضعتان تو په

و بار جادوی این کلمه دکتر کار خو د را کر د و اجاز ه داد ر اننده عزیز شیر ین سرش کلاه بگذارد

وار د محل کارش شد و عباس آقا به او گفت

- آقا محس چر ا دیر کر دی ؟ مشتری خیلی و قته بر ای اصلاح معطله ز و د باش ر و پو شت را بپوش

و محسن فکر می کر د معنی “تحصیلات “توی این دیار  یعنی چه و…

………………………………………………..

رو زنامه را می خو اند و آمار کو د ک آزار یها را با تعجب آنالیز می کرد

کو د کان را 45% پدر ان و 20% مادران آز ر ده اند و 20% نیز نا پدری و 12% نا پدری در این جنایات سهیم بو دند اما پیش خو د فکر می کر د که آمار دهنده چگو نه تو انسته است پدر بو د ن و مادر بو دن و ناپدری بو دن و نامادری بو دن را تشخیص دهد ؟آیا او هم تنها به صر ف  شناسنامه پدر و مادر و ناپدری و نامادری را تشخیص داده است ؟

. فکر کر د راستی این کدام پدر و مادری است که کو دک می آزارد ؟ و این لفظ شو م ناپدری و نا مادری را چه کسی گذاشته تا با این گونه پدر و مادر ها در تقسیم بندی دیگری قرار گیر ند؟ و به معیار” پدر” و “مادر”  و شناسنامه در این دیار اندیشید….

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

به صو ر ت خو د در آینه نگر یست چو ن هر ر و ز صبح خو شحال از آرایشی بو د که بر صو ر تش نشسته بو د بار ها آه و ناله مادر پیرش را شنیده بو د که آخر چر ا هر رو ز این گو نه آرایش می کنی مگر چه خبر است ؟اما او گوشش به این حر فها بدهکار نبو د چو ن می خو است خوشایند باشد و ز یبائیش را تقدیم کند در گو شه خیابان به انتظار نشست اتو مو بیلهای ز یادی جلوی او بوق می زدند و لی از چهر ه های آنان نفر ت داشت بر خی ز نان که او را می دیدند او ر ا نفر ین می کر دند حتی پیر ز نی او را با صدای  بلند  گفت “ز نیکه بد کاره  را ببین چگو نه خو دش را بزر ک و دو ز ک کر ده” اما گوشش از این حر فها پر بو د او کارش را دو ست داشت و سر انجام سو ار ماشینی شد تا او را به خانه بر د از اتو مو بیل پیاده شد و وارد خانه شد

آنجا مشتر یان ز یبائی او به انتظارش بو دند  او خو شحال بو د که این گو نه آراسته وارد خانه سالمندان و معلو لین .. می شو د تا آنانی که مهجو ر از زیبائی و مهر و عشق و ایمان هستند را امید دیگری بخشد لبخند ز یبائی که پیر مر دان و پیر ز نان به محض مو اجه شد ن با او بر لبانشان  می نشست در د تمامی ناسز اها و بی احتر امی های خیابان را از او می گر فت و می دانست که مفهو م ” نجابت ” را در رو ح نه در روی صو ر ت باید یافت

>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<<<

آیلی از من پر سید

- مو قع انتخاب انجمن تو به خو د ت رای دادی؟

 و وقتی با پاسخ منفی من ر و به ر و شد  گفت

- خوب به خو د ت رای می دادی تا رای هایت بیشتر شود

و دعا می کنم که بیش از استفاده از هر واژه و قضاو ت بر روی آن  قصه آن را خوب بدانیم

بر ساحل خیال قد م ز نم و مو جها بر ایم تحفه ای آو ر ند بطری و چو ن داستان کهن هدیه در یا نامه ای در و ن و نامه را می گشای و این گو نه خوانم م
…

دریا و من چقدر شبیه ایم اگر چه باز
من سخت بیقرارم و او بیقرار نیست
با او چه خوب می شود از حال خویش گفت
دریا که از اهالی این روزگار نیست

شاه نشين قايق ماهيگيريك تابلوكاغذي بودن يعني دريا را فقط يك تصوير ديدن
يك آبي خاكستري خاموش
نه جوشي نه خروشي
نه غوغايي
نه موجي و نه …..

بر اين شاه نشين هيچ مپيچيد .بيگناهيش را باور كنيد.همه آنهايي كه تركش كرديد با غضب .اواسيريك درياي كاغذي
ويك قايق كاغذي است
آيا انكار يك درياي كاغذي قلابي گناه است؟

آيا شود كه درياي خسته از من قهر آلود روزي دوباره مرا صدا كند
دريايي كه كه هيچ از اهالي اين روزگار نبود
هيچ
: ……
ناخدا را اشکی است که هدیه هجر و تحفه ای ز نشنیدن ها خفته فر یادش بو ده و هست ناخدا صدا ز د و لی در یائی آن را سکو ت قهر آلو د خو اند فر یاد ز د اما خفته بو د آری خصلت خفته فر یاد این گو نه است که با گوش دل باشد شنید خفته فر یاد را کس نتو اند خوب شنید ن مگر چو ن ناخدا باید که از در و ن خبر داشته باشد از سر درو ن و حال که خفته فر یادش را نشنیده است باید صدا ز ند و گو ید

در یائی ! من و تو ما شده ایم فار غ از کاغذی در یائی و در یای کاغذی
ماخروشیدیم و غریدیم فر ار تر از هر ز ند انی که ر و ز مر گی بر ایمان سازد
من نیز بی قر ار از نشنید ن ها و باو ر نکر دنهایم از همان باو ر هائی که خو د را تنها دانسته ای بی قر ار و تنهایم
من هستم بی قهر و لی خسته
خسته از نشنیدن های خفته فر یاد
در یائی در ر وز گار  هجز باز با من هم و لایتی
آری در یائی با من هم در یائی
خفته فر یاد م ر ا شنو
این است نجو ای ناخدا

خفته فر یاد

خفته فر یاد

گاهی او قات فکر می کنم که نیاکان ما تا چه حد عاقل و پر نغز گفته هائی داشته اند یکی از این گفته ها ” بر عکس نهند نام ز نگی کافور ” است و مر بوط به حکایت وار و نه ها فکر و عمل است که بار ها در روز گار مان می بینیم و حسر ت می خو ر یم چند تا از یان زنگی های کافو ر نما را در اینجا می گو یم

1/ به همر اه آیلی به سمت مد ر سه شعر خو انان می ر و یم علاقه به د نیای مو سیقی و شعر را آیلی بنا به قو ه تو ارث از من گر فته است و در طو ل مسیر با هم می خو انیم و یک پیاد ه ر وی شاد مانه ای تا دم در مد رسه دار یم و این حکایت صبحگاهی من و آیلی مر ا به ر و ز گار دو ری می بر د که بر ای او لین فیلم ” اشکها و لبخند ها ” را دیده بو دم فیلمی که حکایت پر ستار مهر بانی که با مو سیقی و شعر شاگر دانش را که فر ز ند ان یک نظامی اتر یشی بو ده و از انضباط و نظامی گری پدر به ستو ه آمده بو دند را به عشق هدایت کرد و سر انجام کاپیتان خشن و غم زاده از مر گ همسر را نیز با ز ندگی آشتی داد اما این تر نمهای شیرین د خترانه و پد ر انه امر و ز به گو نه دیگری بو د کمی دیر ر سیدیم و صف تشکیل شد ه بو د و دختر ک مبصر صف من دو ان دو ان ر فت تا با صف محبوبش بر سد !! قدری معطل شد م صدای خانم ناظم می آمد که فر مانهای نظامی می داد

” از جلو نظام خبر دار” و… و بچه ها چو ن سر باز انان فر یاد ز د ند دیگر در صو ر ت آیلی آن لطف دختر انه صبحگاهی نبو د و خشونت سر باز گو نه او را احاطه کر ده بو د به یاد حر فهای خانم ناظم افتاد م که چند ر و ز پیش از بر نامه نشاط آو ر صبحگاه سخن می گفت افتاد م بر استی چر ا بجای شعر و مو سیقی باید با فر امین نظامی فر ز ندانمان را از ر خو ت صبحگاهی بیر و ن آو ریم حکایت بر عکس نهند نام ز نگی کافو ر این حکایت نیست؟

 2/ داخل تاکسی آقائی دم از خو د خو اهیها می ز د و گله داشت که هیچکس ر عایت دیگری را نمی کندو با چشمهای مغرو ر از سالهای طو لانی که در فر نگ می ز یسته گفت و از بهشت بیگانگان سخن می ر اند و این که ما بلد نیستیم اجتمائی ز ند گی کنیم و خو د خو اهیم  ناگهان در و سط خیابان تقاضای تو قف ماشین را نمو د ووقتی با اعتراض راننده مو اجه شد که اجاز ه بدهید جای صحیحی نگاه دار م لب به اعتراض با الفاظ کاملا غیر اد بی و بر خلاف ظاهر معطر ش به شد ت رو  آو ر د و داخل اتو مو بیل تبدیل به فر هنگستانی الفاظ ر کیک جناب فر نگ ر فته و آقای شو فر شد و بعد از اتو مو بیل پیاد ه شد درترافیک پیش آمده او را می نگر یستم که پاکت سیگارش را از جیب در می آو ر د و  بی ملاحظه در پیاده ر و می اند از د و سیگاری دو د می کند و لابد به جهنمی که  پر از مر دامان بی ملاحظه و بی فر هنگ هستند و فر شته خو ئی چو ن او مجبو ر به ز یستن در آن است می اند یشد   و من به ز نگی و کافو ر می اند یشیدم

3/ بر ایم پیام کو تاهی ر سیده بو د “ مو فقیت یعنی بد ست آو ر د ن آنکه دو ست داری و خو شبختی یعنی دو ست داشتن آن که بد ست آو ردی تو کدام یکی هستی مو فق و یا خو شبخت؟” نگاهی به حسم کر د دو ست داشتن باید معنای مالکیت دهد ؟ یعنی امکان ندارد که کسی را دو ست داشت بی آن که به مالکیت او بیاند یشی ؟ و بر استی این نگاه تملک گر ائی بر حسب دو ست داشتن را می تو ان الفظای چو ن خو شبختی و مو فقیت داد؟ جو ابی بر ای آن پیام کو تاه نداشتم و یاد ضر ب المثل شیر ین پارسی می افتادم

4/ جائی خو اند م که” قیمت عشق اشک و قیمت اشک عشق است” راستی چرا اشک ؟ می دانم که عشق خیلی و قتها با اشک هجر و سرشک و صل می تواند باشد اما عشق که کالا نیست که قیمتی داشته باشد عشق بی بهانه و بی ” تا” را چه کسی قبول دارد ؟ حال که عشق را قیمت نهاده اید چرا ” اشک قیمت عشق است”چرا بهای عشق لبخند نباشد ؟چرا شوق نباشد؟ چرا قهقهه نباشد؟ عشق نمی تو اند همراه تر دید و تحقیر و تاسف و تهدید  باشد  بهای عشق چر ا  یقین و تحسین و شادمانی  و حمایت نباشد ؟فکر نمی کنید آن نو شته هم این جمله را تداعی می کرد” بر عکس نهند نام ز نگی کافور”؟

دو ست دار م بنو یسم و این نو شتن بر ایم نه تفر یح است و نه کار حتی  تنها حس هم به من نمی دهد به گو نه ای این ر و ز ها نو شتن با من عجین شده است و این عجین شدن نو شتن باید بر ای من عشقی به نام عشق به کلمات وواژه ها پدید آو ر د اما  گاهی اوقات حو ادثی بر ایم پیش می آید که با هر واژه ای بیگانه می شوم گو ئی نمی دانم که آیا آنان همان معنی را می دهند که من می دانستم ؟قصه های  واژه ها یم ز یاد ند که بعضی از آنان را اینجا باز گو می کنم

 1/دختر م را به مد ر سه می بر م گو ئی دامنه تو ارث بیشتر از آن است که می تو انیم تصو ر کنیم چشمهای سیاه آیلی نیز چو ن من به حو ادث و اتفاقها و آد مها نگاه می کند  و تنها دیدن را قانع نمی باشد و این شاید میر اثی از پد ر بر ای دختر دلبندش باشد حضو ر کو د کانی لاغر و ژنده پوش و  هم سن و سال او در جلوی در مد ر سه که با صو ر تهای ز یبا اما نشسته فال حافظ می فرو شند تو جه او ر ا هم جلب می نماید چشمهای پر حسر ت این بچه ها را کو د ک 8 ساله ام  به خو بی تحلیل می کند و می گو ید

- کاش همه بچه ها به مدر سه می ر فتند

و من در حالیکه سعی می کنم بغضم را فر و ببر م با گفتن واژه ” انشالله ” سعی می کنم آن آمار تکان دهنده مر گ هر کو دک در ثانیه بعلت فقر در جهان را که در ر و ز نامه صبح خو اندم را با همان ” انشالله ”  تو جیه نمایم ..

2/قصه ماجرا های واژه های تکر اری تنها به ” انشالله ” جلوی مد ر سه ختم نمی شود از روی خط کشی عابر پیاد ه که ر د می شوم صدای گو شخر اش ماشینی مر ا از افکار م بیر و ن می کشد ماشین مدل بالائی است که با نمر ه دو لتی مز ین شده است و مر دی جو ان  با ر یش های نتر اشید ه که این عده ای  واژه مضحک ” محاسن ” به آن می گو یند را می بینم که اعتر اض می کند و من نیز چو ن همیشه نمی تو انم سکو ت کنم و از کنار ماشین ر د نمی وشو م و پسر ک را از پشت ر ل پیاد ه می کنم درگیرو دار  در گیری لفظی  من و ر اننده صاحب ماشین و شاید ر اننده که به احتمال قوی  عنو ان “حاج آقائی”  از ماشین پیاد ه می شود و می گو ید “آقای مهندس!( حالا مد ر ک مر ا از کجا می داند خو د حدیث مفصلی است که هر که عینک می ز ند یا مهندس و یا دکتر )صلو ات بفرست ” می اند یشم این صلو ات  و آن عنو ان ” مهندس ” و یا ” حاج آقا”چو ن آن “انشالله” تنها یک و اژه بر ای استفاد ه در جاهای بی ر بط نشده است ؟آیا این گو نه می تو انیم با  استفاد ه واژه ها سخن گو ئیم؟

3/نگاهی به عناوین و ر زشی می کنم دعو ای علی دائی و کر یمی و تیم ملی را که می بینم حس می کنم واژه” عقل ” و ” معر فت” و ” کسو ت” و” عرق ملی ” و ” تیم ملی ” و ” انسانیت” و ” هم و طن” و ” قهر مان ملی ” و ” افتخار ملی “و ” آقای گل جهان ” و ” جادو گر آسیا” و ” رفاقت ” و ” مدیر یت ” و…  چگو نه چو ن  آن “انشالله ” که به آیلی گفتم وآن ” صلو ات بفر ستید ” که حاج آقا به من گفت  وآن ” حاج آقا” و ” مهندس ”  …شده اند و داستان استفاده  و اژه ها در مو ارد غیر مصر فی چقدر طو لانی و تکراری است

همین حکایت را در دیگر مسائل می بینم و قتی می شنو م عناوین تحصیلی این گو نه خر ید و فر وش می شو ند و این عمل باعث افتخاراست ر  یا این که به یکی از هنر پیشه ها ما که در یک فیلم بین المللی بازی کر ده و این گو نه بر ای سینمای کشو ر مان افتخار کسب کر د به صر ف چند عکس  که با سلیقه بر خی هم خو انی نداشته آن گو نه لقبهای مستهجن  می دهند و آنقدر که از عکسهای او صحبت می شو د از فیلمهایش و پر آو از ه کر د ن نام ایران سخن نمی گو یند ویا این که می خو انم بزر گ ترین علت طلاق را مختلط بو د ن دانشگاهها می دانند و  تنها عامل حفظ نجابت را دوری زن و مر د از هم دانسته اند و این گو نه شناخت و از دو اج  و دانشگاه و شعو ر و فهم و تحلیل و نجابت   را به سخر ه گر فتند و….

 ر استی بر ای شما هم واژه ها بیگانه نشده اند؟

از قدیم در خیابان بسیار به کفشها می نگر یستم و علت این امر این نبو د که بخو اهم ر یای پاکدامنی کنم (و اصو لا پاکد امنی را به معنی ندیدن و نشنیدن  و… نمی دانسته و نمی دانم )بلکه اصو لا از کفش و پوشش پا خو شم می آمد و فکر می کر د م که از کفش هر آد می می تو ان تا حدو دی به شخصیت او پی بر د این نگاه چند ساله من به کفشها باعث شد تا به مر و ر به شباهتهای بین کفش و آد می پی ببرم نگاهی به بر خی از این شباهتها بیانداز ید
1/ بر ای هر لنگه کفشی یک ز و ج و جو د دار د و این دقیقا همان حکایت یافتن ز و ج بر ای آد میان است که تنها با یک تن دیگر می تو اند ز و ج شو د و گر نه چو ن کفشهای لنگه به لنگه هم ز و د از بین می ر و د و هم این که به در د کس دیگری نمی خو رد و شاید به همین دلیل است که داستان کفش سیند رلا اینقد ر به و اقعیت نز دیک است و این همه طر فدار دارد
2/کفشهای بند دار چو ن آد میان در بند هستند و مر تبا دچار مشکل می شو ند در حر کت کر د ن مشکل ایجاد می کنند کفش بند دار را باید با احتیاط پو شید مر اقبش بو د که بند ش باز نشو د و آد می را سر نگو ن نکند مشکل پار ه شد ن بند و فشار بر پا را ایجاد می کند آد می که در بند های خو یش هست هم باید مر اقب بو د که همراهش را به ز مین نز د و مر تبا باید فشار ش را تحمل کنی
3/کفشهای پاشنه بلند چو ن آد میان مغر و ر عمل می کنند ار تفاع کاذ ب می دهند عذاب آو ر هستند و سر انجام با شکسته شد ن پاشنه ( غر و ر ) به گو شه ای باید انداخته شو ند
4/ هر کفشی اگر و اکس نخو ر د به مر و ر دچار مشکل می شو د و هر چند یک بار باید جلا پذیر د آد می نیز باید چو ن کفشها جلا پذ یر شو د و با واکسی ز طراو ت و اندیشه و لطف و عشق عمر بیشتر ی یابد
5/ کفشهای تک ر نگ در ظاهر او لیه بسیار دلپسند و جالب هستند اما به مر و ر ز مان دمده و خسته کننده و بی فایده می شو ند آد میان متظاهر و فر یبنده نیز چو ن کفشها ی تک ر نگ هستند نخست خیلی توی چشم می آیند و لی خیلی ز و د به کنار گذ اشته می شو ند
6/کفشهای یک قابلیتی مثلا تابستانی و یا ز مستانی دار ای ضعف هستند حتی گر ان تر ین چکمه های ز مستانی در تابستان بعنو ان اشغال کننده کمد و جا کفشی به آنان نگاه می شو د و کفشهای سبک و ر احت و جلو و عقب باز تابستانی در ر و ز های ز مستان چو ن یک مضحکه پو ششی به نظر می آیند آد مهای دمدمی مز اج هم این گو نه هستند و اگر فقط در یک شر ایطی مفید باشند به مر و ر باید با بیماری انز و ا دست و پنجه نر م کنند
7/ اگر با کفش ضر به ز یاد بز نی از عمرش کاسته می شود آد می هم که کارش ضر به ز د ن است عمر حضو رش چه فیز یکی و چه غیر فیزیکی بسیار اندک خو اهد بود
8/می دانید که هر کفشی یک جعبه دار د اما بسیاری از ما آن جعبه را بعد از خر ید ن کفش به دو ر می افکنیم ز یرا معتقدیم آن چیزی که مهم است در و ن جعبه می تو اند باشد حکایت جعبه بر ای آد میان زرق و برق و عناوین و امکانات ظاهری آد میان است که در پشت آن و شاید داخل آن مخفی می شو ند و خیلی ز و د باید از آن بیر ون آمده و خو د را نشان دهند و اگر تنها در جعبه بمانند هیچ کس آنان را نمی بیند و قبو ل نخو اهد داشت
9/حکایت جا کفشی در آپار تمانها باعث بر و ز جنگهای طو لانی شده است خصو صا آن که از آن استفاد ه نشو د جلوی در آپار تمان لشگری از کفشهای بر هم ر یخته تلنبارشو د ظاهری بس ز شت به محل عبو ر دهد همه می دانیم هر کفشی باید در جایگاه خو د قر ار گیر د حکایت در جایگاه خو د بو د ن بر ای آد مها نیز صاد ق است باید هر انسانی در جایگاه خو د قرار گیرد
10/ تا به حال حکایت پاشنه کش را دیده ایم که این و سیله گاهی او قات چگو نه چو ن ابزار شکنجه ای ر فتار می کند و به ز و ر می خو اهد کفشی را قالب و شاید غالب پائی کند و لی همه می دانند هیچ کفش در پای کسی نمی ر و د مگر این که هم تراز با پا باشد حکایت آد میان هم این گو نه است که بسیاری با پاشنه کش پو ل و پار تی بازی و حمایتهای بی مو ر د و القاب و عناو ین مو ر و ثی و حتی خر یدنی میخو اهند در جایگاهی فر ا گیر ند اما سر انجام باید به گو نه ای بپذیر ند که هر کسی را بهر کاری و هر کفشی بهر پائی است

11/ گاهی و قتها با یک کفی ساد ه و ار زان قیمت می تو ان یک کفش بی استفاده را محبوب  جا کفشی کر د  و این حکایت برای آد میان هست و در پاره ای از او قات یک حر ف و یک کلام و یک بر خو ر د و یک حادثه می تو اند زند گی را به کام آد میان کند و آن حادثه ساد ه چو ن کفی بر ای پو شاندن کفش ز ند گی و چر خیدن آن بر پاشنه مراد گردد
و…

او را از دو ر می دیدم مر دی  که ر و ز گاری مر دانگی و تحسین و ر شک بر انگیز بو د و حالا در همسایگی ما به گو نه بو د که خیلی ها آر ز و می کر د ند نبود مر د خشمگین است خشم او ز خو یشتن خو یش و از سر کو فتهای همسری است که مر تبا اعتیادش را به ر خ او می کشد  اعتیادی که باعث شده است جز نگاه نفر ت از  یار سالهای دو رش در یافت نکند پسر و دخترش هم با او به گو نه ای سخت سخت بر خو ر د می کنند او می تو اند در نگاه پسر 16 ساله اش تحقیر و در نگاه دختر ک 12 ساله اش ترس را جستجو کند پسر ک نمی خو اهد با او در خیابان دیده شو د حتی شنیده بو د که به ماد ر می گفت  ” کاشکی مر ده بود ” این کاش را همسر نیز چندین بار خو استه بود و شاید حق با آنان بو د همسری معتاد و پدری افیو نی تنها  ننگ را ز نده می کنند و اعتبار و آبر و مهر همسری و مهر بانی فر ز ندی را به سختی کشته است و اگر نه مهر و نه مهر بانی و نه آبر و و نه عشق باشد د مر گ چه هدیه ز یبائی است مر د خسته است و در به در به دنبال  راه حلی می گردد می خو اهد از این ز ندانبانی که آبرو و پدری و همسر بو دنش را از او گر فته شده است ر هائی یابد نگاهی به آگهی های ر نگار نگ اعتیاد می اندازد
” تر ک اعتیاد بد و ن در د ….”
او می اند یشید مگر درد می تو اند معتادی را به و حشت اندازد ؟ در د بی کسی و بی پو لی و بی احترامی و مر دن در عین ز نده بو دن و مر گ عشق و دلداد گی کم در دی است که او را بهراسد از آن چه می تو اند در د ناک بر ای بدست آو ر دن تمامی آن چیز هائی که بو ده باشد؟ درد او در د از مر دی ودو ر شدنش هست در د جر ات نکر د ن دو بار ه نگر یستن چهر ه اش در آینه رخ  همسر و فر ز ندان و و الدین و دو ستانش و هر آینه دیگر است  در مقابل  این همه درد  از کدام بی در دی آگهی سخن می گو ید ؟ بقیه آگهی را می خو اند
” با استفاد ه از رو ش سم ز دائی …..” و باز به اند یشه می ر و د  و آرزو می کند ای کاش این سم ز دائی و اقعی بو د  ای کاش سم ز دائی می تو انست   نگاهها تحقیر آمیز  وسخنان زهر آلو د اطر افیان را هم از بین بر د؟ کاش این سم ز دائی آن هنگامی که افکار سم  آلو دی او را از تر س دو بار ه باختن و تحقیر شد ن به سمت آرامش مصنو عی بر د و جو د داشت ای کاش سم ز دائی بو د که  تفکر ر سید ن به اهداف از کو چه میان بر های غیر اخلاقی  را از بین می بر د ای کاش سم ز دائی بو د که سم حقار ت از ناکامی را از بین می بر د ای کاش سم ز دائی بو د که سم بی غیر تی و بی مسئو لیتی را می کشت ای کاش …..و مر د باز  آگهی تبلیغاتی را می خو اند
” با استفاد ه از ایجاد حس تنفر “
و مر د بار دیگر از خو د می پر سد  مگر می تو ان تنفر را هم مصنو عی ایجاد کر د ؟ ای کاش عشق هم می شد با ر و شی در بین آد میان گسترش داد ای کاش حس عشق و مهر بانی و وفای به عهد تو جه  هم ایجاد کر دنی بو د که اگر این گو نه بو د هیچگاه این گو نه از یاد نمی بر د که در کنار یار و ثمر ه های عشق باید آرامش داشت و نه در و ر ای دو د و آمپو ل و قر ص و…  عشق مجازی یافت ای کاش عشق جاو دانه بو د که  هیچ مر دی از نا مر ادی مر دانگی را از یاد نمی بر د ای کاش عشق جاو دانه ایجاد می شد تا هیچ مردی از خو د بی زار نمی شد ای کاش عشق جاو دانه بو د تا همسری مر گ همسر و جدائیش را نمی خو است و هیچ فر ز ندی مر گ پدر را نمی خو است کاش عشق جاو دانه بو د تا هیچ کس  با بو د ن با یار هیچ نمی خو است و…
مر د خشمگین بو د  آگهی را پار ه کر د او نمی تو انست به  این همه در و غ تبلیغاتی تو جه کند او نه بی در دی و نه  سم ز د و دن و نه  ایجاد حسی را در ز ند گی تجر به کر ده بو د و این گو نه بو د که تنها  طناب دار ی را میز بان خو د دید و ر فت

خیلی دلم می خو است که به او می گفتم

درد تو در د پند ها و تحقیر ها ما است در دی است که فتاده ای را که دست نمی گیر یم که هیچ بلکه او را بد گو نه با  حر ف و تحقیر و نا امید ی و کلامهائی نظیر “آد م نمی شو د ” و… می کشیم

سم ز دائی ما ز د ن تو بود  که سم نیستی اما چهر ه تو و سر نو شت تو بی اراد گی تو و کم  بو د ن ظر فیتت و ضعف ترا می بینیم و آن چو ن ز هر ی تلخ کاممان می کند

و  ایجاد حس تنفر نسبت به نا امید ی و بی ایمانی و بی عشقی و تنهائی  و… همه آن حسی است که  اکنو ن دار م و آر ز و می کر د م ای کاش به تو زو د تر منتقل می کر د م اما حیف شد که اکنو ن فقط باید اشک حسر ت بانو یت و پشیمانی پسر و دختر ت بینم

-قر مز ته

-آبتیه

-6 تائی ها

-اس اس 88

…

این نمونه ای از بحثهای آن رو زگار من و امیر پسر خاله ام بو د  از بچگی با هم بزر گ شده بو دیم و مثل یک ر و ح در دو بد ن بو دیم فاصله سنی ما دو سال بو د و نمی دانم آن دو سال چگو نه دو ری از همدیگر را تحمل کر ده بو دیم تمامی عکسهای آلبو مهای قدیمی ما پر از بو د ن من و امیر است که ما شده بو د  با لباسهای یک سان و مدل مو های یکسان و دست در گر دن همدیگر و لبخند هائی که همو اره نشاط آن رو زگار ما را نشان می دهند توی مر اسم آشپزی  خانم خدا بیامر ز من و امیر و ار د بهشت می شدیم و کلی شیطو نی می کر دیم هنو ز به یاد دار م که به عشق سر یال سر کار استو ار و گر و هبان آن سالها هر کدام یک کلاه کو چو لو پلیسی داشتیم  یکی سر کار استو ار دیگری گرو هبان می شد  رو ز گار آن گو نه با ما خو ب بو د که همسایه ر و به ر و هم شد یم و از پنجر ه همدیگر را می دیدم و بر ای هم دست تکان می دادیم دو پسر خاله جدا ناشدنی بی آن که من بر ای او نفت بخر م و او کلاه قر مزی باشد!! اما در این میان یک مسئله این ر و ح مشترک ما را به دو رنگ قر مز و آبی جدا می کر د از بچگی عاشق قر مز بو دم چر ا ؟ و اقعا نمی دانم  اما امیر آبی شد چرا ؟آن را هم نمی دانم توی خانو اده ما بغیر از من و امیر هیچ کس فو تبالی نبو د بهر حال قر مزو آبی شد ن ما داستان طو لانی داشت خوب یاد م هست ر و ز های جمعه ای که بازی استقلال و پر سپو لیس بو د به خانه هم نمی ر فتیم امیر از همان پنجر ه بر ایم پر چم آبی تکان می داد و من هم با تکان داد ن پر چم قر مز جو اب می داد ماد ر بر ای من و پر سپو لیس صلو ات نذر می کر د و خاله خدا بیامر زم بر ای پسر ان آبی و پسرش در این میان من و امیر هر کاری کر دیم نتو انستیم  خدا بیامرز خانم ماد ر بزر گم را رنگی کنیم و وادار ش کنیم بجز نذر صلو ات بر ای سلامتی ما نذر صلو ات از نو ع ر نگی کند  و در این میان وای به آن رو ز ی که استقلال و یا پر سپو لیس بر نده آن بازی می شد ند یاد م هست سال 63 بعد از باخت پر سپو لیس به استقلال با گل مظلومی تا یک هفته خانه خالم نر فتم تا امیر خو دش آمد از توی انباری که مخفی شده بو دم مر ا پیدا کر د و گفت ” بابا بی خیال” سال 65 هم  که پر سپو لیس 3 تا گل به استقلال زد همین بلا سر امیر آمد از پشت ر خت خو ابها او را بعد از یک هفته ندیدن پیدا کر دم وگفتم ” بابا بی خیال”

جالب اینجا بو د که  من و امیر بجز بازی استقلال و پر سپو لیس که اجاز ه نداشتیم به و ر زشگاه ر ویم در بقیقه باز یها به استادیوم می ر فتیم یاد مه آن سالها باز یهای استقلال و پر سپو لیس توی دو تا استادیو م جدا بر گز ار می شد و  قرار گذ اشته بو دیم هر هفته یکی از باز یهای آبی و یا قر مز را ر ویم رادیو جیبی هم همر اه همیشگی  ما بو د  نشستن در ار د و گاه زر فدار ان تیم ر قیب خیلی سخت بو د اما عشق به پسر خاله  تحمل  این ر نج را بر ای من و امیر آسان می کرد حتی یاد م هست تویک از باز یها که امیر نتو انست لذ ت گل خو ر د ن پر سپو لیس را نشان ندهد با چند پر سپو لیس در گیر شدیم و وقتی یکی از آنها به من پر سید  مگر تو پر سپو لیسی نبو دی ؟جواب دادم پر سپو لیسیم اما پسر خاله ام مهمتره

بزر گتر ین لذ ت ما دیدن  باز یهای تیم ملی بو د آنجا من می تو انستم با خیال راحت چنگیز و حاجیلو و احدی و شاهر خ بیانی و… تشو یق کنم و امیر هم با فر یاد در خشان و ناصر محمد خانی و بهر وز سلطانی و محمد پنجعلی را به جلو فر ا می خو اند

سالها از آن ر و ز ها می گذ ر د خانم  و خاله ر فتند و ماد ر م نیز دیگر به آن سالها فکر نمی کند غم زده مرگ آنان است و امیر چند هفته ای است که از ایران بر ای همیشه ر فته است  دلم امسال بر ای او در هنگام بازی قر مز و آبی تنگ می شود  بدو ن امیر بازی معنای قدیم را ندارد و بر ایم تنها یک بازی فو تبال و نه هیجان و یار به ر خ کشیدن است دو ست دار م این بازی که یک پیام بجز پیام عشق ندار د بر ای همه طر فداران قر مز و آبی و حتی آنانی که طر فدارآنها  نیستند لذ ت بخش باشد دو ست دار م همه بدانیم قر مز و آبی مهم هستند اما عزیز تر از هم و طن بو دن نخو اهند بو د دو ست دار م بد انیم که این بازی یک خاطر ه خوب می تو اند باشد حتی اگر نتیجه اش به کاممان نباشد در ست مثل دار بی هائی که ما باختیم و امیر قهقهه زد و یا دار بی هائی که ما بر دیم و من دنیا را برای امیر پر از کر کری کر دم

دلم بر ای امیر تنگ شده بر ای فر یاد ها و داد ها سکو های سیمانی استادیو م امجدیه و صند لیهای شکسته استادیو م آزادی دلم بر ای آن حر فهای بعد از بازی که با امیر می ز دیم تنگ شده دلم بر ای آن ساند و چها نه چندان بهد اشت دیده استادیو م بر ای چائی ها تنها ر نگ چائی برای بوی چمن و صدای تو پ و فر یاد و ترس از گم شد ن همدیگر در میان آن شلو غی و با بد بختی سو ار اتوبو س شدنها تنگ شده است

صدای امیر توی گو شم است و من می گو یم امیر خیلی دو ست دار م و باز هم می گو یم

آره بابا قر مزته !!! جایت خالی پسر خاله

من که امروز بهشتم نقد حاصل شود
وعده فر دای ز اهد چر ا باو رکنم
حافظ
زنگ مد ر سه می خو ر د و اضطر اب به سر اغ بچه های سال آخر می افتد امتحان ر یاضی دار ند و آقای قر بانی معلم خوش تیپ و خو شپوش و صد البته بد اخلاقشان قرار است از آنان درس بپر سد  و همگی می دانند ک آقای قر بانی با هیچ کس شو خی ندارد یچه ها به سر کلاس می ر و د و فر یاد فر هاد که بر پا می دهد به جان شیر ین بچه ها غو غائی می انداز د امتحان آقای قر بانی دم در تخته است و او محسن را صدا می ز ند و او چو ن اسیری که او ر ا به سمت دار می بر ند حر کت می کند و به چشمهای و حشت ز ده به آقای قر بانی می نگر د که گو یا به قر بانی خو د  نظار ه می کر د سو الها پر سیده می شو د و محسن نالان و گر یان از پاسخگو ئی است قر بانی باید به آقای قر بانی پاسخی دهد که چر ا درس نخو انده است و محسن ناگهان فکر ی به ذ هنش می ر سد و به جناب دژخیم  ذ هنی خو د که ردای دبیر جبر و مثلثات را بر تن کر ده می گو ید “آقا ر وز ه بو دیم نشد که درس بخو انیم “آقای قر بانی چند لحظه ای مکث می کند و می گو ید  کی گفته بو د که مغز ت هم رو زه بگیرد ؟توی ماه ر مضو نی  فکر هم گر فتی  ؟ هان ؟
سالها از آن سو ال آقای قر بانی می گذرد و امرو ز محسن آن ر و ز ها را یادش ر فته بو د باز ماه ر مضان است محسن در پیاده رو می ر و د که مو تو ر سو اری بی محابا به سمت او می ر و د و نز دیک است او را زیر بگیر د ووقتی محسن با او جر و بحث می کند مو تو ر سو ار می گو ید ” نگذار با ز بان رو زه سیر کتکت بز نم و لیچار بار ت کنم ” محسن ادامه نمی دهد با گر د ن کچ می ر و د از ر وی خط کشی عابر پیاده که ر د می شو د یک اتو مو بیل به سبک فیلمهای  پلیسی عهد عتیقی تلویزیون  نز دیک است او ر ا ز یر کند او هم چند متلک به او می گو ید و به محسن هشدار می دهد که با ز بان ر و زه نمی خو اهد  بیشتر از این فحشش دهد محسن سو ار تاکسی می شو د راننده تاکسی با همه دعو ا می کند با هر مسافری سر کرایه دعو ا می کند ووقتی هم که مسافر پیاد ه می شو د چند تا فحش نامو سی نثار آنان می کنند و هنگام رانند گی هم نه به کسی ر حم دار د و نه مر و تی را میز بانی می کند مو قع پیاده شد ن هم به محسن می گوید”آقا می بینید با ز بان ر و زه  چه بد بختی هائی با مر د م دار یم ؟” محسن هیچ نمی گو ید  و ار د ادار ه ای می شود  که قرار است کار او را انجام دهند اما کار مند ان  کار شان را با تاحیر انجام می دهند و خیلی ها هم نیستند  ووقتی محسن اعتراض می کند نگهبانی را فرا می خو انند و می گو یند محسن را بیر و ن انداز ند چو ن با اعصاب آنان که ز بان ر و زه دار ند بازی می کنند محسن از ادار ه بیر و ن می آید و نگاهی به اطراف می کند همه عصبانی و پر خاشگر ند و این زوج کلمه “ز بان ر و زه ” را می شنو د و ناگهان به یاد آن کتکهای آقای قر بانی می افتد و به یاد دبیر قدیمیش این را گو ید “کی گفته بو د مغز ت ر و زه بگیر د و دیگر فکر نکند؟ هان ؟

رادیو ر وشن بو د از ر و ز های جنگ سخن می گفت و ملیحه خانم به آن ر و ز های دو ر می اند یشید یاد پسرش اتابک افتاد اتابک پسر فو ق العاد ه با استعدادی در طر احی و نقاشی بو د دو ستان پسرش او ر ا میکل آنژ ایرانی صدا می ز دند اما نگر انی از جنگ و سر بازی باعث شده بو د که اتابک خو دش را در  سالهای آخر دبیر ستان ر د بکند دو ر ان دبیر ستان او طو لانی شده بو د وجالب اینجا بو د که اتابک  سر انجام در  کنکو ر معماری دانشگاه تهر ان قبو ل شد و لی  نتو انست دیپلم بگیر د ز یرا سال گذ شته بخاطر کنکو ر خو دش را ر د کر ده بو د اما امسال بخاطر کم کر د ن آمار شر کت کننده در کنکو ر امتحان نهائی را بسیار سخت گر فته بو دند  اتابک به سر بازی ر فت و ر اننده آمبو لانسی شد که سر انجام با قلم یک مو شک نفر بر او ر ا  چو ن دو دی بر آسمان زد  و بجای اتابک این بر اد رش امیر بو د که با استفاد ه از سهمیه شهدا به کنکو ر معماری ر فت اما سه تر م مشر وط شد و از داشنگاه اخر اج و امر وز نقشهای  ز دو دهای  سیگارهایش و ..را می تو اند ملیحه ببیند
………………..
رادیو ر و شن بو د از رو ز های جنگ سخن می گفت و شهلا هم به رو زهای دور بو د به آن رو زها که حمید پسر خان عمو خو استگارش بو د و پر و یز دلداده اش هم با چشمهای عاشقش آتش به جان او می ز د  همان رو زهای خو شی که پر و یز به شهلا گفت ز و د می ر و م خد مت تا با هم زو د عر و سی کنیم حمید آن رو زها دم دکان باباش کار می کر د و از سر بازی فر اری و پر و یز قر ار بو د بعد از سربازی کار پدرش را که معلمی بو د انجام دهد خبر آمد پر و یز ز خمی شده است توی بیمار ستان پر و یز به شهلا گفت  خوب می شو م وبعد عر و سی می کنیم اما داماد و عده عقد ش به قیامت شد بعد از آن چند سالی گذ شت  جنگ هم تمام شد حمید تو انست معافی را بخر د با شهلا از دو اج کر د صاحب یک پسر به اسم پر و یز شدند و خو د حمید هم یک تاجر بین المللی که  اسمش خوب بو د و لی کارش که نزو ل خو ری  و بد بو د شر و ع کرد د امروز  خبر داده اند که پر و یز پسر شان را بخاطر کتک ز دن یک پیرمرد  در یک تصاد ف ر انند گی گر فته اند و شهلا سر گر دان است که چگو نه به حمید که دیشب گفته بو د با ز ن دومش به شمال می ر و د نمی خو اهد شهلا مز احمش بشو د خبر دهد شهلا فکر می کرد  اگر پر ویز آقا معلم می شد این پر و یز گو شه ز ندان  شهلا  به رادیو کلانتری گوش می داد و در به در حاج حمید بو د؟
…………………….
را دیو ر و شن بو د خبر از رو ز های جنگ می داد و مهنازبه یاد آن رو زهای دو ری افتاد که  در انتظار تو لد مهر ان مادر بو د رو زهائی که شوهرش  مهدی گفت با بچه ها یم خو اهند جبهه بر و د و نگذ ار هیچ … نامو سی ناموس و وطنش را  یک لقمه چر ب کند تا پسر شان توی یک بهشت پر از آرامش ز ند گی کند  اما مهدی ر ا بمبهای شیمیائی پیچاند  و مهدی لقمه شد  و به دنبالش مهناز آتش شد مهناز پای مهدی نشست و حتی ندید مهر ان پسر شان بزر گ شد ندید دانشگاه ر فت و معاف شد و بعد هم که دید نمی تو اند تحمل کند نه به یاد  تنهائی ها ی ماد رش و نه حر فهای ناموس ووطن پدرش افتاد  و رفت آنجا  که می گفتند  سر ز مین آر زو ها و بهشت ر وی ز مین است آن گو نه بهشت به او خوش گذ شت که حتی تو ختم پد ر نیامد و حالا هم یادی از ماد رش نمی کند که توی آسایشگاه بی امید دیدار آشنا است
…………………
رادیو ر و شن است ومارش ر و ز های قدیمی جنگ ر ا می زند و پگاه  به ماد رش نگاه می کند و ماد ر هم با چشمهای اشک بار او ر ا نگاه می کند  توی  مغاز ه طلافر و شی هستند و پگاه مجبو ر است که غر و لند خواهر شو هر هایش را گوش کند “مگه چه خبر ه ؟ “”دختر ه مگه کیه این همه ادعا دارد ؟ “” خو به آقا داداشمو  نگذ اشت طعم یتیمی و بی کسی را بکشه “اینها جمله های خوب خو اهر شو هر ها  است اما پگاه مجبو ر است  او باید با  آقا اسدالله که از خو دش 20 سال بزر گتر است شو هر کند آخر اسدالله می تو اند ز ند گی او و ماد رش را کمک کند  تا ادار ه شود اسدلله صاحب خانه است همان که و قتی پدرش به جبهه می ر فت گفته بو د آقا فر هاد مثل تخم چشمهایم مو اظبشو ن هستم فقط شما کار عر اقیها را یک سر ه کنید و… پگاه فکر می کر د اگر بمباران نمی شد اگر مجبو ر نمی شد ند شهر شو ن را تر ک کنند بیایند تهر ان مستاجری و اگر بابا جنگ نمی ر فت اگر بابا ز نده بو د باز هم این عر و سی سر می گر فت و..
……………
رادیو ر و شن است و از روزهای جنگ سخن می گو ید و………

سالها طو لانی است که دیگر از سه فتیله های ماد ر بزر گها در آشپز خانه خبری نیست حتی در بیشتر شهر های بزر گ  اجاقهای ر و میزی را کمتر می بینی و  عصر همان عصر تکنو لوژی و ماکر وویو است و بیشتر اجاقها فر دار هستند و همر اه با تر مو کو پل و فند ک بر قی  کار می کنند که دیگر مجبو ر نباشیم  با ترس و لر ز از یاد بر د ن بستن شیر گاز به سر ببریم نمی دانم تا به حال  به کار کر د فندک بر قی اجاق گاز تان دقت کر دید  شیر گاز را باز می کنی و بعد ” تیک و تیک و تیک ” و به یک بار ه شعله ر و شن می شود بسیاری از او قات که داستان بی بر قی به سراغمان می آید تاز ه یاد فو اید فند ک بر قی می افتیم و یا و قتی که  باید  هو اگیری شود ز یر ا هر چه فند ک ر ا می ز نیم آن صدای ” تیک و تیک ” می آید و لی گاز ر و شن نمی ماند و یا اگر هم ر و شن شد ز و د خاموش می شو د و آنگاه که این تلخکامی ها را می بینیم  دو بار ه یاد قدیمها و سه فتیله ماد ر بزر گ و نو ستالژی خو ر شت قیمه و قر مه سبز ی و بو ی ته دیگ آن سالها  می افتیم و یک سری هم تکان می دهیم  که چگو نه اسیر تکنو لوژی شده ایم این اتفاق خیلی  بر ای همه ما افتاد ه اما بر ای من  بجز عصبانیت و دلخو ر یهای و حسر تهای معمو لی  ر و شن نشد ن شعله گاز همیشه یک پیام عاشقانه هم داشته و آن این است ” با فند ک خالی نمی تو ان گر م شد و گر م شد ن نیاز مند شعله و ر ی است!! و ار تباط های مختلف  و بی هدف  دلیل بر ای یافتن عشق نیست
داستان دل ما هم چو ن ر و شن کر د ن اجاق گاز است بسیار از ما بر ای گر م شد ن از شعله عشق سعی می کنیم تیک تیک های مختلفی  ز نیم منظو ر من از تیک تیک همان  ار تباطهای است که بر اسا س باو ر هائی که مال ما نیست بلکه از طر ف جامعه به ما تز ریق می شود تا بر اسا س آن باو ر ها آد مها را انتخاب کنیم و از گر مای عشق بهر ه مند شو یم  اما و قتی  این تیک  را ز دیم حتی اگر شعله عشق را تاحدی حس کنیم اما زو د این شعله خاموش می شو د زیر ا شعله دل ما نیاز به سو خت مخصوص خو د دارد و با فند ک ار تباطهای مختلف ر و شن نمی ماند و بر ای گر م شد ن اجاق گاز دلمان نیاز به این دار یم که راههای ر سید ن حس عاشقی  به وجو د مان را آکنده از هو ا و هوس و تقلید و بی اعتمادی به عقاید خو د و هم ر نگ جماعت شد ن کنیم باید بد انیم بر استی چه می خو اهیم تا گر م شو یم آیا به دنبال مانوس شد ن هستیم ؟آیا به دنبال یکی بو د ن هستیم ؟آیا جفت همره خو د مان ر ا می شناسیم ؟آیا خو د مان را می دانیم در چه صو ر ت گر م می شو یم ؟آیا این باو ر هاما را به آرامش می ر ساند؟ بیائیم به فند ک فکر نکنیم  و بهر هر حادثه ای و خو د نمائی و حتی باو ر های دیگر ا به دنبال ار تباطهای تاز ه و تو هم عشق نباشیم ؟ شعله های دائمی باید از راههای خالص به شعله های و جود مان  عشق دائمی دهد بیائیم راههای  ر سید ن عشق به و جو د مان ر ا با تفکر و با شناخت خو د و دیگر ان هو ا گیر ی کنیم بیائیم به دنبال شعله های لحظه ای و تنها ر و شن شدن  دل نباشیم بلکه بر ای ر و شن ماندن   باید حتما صبری  بر ای ر و شن شدن داشته باشیم  تیک تیک ز د نها را  دقت نکنیم آن که آید بر ای دل ما خو د تیک می ز ند و…

خدایا دلم از اختر و ماه تو گر فت

آسمان دگری خو اهم و ماه دگری

استاد پیر اد بیات به داخل کلاس آمد شاگر دانش  با تمسخر و سبکی  به پای او بر خو استند پیر مر د ر و شن ضمیر در نگاه شاگر دان حس طعنه و بی حو صلگی و بی تو جهی را  می دید و  سعی نمو د بی تو جه و با رنگ پند و اند ر ز جو اب  این بی تفاو تیها را دهد  از این ر و از آن  شاگر دش که  بیشتر ین شیطنت   در چشمانش شعله می کشید پر سید
چر ا باید اد بیات خو انیم ؟ اد بیات بهر چیست ؟
شاگر د بی حو صله پاسخ داد
استاد اگر اذ نم دهی و  دل ر نجه نداری خو اهم گفت
و پیر مر د مهر بان با لبخندی اجاز ه داد و شاگر د این گو نه ادامه داد

اد بیات بر ای کهنه شاعر انی  است که از تو هم آسمانی شد ن شعر می گو یند و همچنین بهر فر شتگانی است که از پر پر و از خسته اند و هو ای نز و ل به ز مین دار ند و ر نه هیچ فایده ای در این دانش تو همات نیست ز یرا که افلاطو ن نیز گفته است بر ای ساختن  ملتی به آنان نجو م و ر یاضی و مو سیقی درس دهید و نگذ ار ید درس تو هم ر ا هیچگاه  فر ا گیر ند
شاگر د شیطان این سخنان ر ا گفت و خنده را میهمان هم کلاسیها کرد و  آماده طعنه از  استاد شد و لی پیر مر د لبخندی ز د و گفت به این داستان من گوش فر ا دهید

شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند . فرشته ، پری به شاعر داد و شاعر، شعری به فرشته . شاعر ، پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت و فرشته ، شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزۀ عشق گرفت . خدا گفت : دیگر تمام شد … دیگر زندگی برای هر دوی شما دشوار میشود! زیرا شعری که بوی آسمان را بشنود زمین برایش کوچک است و فرشته ای که مزۀ عشق را بچشد آسمان برایش تنگ

فر ز ندانم به یاد داشته باشید اد بیات درس بیان عشق است و عشق همان گو هری است که با آن تا بی کر ان   می تو ان ر فت   پس بیائید هیچگاه از عشق سهمی جز به انداز ه عشق نخو اهید و سهم عشق همان عاشقی است و عاشقی یعنی  بی انداز ه بخشید ن و تقسیم شد ن  پس هر گاه از عشق گفتید بد انید که  آسمانی است پس نجو م بخشی زآن و همچنین بی کر ان دهد آنچنان که ر یاضی در بر ابرش عاجز و مو سیقی آن در سکو ت هم شنیده می شو د که مو سیقی در سکو ت خو د کمال مو سیقی است
پیر مر د  از سخن گفتن د ست کشید و نگاهی به شاگر دانش کر د آن نگاه طعنه تبدیل به اشتیاق و شعله های عشق شده بو د پیر مر د روی از شاگر دانش بر گر داند تا کسی شبنمی شد ن او ز گفتار عشق را نبیند