آخرین ترانه

سرانجام به آخر ین بر گ از صفحه دفتر چه خاطرات سال 1386 رسیدم و این آخر ین پست من در سال 1386 است و اگر عمری باشد شاید در سال 1387 ادامه رو نده در دلهای ناخدای باشم مد تی پیش از سوی دو ست نا ز نینم سر کار خانم هلیا بهرامی
دعو ت به آن شدم که از آرزو و اعتراف و دعا بگو یم مد تی این کار به و قفه افتاد که از این ر و همینجا از ایشان عذر خو اهی می کنم و لی تصمیم گر فتم از آر ز و هایم و اعترافهایم و دعاهایم در سال جدید بگو یم شاید بتو اند اند کی شما را هم در آنها سهیم کنم

آرزو: شاید بسیار به این کلمه فکر کر دم و آر ز و های بسیاری به ذهنم ر سید اما شاید بزر گتر ین آر ز و یم بر ای همه عشق است دو ست دار م هر خانه ای اگر مملو از عشق نباشد حداقل چند ی زآن را داشته باشد ز عشق که بعنو ان عطیه از پر و ر دگار مان بهر انسانیت آفرینشمان گر فته ایم عشقی که به و اقع خو د عشق باشد عشقی که نه ز مان و نه مکان و نه مقدار و یا به قو ل ناز نینم " تا" نداشته باشد عشق به همدیگر به انداز ه ای که هر لحظه با علم حضو ر باز در فر اق هم بسو ز یم عشقی که خو د عشق یعنی محبت بی ریا و تظاهر باشد این آر زوی اول من است

آر زوی دو م من خو شبختی بر ای همه است حتی آنهائی که به من بد کر ده اند دو ست دار م که خو شبخت شو ند دو ست دار م آنقدر خو شبخت شو ند که دیگر هر گز مجبو ر نباشند بدی و ر یا و تز ویر و در و غ کنند و گویند خو شبختی بر ای همگان آر زوی دو م من است

آرزوی سومم بر ای ایران ز مین است سر ز مینی که به آن عشق می و ر زم در سالگر د ملی شدن نفت امیدوار م همو ار ه این مملکت در جاده سعادت و خو شبختی و اقتدار و عشق ر و د و از همین جا در چنین رو زی به روح فر ز ند دلاو ر این خاک و بو م دکتر محمد مصدق در و د می فر ستم خو شبختی ایرانم آر زوی دیگر من است
و....

اعتراف: باید بگو یم که از بعد انسانیت همو اره با کمبو د های مو اجه بو ده ایم از بعد صداقت و راسخی در کلام و نو شته هایم با مشکل مو اجه شده ام آنقدر که ز عشق گفتم و نو شتم عاشقانه نبو ده ام و این اعتراف را باید نمایم و به قو ل دو ست عزیزم کاپیتان پیر نمر ه خو بی نمی تو انم در و ادی انسانیت و صداقت به خو د دهم . باید اعتر اف کنم سعی کر ده ام که عشق را منتقل کنم اما در پاره ای از مو اقع شکست خو ر ده ام . باید اعتراف کنم اگر با هجر ان عشق مو اجه شده ام به این دلیل بو ده که در و صل شکر گز ار نبو ده ام اعتر اف می کنم که شکر گز ار عشق به انداز ه کافی نبو ده ام و...

دعا:با حداکثر تو انی که از صداقت و عشق دار م دعا می کنم
بر ای خوشبختی تمامی فر ز ندانم همه فر زندانی که ممکن است چو ن آیلی فر ز ندی که نامش را در شناسنامه دار م نامشان را در شناسنامه ام نداشته باشم و لی دو ستشان دار م بر ای همه دعا می کنم و از پر و ر دگار بر ای آنها اعتماد به نفس و عشق و سلامتی خو اهانم

بر ای تمامی همراهان همه آنهائی که به همراه من در کشتی عشق نشسته اند نظار ه گر رقص زیبای عاشق دلان هستند شجاعت و مهر و دلخو شی خو استار م بر ای همه ز نان و مر دانی که در پهنه گیتی در ر و به ر وی سفر ه هفت سین نشسته اند عشق می خو اهم دو ست دار م همگی دستهای یار خو د را گیر ند به سن تو جه نکنند به فر ز ندان کو چک و بزرگ و شر م حضور آنها دفت نکنند به دنبال رسوم نا آگا هانه ای که عشق و ر زی و بوسه و نو ازش را با کلمات ز شتی نظیر " لوس بازی " و " بچه بازی " و " ادا در آو ردن " تر جمه کر دند بی اعتنا باشند یار را در بغل گیر ند بوی او را حس کنند قدر او را بدانند و در سال جدید آر ز و کنند که همو ار ه عاشق و کنار هم باشند


برای پدران و ماد ر انی که با ما هستند نعمت حضو ر شان هنو ز در سر سفر ه هفت سین است هم دعائی دار م آر زوی سلامتی و خو شبختی و عشق بر ایشان آر زو می نمایم

و بر ای آنهائی که چو ن خاله شرافت عزیزم امسال جایشان خالی است دعا بهر آرامششان می کنم و می گو یم جایتان سبز و خیلی دلمان سر سفر ه هفت سین مو قع خو اند ن قر آن و حافظ بر ایتان تنگ خو اهد شد
و به تو ناز نینی که می دانی دو ستت دار م بو سه ای می فر ستم و می گو یم دو ستت دار م
نو ر و ز تان پیروز
تو ر ج ناخد

به پیشواز چهار شنبه سوری

باز نغمه سو ر ز آخر ین شب چهار شنبه سال آمد باز فر یاد و غریو شادی مر دانمان سر ز مین پارس به گوش خو اهد رسید و باز همه با او لین جشن پیش نو ر و ز به استقبال نو ر و ز خو اهیم ر فت در این چهار شنبه سو ری است که همه کینه ها و غم دیده ها را به دیار پاکی آتش میسپار یم و ز آتش عشق می طلبیم و من و تو آن دگری و آن سوئی فر یاد خو اهیم ز د و خو اهیم خواند
زردی من از تو و سر خی تو از من
زر د نشان زتصمیم است نشانی ز صبر است نشانی ز مکانی است که تصمیم گیر یها آنجا گر فته می شو د جائی است که بسیاری آن را چاکراهی می دانند که ر نگ زر د دار د و جایگاه مصمم شدنها و قر مز نشان عشق است نشان چاکراهی است که ز عشق می گو ید و این گو نه است که قصه عشق آغاز می شو د من صبر می کنم و تو عشق می دهی و این گو نه هست که هر دو در و صل این مهر خو اهیم سوخت چه سو ختنی پر از لذت و فر ار همه بغضها و تمناها آری چهار شنبه سو ری این گو نه مرا عشق دهد مرا و آنهائی را که به صبر نشسته اند که عشق را پاسدارند و از این میان چشمهای دلبری را می تو ان در تلطع آتش تصور نمو د چه ز یبا است که بر ق آتش عشق را ز میان تصویر آتش در چشمهایش تشخیص دهی چه ز یبا است که گل سر خ گو نه هایش که ز شر م و عشق است ز گر گر فتگی آتش بیابیم و چه ز یبا است که ز آتش و وصل گو ییم و آن را حس کنیم در چهار شنبه به دنبال آجیل مشکل گشا نباشیم خو د چهار شنبه سو ری معنای مشکل گشا دارد مگر سیب سر خ و انار و حافظ شب یلد ا تلیعه عشق نیست ؟ پس آتش و آجیل مشکل گشا که هفتاد ر نگ دارد نیز نمائی ز عشق و دلدادگی و هزار تو ی دلدادگی است و قاشق ز نیم بهر خانه یاردر کو چه های شهر و دیار خو د قاشق ز نیم و به جستجو یار و دلدار و مر دمانی که عشق می و ر زند بی تو قع و ریا ر و یم این نیز در قلب و حضو ر خو د انجام دهیم حاضر باشیم با لبخند و با دلباختگی و با دلدادگی هائی که همه عاشقان دارند بیاییم
همه تر سها را به دو ر انداز یم
همه تلخی ها را از یاد ببر یم
همه دل شکستنها را تجربه دانیم
همه دلباختگی ها را نعمت خو انیم
و همه دل را بهر عشق و عشق و عشق خواهیم
چهار شنبه سو ری همه شما عاشق دلان گوارای و جو د تان

الهی دو ست داشتن را به ما بیاموز

باز زآن گنبد آبی پیامی فر ستاد مرا زآن باغ یاران و دلباختگان که بهر استاد عاشقی ره سپار دیار او شده اند آری ز خو اجه که شاخ نبات عشق را مهمان ما کر د پیام دو ست می فر ستد او را در بالین غیب ز بان می بینم غیب زبانی که ز عشق گفت بی آن که لب گشاید ز عشق گفت ز همان جائی که کلام خدا را حفظ داشت مهر بانم را یاد می آو ر م که با گلها سخن می گو ید و نغمه سر ائی می کند ز شیرین ر و یائی که تفالی می ز ند هر رو ز دیدار بهر دل ما او بر ایم ز نجو ای عاشقانه با خدای نو شت و آن را به تو تقدیم می کنم به تو ئی که به عشق اعتقاد داری و دلت ز بیداد و در و غ گو ئی ها و ریا و تز ویر خسته شده است این پیامی زآن مهر بانی است که دلش به انداز ه دنیا است دلش به انداز ه تک تک دم و باز دمی است که ز عشق می گو ید آری بیا باهم فر یاد ز نیم که

الهی
یکی از نامرادی های دیروز
توان اعتماد فردا را ندارد
فریاد دارد، اما خاموش

الهی
یکی با غرور کوه و استقامت تنه نازک نهال
خسته ای را به معرکه دلدادگی می خواند
به وزیدنی خم می شود، اما نمی شکند

الهی
یکی با هزار من، خود را گم کرده
و در شهر فتنه گر، خویش در بیگانگان می جوید
با چشمی بسته به روی تمنای آشنایان

الهی
یکی کوچکتر و مهربانتر از آرزوهایش
به پیامی واله و شیدا می شود
به کلامی در خود، خرد و خراب

الهی
یکی بر اصرار وصال، در فراغ می نشیند
و یکی مست از وصال، فراغ برمی گزیند
چه کودکانه، پندار بزرگی دارند

الهی
یکی بی دل و غربت نشین تقدیر نابش،
زیباترین شعر شکفتن را می سراید
برای گلی دل زده از شکفتن

الهی
یکی بر دو راهی وفای دیرین و صلاح نوین ایستاده بود
و حال که گریزان از تکرار، قصد تولدی دیگر کرد
به صبرش خواندی و نوید سحرش دادی

و من
وامانده از دیوانه دلی خویش،
صبور از چشمی که نگرانم نیست،
خسته از روزگاری که دلتنگم نیست...

الهی
آگاهی که از پس هر گلایه و شکایت
چیزی جز شکرانه ات به دل نداشته ایم
پس دوباره و دوباره، خدایا شکرت

الهی
ما را دوست بدار و دوست داشتن بیاموزمان
دل هایمان را بهانه ای شایسته ده
و بهانه هایمان را سامان

تقدیم به تو

فکر می کنیم که باید به گونه دیگر باشد؟ توی این ر و ز های آخر سال تصمیم گر فتیم به نو ع دیگری باشیم؟ دلمان ز ترس می لرزد؟ دلمان تغییر می خو اهد؟ پس باید کار ی کرد این قطعه را به تمام آنهائی که تصمیم گر فته اند تغییری کنند و ز نادانسته ها نتر سند تقدیم می دارم و امید که رو زی هیچ دیوار و میله ز ندانی در گیتی نباشد
و

 دانی دیوارها ومیله ها سازند بهر تعظیم من و تو

هر چه تعظیم کنی باز توقع بیش است از من و تو

حاکم زندان پرست در مکر تعظیم ما مفتو ن شود

چه خیال باطنی دیوار بهر تعظیم تکریم  شما کوته شود

دیوار بلند و میله ضخیم تر شد  بهر استحاله بیش وبیش

آخر ندانستیم زین همه دانسته و نا دانستنی ها جهان هیچ و هیچ

رنج و بغض ظالم ز طاعت بنده مظلوم هرگز کم نشد

چون طاعت مظلوم  افزون بگشت ظالم  به بنده عادل نشد

عدل و داد و حق و رضا نیست به مخلوق تسلیم  دادنی

حاکم و ظالم هیچ گاه ندهد این گوهران جز با سعی چون تو و منی

حق را باید گرفت با شکست باو ر دیوارها

آری مر دن به که زیستن چو ن جانو ر پشت میله ها

آدمی را نتوان گفت آدمی با تعظیم و رضا 

نیست بندگی و بر دگی شایسته اشرف مخلوق خدا

تورج ناخدا

فر یادی ز دل

شمارش معکوس شر و ع شد امر وز آخر ین پنجشنبه سال است فر دا آخر ین جمعه و پس فر دا آخر ین شنبه و.....
رو ز ها می گذرد و به آخر ینها ی سال 1386 می ر سیم کم کم بوی بهار همه جا را پر کر ده است صبح ز رخو ت نخو ابیدن های شامگاهی به سوی پشت بام ر فتم جائی که بهر دل پاتو قی ز گل و در خت و آلا چیق در ست کر ده ام در سکوتی دهشت بار به جائی می نگر یستم که در ماههای اخیر مهمان فرامو شی و سر ما شده بو د پیش خو دم گفتم بهتر ین استقبال از بهار سر و سامان دادن به این پاتوق است و شر و ع کر دم چند ساعتی گذ شت همه جا تمیز شد آلا چیق و گلدانها و تخت چو بی و کتری و یخچال و ...شر و ع به کاشتن چند تا بنفشه و چند تائی پامچال کر د م رز های زیبایم سلامی گر م دادند صبح بخیر گر م به من دادند آنها چو ن من اسیر بی خو ابی نبو دند چند ماهی بو د که خو ابیده بو دند و لی امروز که ساقه ها یشان را به نو ازشی مهمان می کر دم دیدم که غنچه ها خبر بیدار رزها و آمدن بهار را می دهند در ختان بید مجنو ن همسایه هم سلامی با آن چتر دل انگی سبزش داشتند مجنو ن چو ن همیشه پر شکو ه و سر در گر یبان بو د و در سکو تش صد فر یاد داشت سکو ت بید مجنو ن را پر نده ها جبر ان می کر دند و می خو اندند و چه عاشقانه نر د عشق می و ر زیدند و عشق را با هنر مو سیقی مر ور می کر دند و به آسمان نگاهی کر د م آه ز ندگی سلام
همه جا را با قلبم می دیدم همه جا با قلبم سخن گفتم و همه جا را باقلبم گوش دادم قلبم لبخند می ز د و قلبم فر یاد می ز د و سر م شیطنت می کر د باز می خو است مرا به گذ شته ها ببر د اما نمی خو است این قلب مهر بانم که اسیر سر م شوم ز ند گی ز یبا بو د بها ررا در آغوش می گر فتم نسیم بر گو نه هایم میو ز ید ز یبای و پر از طراو ت و سنگین و با و قار و من غر ق نو ازشش بو دم آسمان کمی ابری بو د اما نگین را می دیدم آن ستار ه دو ر دست را و خو ر شید خانم هم در زیر ابر ها چو ن خو ر شید خانم نقاشی های آیلیم بو د پر از لبخند و با نگاهی به من لذت بر د م هر دم می خو استم فر یاد بزنم و سر انجام فر یاد ز دم از زبان بانو فر یاد ز دم
آه ز ند گی با تمام پو چی باز از تو لبریزم
نه به فکر م که ر شته پار ه کنم
نه بر آنم کز تو بگر یزم
فر یادم چند سری را از پنجر ه ها بیر و ن آو ر د و لابد به این دیوانه همسایه خو د چند نفر ین هم فرستادند اما پامچالها و بنفشه ها و کاج ها و بوی طراو ت پشت بام و بید مجنو ن همسای و پر نده ها می دانستند که من هم چو ن آنها با این فر یاد از خو اب بیدار شده ام
بهاری شده ام
ز عشق لبریز شده ام
و.....
کاش تو هم این گونه باشی

همه را بیاز مو دم وز تو خو شترم نیامد

می چر خم در خو یشتن و خو یش می پندار م که به گو نه ای رها شو م ز ین همه سر در گمی و عصیان و اسارت ولیکن می دانم که باز در کو ره ز ند گی است که آمده ام گو ئی نو بت سو ختن است و چو ن خاصیت همه کوره ها این کو ره ز ند گی هم می سو ز اند تا ساخته شو م و یا ذو ب در این بیغو له پنهان گر دم و در این کو ره سو ختنم می اند یشم ز گذ شته و حال و به دنبال ار تباطی که این دو دو دلداده را به دلبر دیگر شان یعنی آینده و صل نمایم نمی دانم خاطر ات چگو نه چون چر خ فلک می چر خند و من به آنها می نگر م و می خند م وخنده من به خو یشتن است خنده ای که می گو ید زتو خو شتر نیامد
ز خو د خو اهی نمی گو یم اما ز خو یشتن خو د می گو یم که گو ئی تنها یار با من است بی ادعا و خموش و شاید هم ... بگذ ر یم ز دو ست و شیر ین پیامم باز پیامی ر سید و من آن را با حال خو یش بسیار نز دیک دیدم خو استم تو ناز نینم را هم سهیم کنم



همه را بيازمودم ز تو خوشترم نيامد
چو فرو شدم به دريا چو تو گوهرم نيامد
سر خنبها گشادم ز هزار خم چشيدم
چو شراب سركش تو به لب و سرم نيامد
چه عجب كه در دل من گل و ياسمن بخندد
كه سمن بري لطيفي چو تو در برم نيامد
ز پيت مراد خود را دو سه روز ترك كردم
چه مراد ماند زان پس كه ميسرم نيامد
دو سه روز شاهيت را چو شدم غلام و چاكر
به جهان نماند شاهي كه چو چاكرم نيامد
خردم گفت بر پر ز مسافران گردون
چه شكسته پا نشستي كه مسافرم نيامد
چو پريد سوي بامت ز تنم كبوتر دل
به فغان شدم چو بلبل كه كبوترم نيامد
چو پي كبوتر دل به هوا شدم چو بازان
چه هماي ماند و عنقا كه برابرم نيامد
برو اي تن پريشان تو و آن دل پشيمان
كه ز هر دو تا نرستم دل ديگرم نيامد

زخمه ز نی بر این د ل ما

او که نام مهر جو ئی دار د چه آسان مهر آگین ما را کرد او مهر می جو ید در بسیاری از آثارش ز مهر و ز عشق و ز دلدادگی و شیدائی گفته است و هر گاه که نقاشی در قالب تصاویر سینمائی ر سم می کند می تو ان از و رای آن عینک تیره اش هم حس کر د که چگو نه آن قلب مهر جویش ز جستجوی مهر در این ر و ز گار بی مهر یها می گو ید آخر ین اثر او در کشاکش بورو کراسی ها و قو انین ممیزی دچار بی مهر ی شد و این فیلم در همه جای این دیار پهناو روجهان به نمایش آمد بجز در سینماهای کشو ر مان که جایگاه اصلی نمایش یک فیلم ایرانی از یک کار گر دان ایرانی است حکایت علی سنتو ری قهر مان فیلم چو ن حکایت فیلم سنتوری است حکایت تغییر سر نو شت بهر بی دلی و نا آگاهی است حکایت سنتو ری حکایت پسر بچه ای است که در خانه پدری از ماد ر بخاطر عشق به مو سیقی هدیه عاق گر فت درهمان خانه پدری که قلمی یافت نمی شد و هر چه بو د پو ل و تز ویر و ر یا بو د سر نو شت به گو نه ای قلم خو ر د که بجای قلم و کاغذ و دفتر نت پدر سالها بعد مجبو ر شو د سرنگ و کش و تز ریق پسر را هدیه دهد در رو ز گاری که هیچ کس ز خمه های علی را که بر سنتو ر می نو اخت و از زخمهای دل می آمد نشنیدحکایت علی سنتو ری حکایت همه سو خته دلانی بو د که به جر م دل داشتن و عاشقی مهجو ر شدند و مهجو ر ماندند حکایت عاشقی و هنر مندی و سر کو ب آن به و ضوح در لابه لای صحنه های فیلم می دیدی و تکرار عاشق کشی و نخبه کشی را به تصویر می کشید حکایتی که حتی عشق هانیه همسرش هم به او کمکی نتو انست بکند آن صحنه های تکان دهنده که بر سنتو ر ش هم نفر ین می فر ستدد و از هانیه فر ار می کند و بر رو ز گاری نفر ین می فر ستد که هنرش و عشقش و همسرش و اعتبارش و خانو اده اش را از او گرفت و او را حسرت یک جفت کفش کرد دل بزر گ او را و قتی خو د گر سنه بو د و لی گر سنگی فر اموش شدگان را فر اموش نکرد و باز انسان و هنر مند مان و نشان داد آن که هنر دارد آن است که دل دارد و آن که دل دار د نمی تو اند نگاه حسر ت ببیند نمی تو اند عاشق مر دم نباشد نمی تواند بی تو جه به دنبال منفعت خو د باشد انسان بون را با بخشش و دل بزرگ و عاشقش نشان داد بی ادعا بی حر ف و حتی تقدیر

و حکایت هجر ان و گمنامی را در پایان فیلم که
آغازی بر ای علی بو د سخت جلو ه می کر د . علی که عاشق بو د و عاشق ماند و لی ر وز گار نگذاشت عاشقی کند زندگی علی سنتو ری حسر ت و اشک بر گو نه های هر بیننده عاشق دلی مهمان می کر د حکایت همان قصه فر دو سی بزرگ بود که در روزگار غدار هنر خو ار و جادو گری ار جمند می شودبه مهر جو ئی بخاطر جستجو ئی چنین بی پیرایه در مهر و عشق و هنر در و د می فر ستم و افسوس می خو ر یم که چر ا این فیلم نتو انست اکران شو د و تحفه ای ناچیز از زبان حکیم توس که به تشر یح ر و ز گاری که علی سنتو ر ی ها ی هنر مند را این گو نه می سو ز اند می پر داز د را به او تقدیم می دارم
نهان گشت کردار فر زانگان
پراکنده گردید کام دیوانگان
هنر خو ار شد جادو ئی ار جمند
نهان راستی آشکارا گز ند

به درد تو نیز اندیشیدم

به آن مو جو د بی گناه می نگر م و پر افسوس می گو یم ترا به چه گناهی کشته اند؟ زندگی با تو زیباتر نبو د؟ ولی او هیچ نمی گو ید چه می تواند بگو ید؟ او رفته است ولی هنو ز در د و حسر ت را در چهره او می بینم .. دردهای همه ما گاه آنقدر آشکار است که چو ن این پیکرده مر ده سخت هویدا می کند غم اسرار درو ن را هدیه دار م زآن مهر بانی که غم را در چهره ام دید و بر ایم ز غم دیده دیگر پیامی فر ستاد در د من درد این است که نخو استم خو د خو اهی کنم  زمانی خو استم اما باز محکو م  شدم درد آن دگر ناز نین نگر یستن در ورای زلف یار است و دیگر مهر بانی ز حسر ت سیب حلو ا گفت وآن تنها ی تنها ز دنیای مجازی خسته است عشق کاغذی و تنها تایپ دوستت دارم را بیزار است... در دها بسیار است غمهای دلهای شکسته زیاد است هر چند نازنینی گفت دل شکسته قیمتی تر است اما دلم خو است هدیه ای که گر فته ام را با شما تقسیم کنم با هم بخو انیم شاید اند کی از این سو ز درو ن خلاصی یابیم
ی دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم كن و از هر دو جهانم بستان
با هر چه دلم قرار گيرد بي تو
آتش به من اندر زن و آنم بستان
اي زندگي من و توانم همه تو
جاني و دلي، دل و جانم همه تو
تو هستي من شدي، ‌از آني همه من
من نيست شدم در تو، از آنم همه تو
هر روز دلم در غم تو زارتر است
وز من دل ِ بي رحم تو بيزار تر است
بگذاشتي ام، ‌غم تو مگذاشت مرا
حقا كه غمت از تو وفادارتر است
من درد تو را ز دست آسان ندهم
دل بر نكنم ز دوست تا جان ندهم
از دوست به يادگار دردي دارم
كان درد به صد هزار درمان ندهم

هرکه شد محر م دل در حر م یار بماند

هر بامداد با طلیعه مهر آفتاب آغوش می گشایم و مهر را در یافت می کنم زآن نازنینی که در دور دست خیال بر ایم نغمه مهر می فر ستد بر ای من و ناز نین آیلیم که گو ئی چو ن انرژی است که ما را باز با ر وز گار آشتی می دهد او را تجسم می کنم هر پنجشنبه در حافظیه آنجا که عار ف عاشق آرامیده است و محفلی بر ای دلشکستگان بر پا نهاده و همه را گر د خو یش می خو اند او در میان عاشق دلانی که گوش به نغمه های مو لای عشق می کنند ز نی می شنو ند و از نی و قصه اش باز می آمو ز ند که قصه است که ز خو یشتن می گو ید و ز اصالتی که هر کدام از ما دار یم و هر چفدر نیر نگ ز نیم در و غ گو ئیم و ادعا نماییم باز به خو یشتن و ر یشه خو د باز می گر دیم آنجا که ز در خت هستیمان می گو ید در ختی که ر یشه هایمان را به ز مین و دستهایمان را رو به آسمان کشیده است همان در ختی که به انداز ه ر یشه و اصالتش رو به آسمان می ر و د همان در ختی که عشق به ز مین را چو ن عشق به آسمان می داند و ما را و اسطه این دو عشق می ساز دشاخه های در ختان را در جنگلی بکر بخاطر آو ر یم که چگو نه چو ن دستانی است که ر و به آفتاب و مهر و عشق می کنند آری بانو ز عشق می خو اند و ز عشق می گو ید و ز عشق نجو ا سر می دهد او در آن حافشیه بر ای ناخدای غمگین تفالی ز ده است خو استم شما را مهمان این تفال عاشقانه و عار فانه و بی ر یا کنم نیتی کنید و گوش به نجو ای خو اجه کنید که از میان دستهای ر و یای شیرین آمده است و به من گفته است شاید قصه و غصه شما را هم بیان کند و چاره سازد پس گوش به ندای حافظ محر م راز و شاخه نباتش کنیم

افـسر سلـطان گـل پیدا شد از طرف چمن
مـقدمـش یا رب مبارک باد بر سرو و سمـن
خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی
تا نـشیند هر کسی اکنون به جای خویشتـن
خاتـم جـم را بشارت ده به حسن خاتمـت
کاسـم اعـظـم کرد از او کوتاه دست اهرمن
تا ابد مـعـمور باد این خانـه کز خاک درش
هر نـفـس با بوی رحـمان می‌وزد باد یمـن
شوکـت پور پـشـنـگ و تیغ عالـمـگیر او
در همـه شهـنامـه‌ها شد داستان انجمـن
خـنـگ چوگانی چرخـت رام شد در زیر زین
شـهـسوارا چون بـه میدان آمدی گویی بزن
جویبار مـلـک را آب روان شمـشیر توسـت
تو درخـت عدل بنشان بیخ بدخواهان بـکـن
بـعد از این نشکفت اگر با نکهت خلق خوشـت
خیزد از صـحرای ایذج نافـه مشـک خـتـن
گوشـه گیران انتـظار جلوه خوش می‌کنـند
برشـکـن طرف کـلاه و برقـع از رخ برفکـن
مـشورت با عقل کردم گفت حافظ می بـنوش
ساقیا می ده بـه قول مستـشار مؤ‌تـمـن
ای صـبا بر ساقی بزم اتابـک عرضـه دار
تا از آن جام زرافشان جرعه‌ای بخشد بـه مـن

صحرای بی کران آنقدر عاشق خور شید شدند که هر گاه پای بر آنها گذاری داغ چون اشعه یار هستند تا نشان دهند که پر توی ر و ی حبیب را چگونه می تو ان به تماشا گذاشت

دریای آرام آنقدر عاشق ماه بو د که هیچ کس نیست که بتواند منکر زیبائی بیشترعکس ماه در در یا از خو د ماه باشد و این گونه در یا هم پر توی روی حبیب را چه زیبا نشان می دهد

درختان جنگ عاشق باران را دیده ای ؟ همه گو ئی دست به ثنا رو به آسمان می کنند و از مهر می خو اهند که عشق آنان را پذیر د و این گو نه است که و قتی شبنم صبحگاهی را بر بر گهای سبز می بینی گو ئی زیباترین تلطع آفتاب است این نیز جاو دانگی ار تقا معشوق در دستهای عاشق را نشان می دهد

بر فهای بالای کو ه عاشق بر فهای دامنه می شو ند تا آفتاب مجالی به آنان می دهد آب می شو ند تا در رو د خانه پای کو ه به هم بپیوندند آنجا هم عاشقی راه برای و صال را می یابد

زیر آسمان ابری با شو ق به دنبال باران می گر دیم تا ببار د و صو ر ت و دستهایمان را بی اختیار سمت خو د کشد و لبخندی ز عشق و سپاس به آسمانی ز نیم که عشق را به ما هدیه داده است و هیچ کس آنقدر بی سلیقه نیست که از خیس شدن زیر باران خشمگین شود

پرنده در عکس خو د در بر که می نگر د شادمان ز عشقی که آن را یافته است هیچ کس به او و ساده دلیش نمی خندد مهم عاشقی است ور نه احوال معشوق را سنجیدن چه حاصلی دارد

بیا عاشق هم باشیم بی بهانه بی دیدار و بی ادعا و بی تو قع فقط بهر هم عشق دهیم نه در پی حساب کردن و نه در پی حساب دادن باشیم عاشق باشیم آزاد و ر ها و بخشنده تا به هم پیو ندیم حتی اگر در خیال باشد