زندگی  حساب و کتاب ندارد گاهی او قات هم شاید حساب و کتاب داشته باشد اما ما قدر ت محاسبه آن را ندار یم و شاید حساب کر د ن ما توی منطق ر یاضی جواب ندهد چگو نه ؟ این سه پر ده می تو اند آن را نشان دهد

پر ده اول

پسر جو ان پر از شور و غو غا است چشمهای آن ز یبا صنم او را به آتش دلداد گی انداخته است آن فر شته آسمانی که چو ن دختری ز یبا بر او بر روی ز مین ناز ل شده بود او که دستهایش بهر او می لر زد او که بی او ز یستن معنا ندار د او که هر چه هست عشق است و عشق در ذ هن او هیچ جز او نیست منطق ریاضی در این عشق فقط ضرب را معنی می کند هر روز این عشق ضر ب می شو د و بزر گتر می شو د جمع در منطق این عشق تنها جو اب یک می دهد آنها  با تفریق بیگانه است و جواب تفریقشان هیچ است چو ن خو د را از خو د کم کر ده اند و او همه زندگیش را با او تقسیم می کند او که عشق است

سالها می گذرد...................

پرده دوم

آن پسر بزر گ شده است امرو ز مر د جو انی است آن صنم ز یبا حالا بانو او ست زند گی دار ند که نام مشتر ک به آن داده اند و شاید به همین دلیل است که عشق را حالا بزر گ نمی بینند در منطق امر و زاو عشق باید تقسیم شو د وحالا بجای آن ترس را ضر ب کر ده است جو اب جمعهای آنها دیگر یک نیست هر کس خو د را با همه چیز جز آن دگری جمع می بندد اما در این  روزگار عجیب است  که همه چیز از هم جدا شده است همه تفر یقها یک است همه جا یک است همه جا " من" است

و سالها می گذرد.....

پر ده سو م

پیر مر د به عکس آن دختر ک سالهای جوانی می نگرد رو زگار به او تفر یق از او را تحمیل کر ده است و حالا آن دو دلداده از هم تفر یق شده اند  چقدر دلش می خو است  با او جمع شو د اما جمع هر چیز با غایب می شو د خو د آن شخص به یاد می آو ر د چقدر غفلت کر ده اند چه میز ان می تو انستند جمع شو ند و لی تنها عشق را تقسیم کر دند عشقی که باید ضر ب می شد زیاد می شد...وحالا اگرغایب را  درعشق ضر ب کند  صفروهیچ می شود  غایب را با خو دش جمع می کند باز این کابوس تنهائی را می بیند غایب را از خو دش کم می کرد خو دش می شود عشقش را تفسیم بر هیچ می کند بی نهایت می شود  بی نهایتی که انداز ه تمام غمهاو حسرت رو ز های گذشته اش است

و باز می گذرد....................

خود را گم کر ده ایم

آلبو م عکسی را و ر ق می ز نیم و نگاهی به گذ شته می کنیم در تک تک عکسها رگه هائی از خاطره هارا می یابیم و بعد به یک بار ه به امر و زی می اند یشیم امر و زی که همان آینده عکسها و خاطره ها گذشته است و چه متفاوت با آن ر وزهای دورمی نماید دقایق و لحظه های گذ شته را بهر امر و ز فنا کر دیم و گذ شتیم و امر و ز را خو اهانیم که باز هم فدای آینده کنیم سعی می کنیم کم بخو ر یم که پو لی بر ای آینده ذ خیر ه کنیم امر وز صبر می کنیم که در آینده و صلی شاید باشد امر وز عشق بو ر زیم تا شاید در آینده پاداش گیر یم امر و ز را نفی کنیم تا آینده .... براستی این آینده چیست که این گو نه امروز را فدای آن می کنیم و گذ شته را هم نگاه نمی کنیم که چه درسی داد و یاد نگر فتیم این تر س چیست ؟ این خو د خو ر یها بهر چیست ؟کاش این داستان فقط مال خو د مان بو د در اطرافمان هم کر شو و لال شو و کو ر شو را پر ا کنده می کنیم که در آینده شاید اتفاقی افتد عزیزمان با تمام شو ق و علاقه می خو اهد تو لدی داشته باشد تو لدی از پشت غبار فر اموش شده جو انی ها را آغاز می کند او تلاش کر ده است سعی بشسار نمو ده است و خالق شده است آری او خالق است و به و جه خدائی خو د تو جه کر ده است و حالا می خو اهد این آفر یده خو د را با دیگر ان تقسیم کند افتخار کند و بگو ید آری من از رو ز مر گیها نجات یافته ام و این خلق من است این تو لد من است و لی من خو د خو اه "من "که خو د قاد ر به خلق نیستم و شاید هم این گو نه هستم اما دو ست دار م خالق دیگری نبینم ز یرا کفر به خو د مغر و ر م می بینم سعی دار م که نفی کنم هر چه آن او که عشقم است و باید باشد انجام داده است به او می گو یم " نام خالق را پاک کن" از خالق نگو و شاید هم در دل کو چک خو د آرزو کنم که ای کاش آفر یده عشقم!!!! هیچگاه متو لد نشو د تا در کنار دلشکستگیهای او بنشینم به ظاهر زاری نمایم اما جشنی ز پیر و زی خو د خو اهی هایم بر پا کنم خو دخو اهم ز یرا می خو اهم یار را بتر سانم ز یرا نمی خو اهم یار را هیچ کس ببیند هیچ کس تحسین کند ز یرا یار را یار نمی دانم از یاد بر ده ام که یار از من بهر یاری داشته است اما نفی کر ده ام به خاطر آینده بخاطر حر فهای بی معنی آینده بخاطر حر فهای بی معنی ز مر د مان نادان آینده ز حر فهای زیر گذر ز حر فهای حمامهای ز نانه 50 سال پیش غو لی ساخته ام که یار امر و زی وتحصیل کر ده و با دانش و خالقم را بتر سانم می خو اهم با سلاح آن حر فها عشق خلق کر دن را از او بگیر م و... ر استی چر ا این گو نه خو د را گم کر ده ایم ؟ چر ا نمی تو انیم بر ق شادی چشمهای ز یبای یارمان را تحمل کنیم ؟ چرا با طعنه و ایراد می خو اهیم عیش باز شد ن راهی نو در ز ند گی او که همان ز ند گی من می تو اند باشد را تبدیل به عز ا کنیم ؟ چرا ؟ به راستی چرا ؟ این آینده تار یک چیست ؟ این ترس و اهی را چه کسی جز اهر یمن نادانی آفر یده است؟

سالها پیش معلم هندسه ای داشتم که می گفت " هندسه درس ز ند گی است" بر ای ما که از دبیر هر ماده در سی شنیده بو دیم در س او درس ز ند گی است این سخنان دبیر هندسه ما آقای نو ری که سابقه هنر پیشگی در تئاتر داشته و هندسه را با شیوه تئاتری درس می داد کسل کننده بو د و خسته شده بو دیم و این حر فها بر ایمان تکراری شده بو د اما بعد ها در ز ند گی فهمیدم که به و اقع "هندسه درس ز ند گی است" " ممکن است بپر سید چرا ناخدا ؟ از کجا از در گیر یهای ذ هنی فیثاغو رث( و اقعا املای این کلمه در ز بان فارسی شکنجه آفر ین است) می تو ان به در س ز ند گی ر سید ؟ چند مثال در این مو ر د می ز نیم شاید شما هم با من هم عقیده شو ید

مثال1/بهتر ین مثلث در هندسه مثلث متساوی اضلاع است( نمی دانم چر ا این مثلثها اسم فارسی ندار ند در ست مثل خو د کلمه مثلث) در این مثلث همه چیز برابر است سه ضلع برابر که هیچ ناحقی به هم نمی کنند و هر دو به یک انداز ه سهم خو د از ز ند گی و دنیای خو یش که سطحی است که اشغال می کنند دار ند در این مثلث میانه و نیمساز و... بر هم منطبق هستند خو ب با دیدن این مثلث یاد ز ند گی بر پایه مساو ات و بر ابری نمی افتید؟ در این ز ند گی همه چیز بر هم منطبق نیست؟ همه چیز که شامل " مال من " و " مال تو " و " بچه من" و " بچه تو " و " پدر و مادر من " و " پدر و مادر تو " و" خو اهر و بر ادر من " و " خو اهر و برادر تو " و " پو ل من " و " پو ل تو " و " سلامتی من " و " سلامتی تو " و " جان من " و " جان ت" و " زندگی من " و " ز ند گی تو " بر هم منطبق نیستند آیا این مدینه فاضله مثلث متساوی اضلااع ز ند گی نیست؟ این ز ند گی چو ن مثلثش قابل محاسبه و زیبا نمی باشد؟ 

مثال 2/مثلث متساوی الساقین این هم یک نو ع کم تر از متساو ی الضلاع است در این ز ند گی ودو ضلع با هم مساوی هستند و ضلع سو م با تو جه به آنها جابه جا می شو د این ز ند گی هم بد نیست ممکن است اختلافهائی باشد اما هر دو سهم بر ابری دار ند در این ز ند گی هم سر انجام همه منافع ز ند گی بر هم چو ن نیمساز و میانه منطبق هستند شاید زند گی از نو ع متساوی اضلاع فوق ر و یا باشد اما این ز ند گی هم این ر و ز ها کمتر از رو یا ندارد و افسوس که کمتر این گو نه زند گیها را شاهد هستیم

مثال 3/ ز ند گی با طعم مثلث قائم الزاو یه در این ز ند گی دو ضلع تلاش می کنند تا با هم به ضلع سو م بر سند این ظلع سو م می تو اند پدری باشد که همسر و بچه باید باهم تلاش کنند تا به او بفهمانند دو ستش دار ند و بر ای ز حماتش قدر شناسند و نیاز به غر و ر و طعنه او ندار ند و یا پدر و مادری هستند که ز ند گی و ر و ابط خو د را از یاد بر ده اند و فقط و به بچه و عشق به او می اند یشند و فکر می کنند ز ند گی می کنند که تنها بچه خو شبخت باشد و عشق بین آنها یک خاطره دو ر است و ز ند گی باید فقط بخاطر بچه باشد ز ند گی خو د شان ندار ند و عشقی جز بچه نباید داشته باشند یا پدر و فرز ندی هستند که تلاش می کنند به مادر که ایراد از از بین ر فتن ز یبائی و جو انیش می کنند  و د م به دم خو د را کلفت بی جیر و مو اجب می خو اند بگو یند آنها او را دو ست دار ند اما(.....

مثال 4/ مثلث بی شکل در این مثلث هیچ حسابی و جو د ندارد نیمسازش ساز دگری می ز ند و میانه اش داستان دگری دارد شکل بسیار ز شتی دار د و هر کدام از اظلاع و ز او یه ها ساز خو د را می ز نند در ست مثل یک ز ند گی بی حساب و خالی از محبت که " من" حاکم خانه است و هر یک سعی دار د بیشتر بر ای خو د باشد ز ند گی که از در و ن بی حساب و از بیر و ن بی محاسبه و تخمین و ز شت از درو ن و بیر و ن است

خو ب چطور بو د ؟ معلم ما حق نداشت که می گفت هندسه درس ز ند گی است ؟ همین مشکلات را با مقایسه مر بع و مستطیل و لو زی و متو ازی اضلاع هم دار یم تنها مساو ات مر بع باعث شده که هم ز یبا و هم با حسابتر از دیگر ان باشد یاد ش بخیر معلم هندسه ما می گفت بیاییم همیشه چو ن دایر ه دو ر هم و با اتحاد و یگانه باش و شاید حافظ هم بی دلیل نگفته است

 هر کس که در این دایره نیست زنده به عشق

قصه ای که بر ایم گفت

چو ن دو ران شیر ین کو د کی به دنبال قصه ها هستم و شاید این شو ر و عشق به قصه ها بو د که مرا به سمت قصه هایم بر د قصه هائی که خو استم بگو یم و گفتم و می گو یم و اگر عمر ی باشد خو اهم گفت اما این بار قصه ای زیبا را باز می گو یم که بر ایم گفت او که آشنای نز دیک و دو ر من است قصه ای که نامی جز " رهائی " بر "آن نمی تو انم گذار م و این قصه این گو نه بود
" ر هائی "

داستان خليج آفتابي

دوست دارم به ياد بچگي هامو بگم يكي بود يكي نبود،وسط اقيانوس ابي رنگ هستي .خليجي بود به وسعت تنهايي و لي آشنا با عشق.آن خليج عشق گون صدفي را در خود نهان داشت .صدفي با دردانه اي اسير درون خو.دهيچ دست عاشقي هنوز صدف را نگشوده بود تا برق زيباي دردانه چشمان دريا و دريا يي هارا خيره كند..
روزها از پي شبها و شبها از پي روزها امدند و رفتند.گاهي نسيمي موهاي افشان درختان خليجي را نوازش كردوگاهي قايقي انجا كناره گرفت .ماهيگيرا ن خستهاي كه با چشمان بسته امدند و با چشمان بسته تر ترك خليج كردند.و باز هم هيچ كس دردانه خفته در صدف را از خواب بيدار نكرد.

يك روز سرد زمستان، خليج با ورزيدن باد همراه با صداي موسيقي امواج بوي اشنا را حس كرد.خيره شدو خيره شد.اشتباه نكرده بود.در ميان امواج خروشان كشتي اي به سمت او مي امد.كشتي كه شايد با همه متفاوت بود .خليج اميد دااشت كه شايد اين بار دستي مهربان و عاشق اسير مانده در صدف را رهايي بخشد.و چنين بود كه اميد او همان كرد كه بايد .

دست روزگار ناخداي كشتي دل را به سوي ان خاك نمنكاك آورده بود تا دردانه را از خواب دور بيداركند.

چنين بود كه دستان مهربان و عاشق ناخدا صدف را گشودو چشمان همه دريا و پريان دريايي خيره شدند.دردانه ما عشقي بود نهان در صدف دل خليج كه به يك باره در دستان ناخدا خود را شناخت .بله او درخشانترين دردانه اقيانوس بود او خوب مي دانست كه نشان از يك عشق شفاف آسماني دارد.عشقي كه از پشت ان خدارا ميشد ديدو حس كرد

اين گونه بود كه يك روز ابري زمستاني .خورشيد ي ديگر بر خليج درخشيدن گرفت.ناخدا خود مي درخشيد.او مي دانست تنها فاتح دردانه اوست.ناخداي خورشيد شد افتاب هميشه تابان ان خليج.

آفتاب ان خليج از درخشندگي ناخداست.ناخدايي با دردانه اي به نام عشق در دست.

خايج و ناخدا خوب مي دانند كه عشق يعني رهايي.خايج مي خواهد كه ناخدا پويا باشد .خايج عشق ناخدا را مي خواهد تا هر دو رها باشند..پويا و زنده.خليج ناخدا را عاشق است چون او مي تواند ناجي هزاران دردانه خفته در صدف باشد عشق يعني رهايي.و خليج مي خواهد ناخدا رها باشد.ناخدا بايد بداند اين خليج افتابي هميشه مامن گرمي براي ناخدايي است كه خسته از سفرهاي دور بر مي گردد.آغوش جزيره هميشه براي ناخدا باز خواهد ماند

عطرگل یاس

شبهای آخرین بهار را می گذرانم و من بعنو ان یک دیو انه فو تبال غر قه در تصاویر ار سالی از سوئیس و اتریش تنها به مستطیل سبز چشم دو خته ام و می بینم تکراری که گو ئی هیچگاه از آن خسته نخواهم شد اما دیشب به یک باره ندائی مرا فرا خو اند ندائی که از عطر گلی بر می خو است عطر گل یاس روی میز مرا آن گونه مست کر د که بی اختیار دل از فوتبال کندم و به کنار پنچره ر فتم جائی که بر ایم در این سالها چون مو نس شده است و حشتی دار م اگر ر و زی این پنجر ه بتو اند سخن گو ید چه حر فها ی پر مخاطبی از ناخدا و راز هایش را خو اهد گفت و من باز نگریستم به سکو ت شب به عطر گل یاس به انتظاری که هر یک به گو نه ای دار یم و این انتظار ها چه بی پایان می نماید

به انتظار پسر ک اندیشید م که گناهی جز عشق و ر زیدن ندارد گناه عشق و ر زیدن؟ چه واژه تو خالی است مگر عشق و ر زیدن گناه است آری گو ئی در این ر و ز گار شکست قلب بزرگتر ین صو اب و شاید ثواب باشد افسوس خو ر د م بر ای آنانی که باید او را بیند و نمی بینند به این فکر می کر د م که اگر قلب پسر عاشق پیشه مرا بو می کر د ند بجز عطر سای عشق عطر دیگری می تو انست داشته باشد؟ عجیب است که عطر یاس عشق را به تزویر اشک تمساح می فر و شند

به انتظار دختر پشت پنجره ر و یا اندیشید م که حالا از بالهایش لذت می بر د صدای بال زدنش ز یباتر ین مو سیقی است و عطر حضو ر چو ن عطر گل یاس را منتشر می سازد

به انتظار آن دور و نز دیکم اندیشید م که باغچه را آب می دهد به یاد آن آشنای دو ر که یاد ش هم عطر یاس دارد به او که در بی کران ناشنیده پند ها تنها پند دل با عطر گل یاسش را با تمام و جو د تنفس می کند

به انتظار آن آشنائی اندیشید م که سعی می کند در لابه لای پار چه سیاه محافظت گو نه آقا بالاسران جعلی دفن نشود و فر یاد ز ند که آری من ز نده ام و من عشقم در خیال در بستری از تافته های بنفش و صو ر تی و ز ر د و قر مز غلط زمی ز د و بوی یاس آزادی را در فضا پخش می کند و می گو ید منم همان که با تمام و جو دم باز از زندگی لبر یز م ای مو جو د خو د خو اه پر از مر د گی در ز ند گی من

به انتظار آن دیگر ی که دلنو شته امر و ز قلبش طعم تلخ جدائی می دهد در میان فضای خفه آو ر امضاهای بی شمار سند جدائی اندکی می اندیشد که آیا راحت شدم ؟ بغض و جو دش را پر کر ده است و جو دی که پر از عشق با عطر بوی یاس است بوی یاس امید به آینده ای که قرار است بار دیگر سازد

و به انتظار شاپری خو د م اند یشید م به انتظار او که می خو اهد نقابها ی نخو استن ها و ندیدنها و نشندید نها و عشق نو ر زیدن اجباری پایان دهد عطر یاس وجو دش را سالهای بی زمان ز مانهای بی سالها در وجو د ناخدا تزریق نماید به ناخدا گو ید بر ای عطر گل یاس نیازی به شاخه گل یاس ندارد می تو اند با عشق و امید و ایمان به او همیشه یاس باران باشد

و انتظار...

این انتظار ها گو یا پایانی ندارد که اگر پیان پذیر د عطر یاس همیشه معطر مان خو اهد کرد

چشمهای شبنمی راباور کن

پشت پنجره سکو ت می نگر د و می شنود او می شنو د آنچه را که نباید بشنو د و حتی اگر بشنو د نباید باو ر کند شنیدن طعنه ها ی حباب گو نه جز رنج چه دارد؟ او می نگر د به آن سو ئی که نامش آزادی است آنجائی که ز ند گی نام دارد آن ماو ائی که او نیز می تو اند بخندد بدو ن آن که متهم به هزاران ناگفته ها شو د جائی که می تو اند فر یاد ز ند بی آن که به مسلخ سکوت او را بکشند و می تو اند عشق و رزد بی حد و مر ز بی آن که محکو مش کنند بخاطر آن که دل مهر بانش به عشقی می تپد با  زیبا چشمهایش می نگر د که ناخدا به او چه با عشق و حسر ت نگر یسته است اما شاپری  فکر می کند که اذن عشق به او نداده اند اذن عشق؟ چه واژه نامتجانسی ! مگر عشق ورزی اجازه می خو اهد؟ دلش پر واز دو ست دارد وسبز شده است اما خو د را ز ر د می بیند چو ن بر گی افتاد ه از در ختی پاییزی از یاد بر ده است که بهاری است  ناخدا همیشه  او را ز یباتر ین گل دنیا دیده ومی بیندو خو اهد دید شاپری ناخدا بهاری است باورم کن

 ناخدا می گو ید : بانوی من بالهایت در آمده اند فقط باو رشان نداری خسته ات کر ده اند دلت از پر یدن تر سیده است اما از یاد بر ده ای که تو هم دختر ر و یاها آن مر د در یا بو دی و هستی  دختری که پشت افق اشتیاق و امید و آرزو ناخدا همو اره جستجو کر ده است دل ناخدا چقدر تنگ آن بانو رو یائی است که بار ها صدایش ز د در خلو ت شبها و در تنگناهای ر وز که به او بگو ید پر واز کن ناز نین عشقم نه بخاطر من نه حتی سمت  آشیانه من دو ست دارم پرواز ت را از ماتمکده که قرار بو د آشیانه تو باشد ببینم مرا پر تو قع ندان حتی آشیانه مرا هم نگاه نکن اما پر و از کن تو می دانی و می تو انی پر و از کنی ولی پر و از را از یاد بر دی و جای بالها را گم کر ده ای خو د را در حبابی می بینی اما مهر بان و عشق ناخدا تو در بی کران در یائی تو کجا و حباب کجا؟ این را  باو ر تو کرده اند و اقعیت چیز دیگری است در ست مثل آن تر کیب کلمه ای  که دل ناخدا را خو ن می کند " تندیس افقی" نه عزیز ناخدا شاپری ! تو پری هستی و شاپر کی و جایگاهت آسمان است تندیس نیستی دیگر تندیس نیستی هیچگاه نبودی تو خالق تندیسی چون همیشه

 باو رم کن اشکهایم و دل سو ختگیهایم و عشقم را باو ر کن طعنه ها را رها کن شاپری ر و یائی من

ناخدا ترا در آغوش می گیر د حتی اگر بر ز مین قدم ز ند و سایه تو در آسمان بر پیکره اش طراوت ز ندگی دهد

عشقم پر و از کن برای پرواز  تنها باو ررا کم داری بالهایت را نگاه کن و به چشمهای ناخدا اعتماد بنما چشمهای شبنمی عاشق ناخدائی هیچگاه در و غین نیست

شاپر ک در یائی من

شاپر ک در یائی
من قصد سفر دار م به عشق دیدن ر وی تو به در یا خو اهم ز د آنجا در طلو ع خو ر شید آنجا که من و تو خدا هستیم خو اهم گفت " دو ست دار م " تر ا که این گو نه بی کر انی در و جو د م و این گو نه بو د ن در شد ن تو هستم در کنار در یا خو اهم گفت " بانو ی من در یا تر از تو در یا است "آر ی ناخدا باز لبخندی بر چهر ه ز ند گو ئی لبخند با او آشتی کر ده است خو شحالم این بار غم را مهمان در یایم نخو اهم کر د این بار به یاد تو اشک شو ق خو اهم ر یخت این بار حسر ت گذ شته ر ا نخواهم خو ر د این بار حال را در خو اهم نو ر دید ترا در آغوش خیال جستجو خو اهم کر د به مو جها خو اهم گفت در یائی شد م
آری مهر بان باز در یائی شد م پر ز شو ق و شیدائی پر ز تر نم پاک آن هو ائی که ترا نفس دهد ترا که نفسی بر ای نفسم تو ئی که می خر امی سخت در مخیله عاشقی من آنجا که هیچ کس نمی تو اند مرا و ترا با پند ها و قو انین و آیه های قلابی از هم جدا کند آنجا که شا ه پر ی در یائی من با ناخدا به قلب در یا ز نند و آنجا معجز ه ساختن د شتی پر ز شقایق آن گو نه که تو دو ستشان داشتی خو اهند ساخت چشمهای تو این ر و ز ها بر ایم آشنا تر از هر آشنا است گر د دو ری و هجر دیگر ندارد تر ا حس می کنم در هر دعای صبحگاهی که باهم به در گاهش می ز نیم و با هر حسر تی که ز و داع در نیمه شبهای عاشقانه بهر هم آغوش گر فتن هم دار یم اما حسر ت نمی خو ر م ای نز دیک تر ین دو ر ز من تو نز دیکی ز یرا که از آسمان بر ایم بو دی و هستی و خو اهی بو د شاپر کم ای شاه پری رو یاهایم تر ا با خو د به دیر ا خو اهم بر د تا به او نیز در یا را به چشم ببینم

درساحل غر ق شدن

گو ئی مجبو ر م باز از فو تبال به گو نه ای ناخدائی گو یم ....
چندان تعجب نکر د م که سخن از ر فتن می ز ند در ر و ز گار ما بسیاری هستند که دو ست دار ند در تار یخ بمانند مثلی است معر و ف که می گو ید آسیائی ها در گذ شته ز ند گی می کنند و آفر یقائی ها در حال و ار و پائی و آمر یکائی ها در آینده ز ند گی می کنند و از این ر و است که شاید ما آسیائی ها ( البته نه از نو ع ژاپنی ها و کر ه ای ها ) دو ست دار یم جاو دانه بشو یم به همین دلیل خیلی ز و د از مو فقیتها سیر اب می شو یم دو ست دار یم جلو نر و یم چو ن می تر سیم و می تر سیم ....
با افشین قطبی سخن می گو یم بعنو ان یکی از او لین کسانی که نام او را در ایر ان بر د م حدو د سه سال پیش بو د افشین قطبی در تیم کر ه جنو بی آنالیز و ر بو د پیشنهاد داد م چر ا باید این سر مایه ایرانی بر ای کر ه ایها باشد ؟آیا به صر ف بهانه های همیشگی که همیشه می گو ئیم و خو د را بی لیاقت و دیار مان را خر اب شده می نامیم از او گذ ر کنیم ؟و لی آن پر فسو ر تر سو تیم ملی ( بر انکو ایو انکوویچ )او را نپذیر فت افشین ر فت تا دو سال بعد که به ایران آمد و این آمدن او بر استی ز یبا بو د او ز یبا سخن گفت از شجاعت گفت از و طن سخن گفت پر سپو لیس جاو دانه ای که در آتش نادانی و بی دانشی و سو مدیر یت می سو خت راتحو یل گر فت پر سپو لیس سو خته اسکندر را همه دیدیم و حسر ت خو ر دیم اما در و یر انه های پر سپو لیس فو تبال امپر اطوری ظهو ر کر د مر دی که چو ن ایرانیان و اقعی پندار نیک و گفتار نیک و کر دار نیک داشت و این گو نه بو د که همه سعی کر دیم او را کمک کنیم او ر ا که بار دیگر عشق را به ما هدیه داد با هر شکست او اشک ر یختیم و جالب اینجا بو د که در پیر و ز یهای تیممان که او امپر اطو رش بو د باز اشک و لی از نو ع شو ق ر یختیم دلم می خو است او بر نده شو د بخاطر ایر انم و پر سپو لیسم و عشقم و خصو ص عشق این آخری خیلی مهم بو د عشقی که در سیمای ار دشیر پسر خو بم می دیدم که به ناز گلش داشت خدای من شاهد است که سه بازی آخر پر سپو لیس را 90 دقیقه ایستاد ه تماشا کر د م و و قتی پر سپو لیس بر د دیو انه از خو شحالی بو دم و چقدر اشک ر یختیم نه بخاطر پر سپو لیس که با پر سپو لیس خیلی سالها جشن گر فتم اما این جشن خیلی مهم بو د این جشن آیلی را هم هیجان ز ده کر ده بو د آیلی آنقدر از پر سپو لیس گفته بو د که معلمش هم پیر و زی پر سپو لیس را تبر یک گفت امید و ار بو د م افشین بماند نه بخاطر پر سپو لیس که بخاطر مر د می که این گو نه عاشق هستند بخاطر مر د می که با او امید و ایمان و عشق را تجر به کر د ند افشین مر دی از دیار پارس بو د مر دی از سر ز مین پر سپو لیس بزر گ فکر نمی کر د م از ترس غر ق شد ن در در یا در ساحل غر ق شو د دو ست داشتم بداند همه آنهائی که می گو یند " پر سپو لیس او ل بشی و آخر بشی دو ست دار یم ر است می گو یند " دو ست داشتم بداند که همه او را دو ست دار ند چو ن عشق به ما و نه تنها بخاطر قهر مانیش بو د اما شایعه هست که او هم تار یخ را دو ست دارد می خو اهد در گذ شته ز ند گی کند می خو اهد عشق را رها کند از عشق نا امید شده است او گو ئی باو ر ندارد عشق این مر د م پر سپو لیس را قهر مان کر د نه فو تبال بین المللی و یا هر داستان فنی که در مستطیل سبز به و قو ع می پیو ندد اما این عشق که نام قلب شیر را به او داد را از یاد بر د چر ا ؟ کاش این گو نه نباشد هنو ز امید دار م که این گو نه نباشد او بماند نه بخاطر فلان آد م و مدیر و مسئو ل بخاطر مر د م بخاطر پر سپو لیس بخاطر ار دشیر بخاطر ناز گل بخاطر آیلی بخاطر همه ما که عاشق عشق هستیم افشین جان ! باو ر کن عشق معجز ه می کند عشق می تو اند شاپر کی را با ناخدای در یا به هفت در یا بفر ستد و او را حفظ کند عشق می تو اند از مر دی یک مادر بساز د عشق می تو اند معجز ه قهر مانی را بد هد می تو اند کاش باو ر کنی کاش تو ی ساحل غرق نشوی بز ن به در یا بیا به صف ر ندان ز ن به قو ل مر د دیارت حافظ
منم شهر ه شهر م به عشق و ر زیدم
منم دیده نیالو ده به بد دیدن
از بی و فائی نگو دو ست دار یم حتی اگر عشق مارا ندید بگیر ی

و فا کنیم و ملامت کشیم خوش باشیم
که در طر یقت ما کافری است ر نجیدن
اما بخاطر عشق بمان بخاطر این مر د می که دو ستشان داری بخاطر آنهائی که  بر ای آنها بوسه فر ستادی

به آینه نگاه کن او ر ا می شناسی؟

هر روز در آینه خو د را می بینی . همان چهر ه و همان نگاه و همان حس و همان اخم و دو ر از لبخند و شاید امید ز و د ر وی از آینه می کشی و می گو ئی باز یک ر و ز دیگر شر و ع شد و این ر و ز دیگر بر ای تو چو ن ر و ز های دیگر بی شادی و امید و حتی اند کی عشق ادامه می یابد و باز شب می ر سد و باز به امید دیدار همان چهر ه تکر اری صبح به خو اب می ر و ی و این داستان گو ئی تمام نمی شو د. به یاد جمله از پائو لو کو ئیلیو نو یسنده بر ز یلی و معر و ف و خالق کتابهای مشهو ر نظیر کیمیاگر می افتم از او می پر سند دو ست داشت چه بر روی سنگ قبرش می نو شتند و او پاسخ داد:"در حالی که ز نده بو د مر ده است " عجیب است چند نفر ما به و اقع مطمئن هستیم که ز نده ایم ؟ ز نده بو د ن ر ا چگو نه می خواهیم نشان دهیم ؟ با چهر ه خسته از خو یشتن می تو ان ادعا نمو د ز نده ایم ؟ با ندید ن و نشنید ن و با نگفتن و لمس نکر د ن و نبو ئید ن می تو ان ادعا کر د که ز نده ایم ؟ آیا بی امید بهتر شد ن می تو ان اد عاکر د که ز نده ایم ؟آیا با تر سید ن و تسلیم شد ن می تو اند دایعه ز یستن را داشت ؟آیا شکست در یک رابطه و تسلیم شد ن و قضاو ت کر د ن بد در مو رد آینده ز یستن معنا دارد ؟چند نفر از ما این آخر ین ر و ز های بهار را قدر می دانیم ؟ چند نفر از ما به ر هگذران خیابان می نگر یم و تصو ر می کنیم که می تو انیم دو ستشان داشته باشیم ؟ چند نفر از ما حاضر یم بر ای عشق فدا کاری کنیم ؟ چند نفر مان بر ای دیگری حاضر یم یک قد م کو تاه بر دار یم ؟ چند نفر از ما بی رو ی و ر یا به دیگر ان کمک می کنیم ؟ چند نفر مان عاشقیم ؟ از میان ما چند نفری بی ترس عشق می و ر زیم ؟ چند نفر ما قضاو ت نمی کنیم ؟ چند نفر مان به دنبال تلافی و انتقام نیستیم ؟ چند نفر مان عشق را باو ر داریم؟و... سو الات بی شمار است اما بیائیم به گو نه دیگر بیاند یشیم به این بیاند یشیم که به و اقع ز ند گانی باشیم که به ناگه مر ده می شو ند و نه مر د گانی که مر ده آمد ند و مر ده ز یستند و مر ده مر دند و این کار را از همین امر و ز انجام دهیم به آینه بنگر یم و خو د را بشناسیم و سعی کنیم ر و ز بعد شادابی و. امید و عشق و ایمان به ز ند گی را در همین آشنای هر رو ز ه ببینی

کدام " پایان " همه جا "آغاز " است

ر و ز های بهار سر یع می گذر د تند تر از هر ز مان دیگر به واژه ها اند کی تلخ  ر سیدیم به تر کیب غم انگیز " پایان بهار " تو جه کنیم و بیاند یشیم که چقد ر ز و د بر ایمان دیر شد   و من امشب با این و اژه ها حر فهائی باز می ز نیم ......تر نمهای یک شب آخر بهار در نو ع خو د می تو اند جالب باشد تر نمهائی که هم می تو اند غم انگیز و هم سر اسر از امید باشد بیائیم به تر کیب " پایان بهار " نگاهی انداز یم  می تو ان در تر کیب " پایان بهار" تفحص کر د و نو شت و نگاهش کر د بر روی یک کاغذ سفید و شاید با جو هری سبز و یا شاید آبی و مشکی و قر مز هم می تو ان آن را نو شت و دید و تصمیم گر فت می تو ان از " پایان " تر کیب " پایان بهار "  شر و ع کر د همه چیز را در انتها دید می تو ان امید ر ا کشت و ایمان را به باد داد و قصه عشق را فقط متعلق به کتابهای دو ر و رو ز گار کهن دانست می تو ان گفت " پایان " باز آمدی ؟ آمدی تا پایانمان دهی ؟ اما این پایان ممکن است آغازی دیگری باشد چو ن آغازی بر ای آن پسر کی که کیسه پر از ظر فهای پلاستیکی و بطر یهای آب یک بار مصر ف را بر دو ش می کشد و در این شهر بهر امیدی به جستجو می ر و د هر ظر ف بزر گ آشغالی که می بیند چشمهایش می در خشد و امید بر دل پر ز خمش چنگ می ز ند او به دنبال ظر فها ی یک بار مصر ف و کالا های مصر ف شده پلاستیکی است تا  به بهائی فر و شد و ر و زی در آو ر د تا آغازی دیگر بر ای ز ند گی خو د و خانو ادش را بر ای رو ز بعد  تامین کند شاید پایان چو ن آن آهنهای قر اضه و  و سایل به اصطلاح اضافه ای باشد که به  خر یدار ان  بد صدای ضایعات آهن  می فر و شی تا هم اند کی از فر یاد شان آرام گیری و هم جای اضافی بر ای خر ید دیگر پید ا کنی و ر و زی به سو داگر آهن دیگری  دهی و خو د نیز آغازی دیگری را با کالای دیگر و سر گر می جدیدی آغاز کنی آری می تو ان پایان را هم آغاز دید  آ غازی بر ای شر و عی دیگر بر ای نو عی دیگر ز یستن و شاید نو عی دیگر عشق و ر زیدن و باز شد ن غنچه هائی که فکر می کر دی مد تها است در دلت پژمر ده شده است می تو ان عبار ت " پایان بهار " را دید و فقط " بهار " را انتخاب کر د از بهار گفت از زیستن تر نم کر د و به این اند یشید که می تو ان بهار را به پهنای تمامی عمر گر ه ز د و تصو ر نکر د بهار تنها یک فصل است تنها 93 ر و ز و شب مهمان ما ست و دیگر او ر ا شاید هر گز نخو اهیم دید می تو ان بهار را دید و می تو ان بهاری شد بهر دلی بهاری که دار یم دل بهاری که می گو ید دم را غنیمت شمار و لحظه ای را بی عشق و بی یار و بی امید و ایمان ز ند گی نکر د می تو ان بهار را دید می تو ان عبار ت " پایان بهار " را به گو نه دیگر دید  هر دو ر ا باهم دید حکایت و صل را بر ای این دو کلمه هم تصور نمو د گفت " پایان بهار " می تو اند " پایان بهار " نباشد می تو اند "آغاز تابستان " نام گیر د آن جائی که خو ر شید پر مهر پر در خشش می تابد آنجا که گر ما بر و جو د مان می تابد و آر زوی سایه ای بهر هم دمی به ما می دهد  می تو ان " پایان بهار " را آغازی دیگر دانست بر ای با مهر عشق و ر زیدن با مهر خندیدن با مهر گر ما را با تمام و جو د حس کر د ن از یاد بر د ن آنچه که از دیر و ز به تلخ به یاد گار دار یم می تو ان عهد کرد که چو ن گل آفتاب گر دان شو یم و همه جا ر و به سوی مهر چر خش کنیم آری " پایان بهار " می تو اند آغاز تبدیل شد نمان به آفتاب گر دان و در جستجوی مهر ر فتن باشد  می تو اند "آغاز تابستان " را به " پایان تابستان " گر ه ز د و باز از یاد مهر را نبر د می تو ان "پایان تابستان " را به "آغاز پاییز " پر رنگ و دلداده گر ه ز د و در نقش قر مز و ز ر د و قهو ه ای پاییز باز لبر یز از عشق شد می تو ان " آغاز پاییز را به " پایان پاییز " گر ه ز د و به استقبال پاکی و طر او ت "آغاز ز مستان " ر فت و از بر ف و سر ما صبر و پاکی را ار مغان گر فت و با ز می تو ان "آغاز ز مستان " را به " پایان ز مستان " و "آغاز بهاری " دیگر گر ه ز د و باز فر یاد ز د

ز ند گی خیلی دو ست دار م

عشق همو اره  ز ند ه ای

آخر به کدامین گناه؟

صدای تر مز شدید اتو مو بیل همه سر ها را به آن سوی بر گر داند اتو مو بیل سفید آخر ین مد لی بو د که جو انکی آن را رانند گی می کر د و در جلو ی اتو مو بیل پیر مر دی ایستاد ه بو د که عینکی تیر ه بر چشم داشت پسر ک گستاخ با بی حر متی هر تاز ه به دو ران ر سیده ای بر سر پیر مر د فر یاد کشید
- مگر نمی بینی ماشین را ؟ مگه کو ری ؟
پیر مر د لبخندی ز د و جو اب داد
- مگر نمی بینی ؟آره کو ر م
پسر ک باز با بی نز ا کتی گفت
- آخر چر ا تنهائی از خیابان ر د می شو ی ؟ آخر آد م کو ر بی هیچ کس بیر و ن می ر و د ؟
و ر اهش را کشید و ر فت و من دستهای پیر مر د را گر فتم تا از خیابان ر د شو د و شاید من تنها کسی بو د م که نجو ای غم آلو د پیر مر د ر ا شنید م که گفت
- آد م کو ر بی کس بد و ن هیچ کس بیر و ن باید ر و د!!
...
ر و ز ها و شبهای ز یادی را چو ن آن پسر ک از خو د ر اضی گذ ر انده ایم در حقیقت آن جو انک تاز ه به دو ر ان ر سید ه بو د که هیچ کس و هیچ نداشت و تنها هنرش قضاو ت کر د ن عجو لانه بو د او نه مر د را دید نه عینک تیر ه او را دید و نه چیزی از تنهائی های پیر مر د دانست او فقط در یک و اکنش شیمیائی غریزی قضاو ت کر د یک قضاو ت عجو لانه و این کاری است که همه ما به گو نه ای انجام می دهیم و خو د من هم بار ها گر فتار این قضاو ت عجو لانه شده ام...... در و ر ای صفحات اینتر نت و در نغمه های مختلف این دنیای بزر گ که جهان ما را تبدیل به دهکد ه کو چکی کر ده است مو ر د نقد گر فته ام بهر حر فی و شاید عکسی و شاید کامنتی و شاید ... نمی دانم چگو نه تمام قضاو تی که از من می شو د از و ر ای چند تکه پار ه کلام من است ؟ چگو نه آن ناخدا از یاد می ر و د ؟آن ناخدائی که گوشت داشت و پو ست داشت و دل داشت و ز بان داشت و حر فها ز د و دلبر را به او ج می دید و از همه چیز گذ شت تا دلبرش آرام گیر د او گفت از دلبری که عشقی بو د که ز مان در مقابلش بی معنی شد آن ناخدا ئی که هم دیو ار شد و هم دیو اری نخو است بشو د آن ناخدائی که تر نمهای بسیار در کتابهایش بر ای او و عشق و معشو ق زد و لی به یک بار ه همو ار ه مو ر د انتقاد قر ار گر فت مغضو ب شد چو ن گفت
اگر بار ان به کو هستان نبار د به سالی دجله گر دد خشک ر و دی
ناخدائی که گفت بی مهری نمی تو اند اند یشه الهی باشد کلام مو لانا ز عشق است پس با بی عشقی نمی تو ان مر ید او شد و حالا به یک بار ه باز مو ر د نقذ قر ار می گیر د و باز نغمه همیشه و همیشه و تا ابد بد ر و د را می شنو د آخر چر ا ؟ تا به کی قضاو ت عجو لانه ؟ تا کی طعنه ز د ن ؟ آخر چر ا اند کی از آن کاخ تنهائی بیر و ن نمی تو ان آمد ن ؟ چر ا نمی تو ان اند کی مبار ز ه کر د ن ؟ اند کی دلداد گی ؟ نه قصد م گد ائی عشق نیست اما همو ار ه بی محکمه محکو م شد نهایم سخت می آز ر د مرا آخر به کدامین گناه ؟

یاد ته؟

توی این دنیای تنهائی ما که هر کدام بهر دلیلی سر گر دان طلبی ز دلیل تنهائی می کنیم خو استم لحظه ای و د می از یاد نبری که چر ا تنهائی کر دیم پیشه ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم بهر عشق حو ا به سر شاخه طو بی آو یز ان شدیم و پر دیس خدا را بهر طلب یار رهایش کر دیم یاد ته؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم که بهر خاطر یار با نیر وی ایمان و سط یک دشت بزر گ یک کشتی ساختیم به امید آن که طو فانی بیاد و من و تو و او را ببر ه یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم بهر امید به یار به نیر وی ایمان بهر عشق و دلداد گی به آتش ز دیم و از یاد بر دیم که اگر یار باشه و ایمان باشه آتش هم می تو نه که گلستان بشه یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم می تو ان بهر یار و دلداد گیهاش چو بمو ن می تو نه که اژد ها بشه و دلمو ن در یا بشه بز نیم به در یا و از میان در یا بر یم که یار مون می گه بر و بهر عشق من هر چی امکان می تو نه داشته باشه یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بردیم می شو د به امید یار و بهر خو است ما و مهر او ن دست بکشیمن به چشمهای یک بچه کو ر آنها را بینا بکنیم آر ه یادمو ن ر فت که به عشق است که کو ر می تو اند بینا بشه یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بردیم نگاهی بکنیم به آن کو ه بلند به این در یای بزرگ به آن جنگل سبز و از یاد ببر دیم یک سر ه طعم نان خانگی و عطر بوی گل سر خ چر ا راه دو ر بر یم آفتاب طلائی را کی یاد شه ؟یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم که آدم باید آد م باشه مثل آد م در پی مهر و محبت بهر دل عاشق بی قر ار بشه یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که طعم بو سه از یاد مو بر فت هر چه بو د طعم بغض و کینه بو د که از دلمون به ر و ی لبهامو ن نشسته بو د یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که آن ابر روی یار آن چشم سیاه بادو می را از یاد ببر دیم و بهر چشم هم چشمی سر هم کلاه گذ اشتیم و اسمش هم گذاشتیم "ز ر نگی "خو د مو ن گو ل ز دیم یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد بر دیم عشق بازی چی بو د ؟ هوس بازی را جانشین سین عشق و رزی کر دیم و بس از یاد بر دیم حر یمی بو د و عشقی بو د و تحملی و بهر دلی صبری بیاد و نه این که فقط بر یم فقط بر یم بعدش هم مثل یک دستمال کاغذی همه چی یاد مو ن بر ه بنداز یمش آن دو ر دو ر ا یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که همه ر و شن فکر شد یم منو ر افکاری ما از مو لانا و حافظ و سعدی و فر دو سی فز و نی می گر فت دیگه کسی را قبو ل نکر دیم و مر تب پند کر دیم و پهن کردیم بساط عاقلی و عاشقی یاد مو ن بر فت دلداد ری یاد مو ن بر فت یاد ته ؟
تنهائی و قتی آمد سر اغمو ن که از یاد مو ن بر فت عاقلی و شجاعت حر فی دیگر است تز ویر و ر ویر یا حتی اگر قشنگ باشه مفت به خدا یاد ته ؟
یاد ته ؟
یاد ته ؟
آه تا کی یاد مو ن بر ه ؟

 بیا این شبهای قشنگ با این بدر ماه از یاد نبر یم آد می بو دیم و عاشقی بو دیم  هر چه بو د دلیل تنهائی بخاطر جدائی عاشقی و آد می ما بود و بس

او تنها ئی را نخو است در پر دیس بزر گ هم بی یار ز یستن کم از ز ند گی در دو ز خ نبو د و این گو نه بو د که از خداو ند تقاضای همد م نمو د همد می بر ای او آفر یده شد همد می که در کنارش آرام گیر د و ر ه به سوی آرامش و لذت نهد و پر دیس بر ایش بوی بهشتی  حقیقی دهد که هموار ه در او ج لذ تها باید باشد او به همراه یار در پر دیس ز یستن را آغاز نمو د اما شیطان عاشقانه های آن را نتو انست بیند او را گو یند فر یب داد (آری گو یند فر یب داد) و آد م بهر دل حو ا میو ه ممنو عه را از در خت طو بی رهانید تا در دست یار آرام گیر د شیطان با لبخندی دهشت انگیز خبر از مجاز ات داد آد می پیش پر و ر د گارش ر فت پیش او بی نهایت بخشنده که او ر ا بهر جانشینی خو د آفر یده بود و از ر و ح خو یش در او دمید آد م مغمو م بو د او به حو ا می نگر یست اما یار بر ایش چنیان عزیز بو د که حاضر به هر مجازاتی شد حتی اگر مجاز ات از سوی بخشنده تر ین باشد پر و ر د گار او ر ا فر مو د که به عالم خاکی باید پای نهد آنجا که خیر خداو ندی با شر شیاطینی در ستیز ند آنجا که نوربا تار یکی نبر دی هو لناک دارد آنجا که ر و ح آد می است که مابین اجسام آد می فر ق خو اهد گذاشت و ر فتن به چنین دیاری بر ای آد م که در پر دیس زیستن را آغاز نمو ده بو د بس سخت آمد دل نگر ان شد به دل مر اجعه کر د آنجا که پر و ر دگار ش حضو ر داشت پر سید
من چگو نه در آن دیار تو انم زیستن را ادامه دهم
پر و ر دگار پاسخ داد
با دو سلاحی که در اختیار تو قر ار داده ام
آد می مغمو م بو د نمی تو انست تشخیص دهد مهر بان آفر یننده از چه سخن می گو ید و بار دیگر پر سید
پر و ر د گان من ! از کدامین سلاح سخن گو ئی ؟
پر ور دگار گفت با همین سلاحی که پر دیس را به آنان تر جیح دادی
و ز مانی که عجز آدمی از ندانستن را دید ادامه داد
تو بهر عشق حو ا به شاخه طو بی نز دیک شدی عشق حو ا تر ا از همه نعمتهای بهشت بیشتر ار زش داشت سلاح او ل تو عشق است با عشق می تو انی همو ار ه به من نز دیک شوی راه ر سیدن به من عشق است هیچگاه عشق را از یاد نبر پر دیس با تمام نعمتهایش بی عشق بر ای تو هیچ نبو ده است و تو عشق را به آن تر جیح دادی پس هر جا با عشق بر ای تو پر دیسی است
آد م لبخندی به حو ا محبو ب زیبا ر و یش زد و پاسخ داد
آری پر و ر د گار مهر بانم و سلاح دو مم چیست؟
پر و ر د گار فر مو رد
سلاح دو م تو ” اختیار” با اختیار است که می تو انی هم بدی را بر گز ینی و هم خو بی از آن تو خو اهد شد شیطان با هیچ ترس و تز ویر و نیر نگی و وعده لذتی و نمی تو اند ترا بر انگیز د که مجبو ر به ار تکاب گناهی شوی ند تو انسانی جانشین من هستی پس اختیار داری تا خو د بر گز ینی آنچه شایسته تو است پس به یاد داشته باش  عشق اختیار کنی و با اختیار عشق و رزی
و آد می رهسپار جهان شد…………….
سلطان جهان گنج غم عشق به ما داد
تا ره به این و ادی و یرانه نهادیم