در سر ز مین یخ ز د گی ها هستی   به هر جا می نگری جز د نیای خاکستری بی تافو تی ها نمی بینی و می پر سی آن رنگین  جهان پر عشق من کجا ر فت ؟ از یار می پر سی   چه آسان نر د عشق با زی ر ا به نر د بازی ز ند گی باختی چه سخت  است که دیگر یار را نمی بینی حتی با این که نز دیک تو است صدای نفش هایش را می شنو ی و به چشمهایش خیر ه می شوی اما آن فر و غ و آن آسان فهمیدن ها همه به یک بار ه محو و گم شد ه گو ئی هر گز نبو ده است  و می پر سی من چگو نه به او دل باختم ؟
می پر سی آن آشنای قدیمی چه شد ؟ این غر یبه که این گو نه با نگاههای بی تفاو ت مر ا می نگر د و شلاق سردی ها و فر اق را بر پیکر ه باو ر هایم می ز ند همان است که ز ند گی را بخا طر او به آغوش کشیده بو دم ؟ این همان شاپر کی است حاضر بو د م  که تمامی  ز یبائی ها گلهای دنیا را تنها بخاطر و جو د او ز یبا می دیدم ؟ این آسمان همچنان آبی است اما دلتنگی های من تنها خاکستر را در آبی بیکران آن می بیند ؟ آن ر نگین کمان عشق را چه شد؟
 بنفش: که آن را ر نگ  عشق تا بی نهایت بو د را تنها امر و ز  چشمی است که ماحصل از گر یه ها  کبو دی را در آغوش گر فته است

نیلی  : در یای عشق ما بو د که دیگر تنها خاکستر نشین است و خاکستری را نمایان ساز د

آبی : همان آبی که قر ار بو د تمام بغضهای او مال من باشد و من هم با و جو دش بغضی ند اشتم امر و ز تنها بغض است که آبی را نه آسمانی که به بی رنگی کشانده است

سبز : ر نگ قلبهایمان که شکسته است و سبزی آن چو ن جنگل سو خته ز مانی سبز از میان ر فته است

ز ر د : کجا ر فت  ز ر دی آن خو ر شید ی که تابش و گر مای عشق ما او ر ا شر مگین می کر د ؟ 

 نار نجی : که فعل خو استن ما را نمایان می ساخت امر و ز  بی ر نج  آن نار نجی را پر رنج کر ده است

قر مز : قر مز عشق ما چه آسان خو ن دلی را حال معر فی می کند
 
 می دانم یخ ز د گی  محنتی که یار بر تو تحمیل کر ده است  سخت است و باو ر آن غیر ممکن می نماید 

 می دانم ر نج بی تفاو تی از در د فر اق بس دشو ار تر است  می دانم و می دانم ...

 اما صبر باید  که در صبر است که می تو ان بار دیگر عاشق شد یک بار دیگر حس کر د که عشق می تو اند بار

 دیگر آید آری می تو ان بو د تا امید و ایمان و عشق است  می تو ان بو د   بار دیگر خو ر شید طلو ع خو اهد کر د

ادامه مطلب

ناز بانو ی ایر انی در طنز ی تلخ و پر در د به سو الی  ساد ه در مو ر د هو یت بانو ی ایر انی  نگارش تلخ داستانی بو د تحت عنو ان " من کیستم " و سخت گفت و لی د و ست دار م  از اساطیر ایر ان زمین گو یم و اند کی مر همی بر  دل بانو ان ایر ان نهم  هر چند د انم که  این ز خمها التیام ناپذیر است و قو انین و افکار مذ کر انه پارسی کمتر مجالی به بانوی ایر انی داد ه است که به خو د آید اما من  یعنی ناخدا  آنچه  در مو ر د بانوی پارسی می اند یشم ر ا می گو یم که به گو نه ای  گو یم هر مر د آر یائی ر ا  نمی تو ان در جامعه مذ کر ان ایر انی  تقسیم نمو د  اما  بانوی ایر انی  تو کیستی ؟

تو کیستی ؟

تو فر انک ماد ر فر ید و ن هستی همان فر ید و ن که در د امن شیر ز نی چو ن فر انک که ثمر ه عشق او با آبتین بزر گ مر د ایر انی بو د پر و رش یافت تا ضحاک و حکو مت 1000 ساله او ر ا از میان بر دار د و 500 سال پاد شاهی بر امپر اتو ری ایر ان نماید آر ی فر انک بانو ی پار سی را گو یم

 

 تو ار نو از د ختر جمشید   هستی همان جمشید و جام جهان نما که ماد ر  ایر ج و نیای منو چهر پاد شاه بزر گ ایر انیان بو د  و هستی آری ار نو از تو جانوی پار سی هستی  کسی که بزر گ گو هری چو ن  ایر ج را پر و ر انید

 

تو ماه بانو ماد ر منو چهر و د ختر  ایرج هستی که پاد شاهی بزر گ چو ن  منو چهر را پر و ر انید  که بر امپر اتو ری ایر ان پس از فر ید و ن بزر گ  پاد شاهی کند

 

تو  رکسانا د ختر دار یو ش سو م هستی که عشق چنان بزر گ به اسکندر هد یه داد که او خو نخو ار بزر گ  خو د و سر دار انش را مجبو ر ساخت تا با او وسر ز مین بزر گش احترام گذار ند

 

تو گو هر شاد  همسر ناد ر هستی همان همسر ی که از ناد ر جو ان جو یای نام  حمایت کر د و او را نادر پسر شمشیر و فاتح هندو ستان ساخت

 

تو همسر امیر کبیری همان همسری که  امیر بزر گ ز مانی که تاب و تو ان از بیداد بر ادر  و ماد رش   را از د ست می داد در کنار او آر ام می گر فت

 

تو پر و ین اعتصامی هستی بزر گ شاعر ه ای که در جامعه مر د انه بر خاست و هنر ر ا نز د ایر انیان و نه تنها مر د ان ایر انی معنی کرد

 تو فر و غ فر خز ادی  همان فر و غ که فر یاد ز د بانو ی ایر انی عر و سک کو کی نیست که به فشار هر هر ز ه د ستی فر یاد ز ند "آه من خو شبختم " فر و غی که از عشق گفت از شجاعت د م ز د و به مر دان که او آنها را " مو جو د خو د خو اه " لقب داد ه بو د  یاد داد بانوی پار سی ر ا نه با سلاح غر و ر و خو د خو اهی انگشتری  بند گی که با عشق تو ان همر اه بو د

 

تو شیر ین عبادی هستی   بانوی ایر انی که بر ای این مر ز و بو م و این خاک  پر گو هر که با کو ر و ش کبیرش بر ای نخستین بار منادی صلح و دو ستی  و آز ادی خط و ز بان و مذ هب  بو د  جایز ه صلح نو بل ر ا بخاطر کو شش هایش بر ای  افشای ظلمی که به پسر ان و د ختر ان  امر و ز ایر ان و مر د ان و ز نان فر دای ایر ان ز مین می شو د ر ا در یافت کر د

 

تو انو شه انصاری هستی بزر گ   ایر انی  همان بانوی پار سی که فتح فضا ر ا نخست تو سط  بانو ان ایر انی ثبت کر د

تو بانوی ا یر انی همان بانو ئی که عاشقان بزر گ چو ن حافظ و عطار و... از او گفته اند تو بانو ی ایر انی که شاپر ک تمامی مر د ان پار سی    بو دی و هستی و خو اهی بو د تو عشقی تو مهر بانی و تو آری تو بانوی ایر انی  بهتر ین د لیل عاشقی هستی تو ر ا دو ست دارم و تمام گلهای عالم ر ا تنها با عطر تو است که عطر آگین د انم   

عاشقان ر ا گر د ن می ز نند تا گو یند که حق نیست عاشق دلی

لیک نی د انند که   بی هو د ه می کنند

چو ن حق با عاشقی و عااشق د لی است

 گو ید م می سو ز د از در د عاشقی  گو ید م از فر اق می سو ز د از هجر یار ی که گفت خو د بر ای او  هجر ر ا طلب کر د او گو ید م که نا خد ا ر فت    او نمی د انست که نا خد ا ..... در اقیانو س تنهائی ها و بی مهر یها  و بی تفا و تی ها   سو خت تا  گر مای امید هر گز از د ل شاپر ک نر و د ناخدا  سو خت تا نگو یند که " یار  حاضر خو شتر است  ناخدا چو ن  حافظش  فر یاد ز د

می سو ز م از فر اقت  روی از جفا بگر د ان

هجر ان بلای ما شد یا ر ب  بلا بگر د ان

اما ر ب بر ای او همان را خو است که شاپر ک خو استه بو د  " هجر" و ...

ناخدا در خلو ت شمع  می سو خت و می سوز د...

و  فر یاد کشان گفت

در و فای عشق تو مشهو ر خو بانیم چو شمع

شب نشین کو ی سر بازان و ر ندانیم چو شمع

رو ز و شب خو ابم نمی "آید به چشم غم پر ست

 بس که در بیماری هجر تو گر یانیم چو شمع

 و شمع گو نه آب می شو د این ناخدا  تا فر یاد ز ند عشق  و جو د است عشق سر طان نیست عشق معنایش مر گ دو ست داشتن نیست عشق  را مر گ با فر اق یار نیست عشق عشق است و ...همچنان ز مان مقو له بی معنی است

 ناخدای  فر یاد ز د در استهز ا دیگران که خو د را ؟آشنا  می دانند عشق امید به ر و ز گار نبست   که می د اند ر و ز گار عاشق کش است  اما عاشق مگر مر د نی است ؟ عاشق مر د نی نیست حتی اگر معشو ق  گو یدش دو ر شو  و من نیستم

  ر سم ز مانه است و عجب ر سمی  اما تو ی هیچ ز مانه ای این ر سم کهنه نشده که عاشق را تنها با مر گ قلبش می تو ان از یاد

سلام در یا که پر از شکو هی تو همانی که هر چقدر به تو جفا شو د باز مهر بان نگاه می کنی و شاید   که با تمامی طو فانها و  امو اج خشمگینت  می گو ئی " این نیز بگذر د ...." آری این نیز بگذر د و همو ار ه گذ شته است اما آن چیزی که می ماند دلهائی است که چو ن در یا است همان د لهائی که و قتی خیلی ر نجیده می شو ند و قتی حس می کنند که مهمان ناخو انده ای چو ن نفر ت و تلخی و ... به سر اغشان می آید یاد آن شعر   عاشق شیر از می افتند که می گفت

 جز د لم کز از ل تا به ابد عاشق او ست

جاو د ان کس نشنید م که در این کار بماند

 و این گو نه است که د ل ر ا چو ن تو د ر یا بی غل و غش و می کند و به ر و ز گار می اندیشد که " این نیز می گذر د ..." این گذر هائی که همه در آن در یای و جو د ان  صو ر ت می گیر د و کجا    دانند آنان که در این و ادی نیستند و رحل در به اصطلاح ساحل  نجات خو د افکندند  

شب تار یک و بیم مو ج و گر د ابی چنین حایل

کجا دانند حال ما سبک بالان ساحل ها

 

همان سبک بالانی که در یائی بو د ن ر ا  دو ست ند ار ند و شاید تو انائی در یائی شد ن ر ا ند ار ند که در یائی شد ن با سبک بالی  فر ق دار د سبک بالی  است که  دل شکستن ر ا فر اموش می کند و د ل بستن ر ا نمی  داند و در محو خو د  دنیای محدو دش سیر می کند و گو ئی د نیا همان سبک بالی او است او که دل شکستن ر ا عار نمی داند و هر ز پر انی می گو ید  و هجو نمو د ن عاشقان ر ا افتخار و می گو یدد عاشقی در افسانه ها است...........!!

 آری د نیا بر ای در یا د لان سنگین است اما  چه نیک گفتند که آبر وی د نیا هم بخاطر در یا د لان است در یا د لان پیش ر و ند و بار د لهای شکسته ر ا چو ن  مر و ار ید  در د ل خو د مد فو ن می ساز ند با  خز ه  های نا مر د می ها  همچو ن در یا عمل می کنند آن ر ا تنها به سطح و نه در غو ر شان  نگاه می دار ند  که می دانند

گر نا کسی از کسی بالانشیند عیب نیست

روی در یا خس نشیند و غو ر در یا گو هر است

نفر ت ر ا مز مز ه می کنیم اما چو ن خس باید آن را ر ها کر د  شاید غم بیاید که  می آید اما این غمگین بو د نمان که چیزی تاز ه ای نیست که

سلطان جهان گنج غم عشق به ما داد

تا ر ه در این و ادی بیگانه نهادیم

 به سوی و ادی آشنا ر ویم ر ه از این ساحل دو ر و ئی و دل شکستنها  جدا کنیم  در یا منتظر ما است

 ناخدا می گو ید

 

 سوی در یا ر ویم   

هر کد ام از ما توی این د نیا آنقدر از خو د  دو ر شده ایم و در در یای ذ هن خو د غر قه گشتیم که یاد مان ر فته است که چ کسی بو دیم ؟ چه می خو استیم ؟ آمال ما چه بو د ؟ راستی چیست ؟ به قو ل حافظ

غر قه گشتیم و نگشتیم به آب آلوده

نخو استیم در ز ند گی خو د باشیم و هر کد ام نقابی بر چهر ه ز د یم و اد عاهائی کر د یم که خو د مان هم آنها را قبو ل ند ار یم اما این اد عا را آنقدر بر ای محافظتمان( از چی ؟ از کی ؟) مهم د انستیم که بعد از مد تی یاد مان ر فته است که این نقابمان و نه صو ر ت و اقعیمان است کر یه تر ین نقاب ها که مملو از تر س و در و غ و ر یا است بر چهر ه می گذ ار یم اما حاضر نیستیم صو ر ت خداداد ه خو د ر ا نگاه کنیم صو ر تی که خد ا با سیر ت عشق  و مهر به ما داد صو ر تی که مملو از نو ر اهو ر ائی بو د صو ر تی که مهر و و فا  و صد اقت ر ا فر یاد می ز د اما آن ر ا به زیر نقابهای تو خالی بر دیم و بر چسبهای مختلفی به خو د ز د ه ایم عد ه ای خو د ر ا منو ر فکر  و ر و شن اند یش می نامی م و به اسم ر و شن  اند یشی  پای بر تمامی داشته های مرز و بو م خو د می نهیم و از یاد می بر یم که این د اشته ها هر کد ام قر نها  مبار ز ه  و خو ن د ل ر یختن ر ا در خو د دار د که مصد اق و اضح آن ز بان ملی ما است که ز و د و آسان به د می با لغات عجیب و غر یب انگلیسی و فر انسو ی و عر بی   می آلاییم و به آن فخر می فر و شیم  که آری این گو نه سخن می ر انیم ز یر ا که منو ر فکر هستم و یاد می بر یم که چگو نه بزر گ مر د انی چو ن فر د وسی  جنگیدند و پایه های کاخی بلند ر ا  ر یختند که من ایر انی بد انم که حتی اگر سالها به ز بان دیگری تکلم کنم باز ز بان خو د ر ا از یاد نبر د ه ام  نقاب د یگر ی که بر چهر ه ها می ز نیم  خو د ر ا لهی د انستن و انسان ماو ر ائی شمر د ن است چه بسیاری از خود ما که از یاد می بر یم که انسان بو د ن خو د ماو ر ائی است و سعی د ار یم در پشت بسیاری از حر فها خو د ر ا تافته جدا بافته ای بد انیم  و به همدیگر القابی چو ن  مر د ان و ز نان نو ر انی وآسمانی د هیم ز مین ر ا لایق ز ند گی ند انیم و خو د ر ا در آسمان ر ا در پیشگاه حضر ت حق تصو ر کنیم و به این بهانه دیگر ان ر ا نفی کنیم  که مصد اق این حر ف صحبتهائی است که بسیار در مو ر د عشق می شنو یم  عشق ر ا ز مینی و آسمانی می د انیم د ل عشق ز مین را می شکنیم و معشو ق آسمانی ر ا در کنار خو د می د انیم می پر سم در کد ام فر هنگی عشق را دو گو نه دانستند ؟ عشق را مگر در ز بانهای دیگر چه می نامند ؟

love

amour

amorer

 libe

حالا می پر سم آیا در زبانهای دیگر هم چو ن ما آن را ز مینی و آسمانی کر د ند ؟ اصو لا می تو ان به خالق عشق ر سید اگر از خر ابه های د لهای  شکسته  همنو عان خو د عبو ر کنی ؟ می تو انی تار ک د نیا شوی به بهانه این که به خد ا می خو اهی بر سی ؟ می تو انی ز ند گی ر ا  به استهز ا بکشی چو ن می خو اهی  شو ر کیهانی د اشته باشی ؟ این نیز نقاب دیگر است نقاب همسر مهر بانی که به بهانه محبت سعی در اسار ت همسر ش ر ا دار د همه دیده ایم ؟ نقاب پدر و ماد ر د لسو ز ی که به بهانه د لسو ز ی بر ای فر ز ند ش  او ر ا  اسیر خو د می کنند و رل ز ندانبان او ر ا دار ند ر ا دید ه ایم و شاید هم ز د ه ایم نقاب فر ز ند د لسو ز پد ر و ماد ر را چند با ز د ه ایم که به بهانه محبت سعی درسو استفاد ه های عمد تا مالی د ار د ر ا چند بار دیده اید ؟ ....نقاب  ها بسیار ند اما می پر سم جسار ت بر د اشتن آن ر ا دار یم ؟آیا  حاضر یم خو د مان از خو د مان نتر سیم ؟آیا دو ست دار یم مد عی نباشیم ؟ بیاییم چو ن حافظ باشیم که می گفت

بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اند از یم

فلک ر ا سقف بشکافیم و طر حی نو در اند از یم

اگر غم لشگر انگیز د که خو ن عاشقان ر یز د

من و ساقی به هم سا ز یم و بنیاد ش بر اند از یم

چه کسی دل بر د اشتن نقاب را دار د ؟  

هز ار سال از گفته پیر توس گذر کر د که چه نیک گفت

نباشد همی نیک و بد  پایدار

همان به که نیکی بو د یاد گار

ر و ز گار می گذ ر د و ما در گذر  ر و ز ها و ماهها و سالها عمری هر چند کو تاه ر ا چنان سر یع  می گذ ر انیم و هر گز نمی د انیم که چگو نه آغازی بو د و چنان پایان کی فر ا ر سید  در گذر این ر و ز گار ر ه به هر کو ی و بر ز نی می نهمی و می پر سیم کجاست آن و ادی که در آن آر امش گیر م ؟ نا خو د آگاه ذ هن ر ا در گیر می کنیم و در و ادی جمله ها و اید ه ها پر سه می ز نیم و خو د و شاید دیگر ان ر ا هم به سر ز مین گمر اهی ها می کشانیم  و نمی د انیم که تمام در د ها و غمهای ما از این ذ هن نا بخر د ما است که تحلیلهای گمر اه کنند ه اش تنها ما را می فر یبد تا از سر ز مین قلب و د ل و عشق فاصله افتیم   به د نبال اجر مادی و معنوی می گر دیم کد ام اجر ؟ اجر مگر همان نیست که حافظ شیر ین گفتار   بیش از 600 سال است که گفته است

اجر ها باشد  ای خسر و شیر ین د هنان

گر نگاهی به فر هاد دل افتاد ه کنی

کد امین ما نگاهی به فر هاد و یا شیر ین د ل افتاد ه ز ند گیمان  کر د ه ایم و بی خجلت اقر ار کر دیم که بد کر د م ؟ .....

نمی گو یم که هر عشقی سامانی دار د و هر و اد ی د لداد گی به و صل می ر سد که مهم و صل و فر اق نیست که لسان الغیب پند مان داد

فر اق و و صل چیست ؟ ر ضای دو ست طلب

که حق نباشد از او غیر او تمنائی

ر ضایت او ر ا خو اهیم و در پی شاد ی او هستیم  و لی سخت است که در این و اد ی این گو نه تحقیر شو یم خجل شو یم و به باز ی گیر یم دلد اد ه خو د ر ا که اگر پیر و ر اهیم باید به پند پیر تو س عمل کنیم که می گفت

پر ستند ه باقی و جو یند ه راه

به ژر فی  به فر مانش کر د ن نگاه

کدام ژر فی ر ا غو طه خو ر دیم ؟کجا به آن و اد ی ر سید یم ؟ کی بی اد عا بو دیم و چو ن حافظ خر قه ر یا و ز ر ق ر ا در آتش فکندیم؟

 آتش ز ر ق و ر یا خر من دین خو اهد سخت

حافظا این خر قه پشمینه بیانداز و بر و

 خر قه پشمینه را دو ر اند اختیم ؟از مجازی ها د ست کشیدیم ؟ آفتاب مجازی و آسمان مجازی و عشق مجازی .... چقدر مجازی است آنگاه که می گو ییم از آنها گر یختیم که شر ط او ل نگاهی به فر هاد دل افتاد ه است تو نگاه کر دی ؟ نه می د انم چشمها ر ا نشستیم  

با مد عی نگو ید اسر ار عشق و مستی

تا بی خبر بمیر د  با درد خو د پر ستی

عاشق بشو که ر و زی کار جهان سر آید  

ناخو اند ه نقش مقصو د در کار گاه هستی

گو ید آمدم  به جهان تا نقش دگری ز نیم و کار دگر ی ساز یم آمد یم تا" من" ر ا به گو نه ای "من" ساز یم و جاو د ان نقشی در عالم هستی ز نیم  آمدیم تا بگوییم این "من "که ر ها شد ه ام ز آد میان تا  در کبر یای نام بند ه آسمانی خد ا بر" من" نهند  این" من "که آمد ه است که در آسمان جای گیر د این "من "که قر ار است تنها در آفتاب مهر را جستجو کند این من که قر ار است بشکند و بر و د و همو ار ه دیگر ان ر ا متهم و مجر م شناسد و خو د ر ا کبر  یائی د اند  آر ی من ....

 چه بی ر اهه ؟ کد ام آسمانی با " من " می تو ان ر فت ؟ کد ام آفتابی ر ا با  " من " به آغوش می کشند؟اگر جای د ل شکنان در آسمان است پس جای شکسته د لان کجاست ؟"من " می تو اند عاشق باشد ؟ " من " می ی تو اند یاد ی از آن یار ان سفر کر د ه کند ؟ عجب ظلمت کد ه ای است این " من " آه کجا آن " ما " ر فت ؟ آن دلد اد گیها چه شد ؟آن چشمهای جستجو گر مان چه شد ؟آن پنج گو شه و شش گو شه قلبمان چه شد ؟یادت است ای مد عی کبر یا ئی شش گو شه قلبمان چه بو د؟ مهر  - و فا - صد اقت - شجاعت-هم د لی -.... ششمین یاد ته ؟"ما " بو د  حالا شجاعت ر فت و مهر ر فت و و فا ر فت و هم د لی ر فت اما ر فتن این " ما " خیلی در د آو ر ه هر چند و قتی آنها ر فتند د یگر " ما " نبو د " من " شد  عجب نقش مقصو د ی ساختی  این نقش مقصو د بو د ؟" من " ر ا می گو یم  این ر ا می د انم همیشه یاد ت می ماند همان طو ر که من هم از " ما " "تو" ر ا انتخاب کر د م تا بماند  این هم قسمت من از " ما" بو د حیف

د لم بر ای چشمهائی تنگ است که ار شنید ن نا م معشو ق پر تلطع می شو د

دلم بر ای چشمهائی تنگ است کهاز بر ای شر م به پایین چشم نمی دو ز د و تنها ز مانی چشم از ز مین بر می د ارد  که خیره به معشو ق شو د

دلم بر ای چشمهائی تنگ است که نگاهی  گو یا تر از صد واژه عاشقانه د ارد

دلم بر ای چشمهائی تنگ است که فر یاد دلتنگی می ز ند

دلم بر ای چشمهائی تنگ است که تنها شیر ینی نو از ش را به یاد می آو رد  

دلم بر ای  چشمهائی تنگ است که خیر ه در ذ هنم حک می کند که تنها "ما" و جو د دار یم

د لم بر ای چشمهائی تنگ است که طعم صد اقت دار د

دلم بر ای چشمهائی تنگ است که سیاهی آنها سیاهی ز مانه را از د لم می بر د

دلم بر ای چشمهائی تنگ است که  ز لالیت آبیش در یا  را شر مگین می سازد

د لم بر ای چشمهائی تنگ است که سبزی و جو د صاحبش ر ا به ر خم می کشد

 دلم بر ای چشمهائی میشی تنگ است که مظلو میت ر ا خجل می  کند

دلم بر ای چشمها ئی تنگ است که هر گز با در و غ نمی بیند

 دلم بر ای چشمهائی تنگ است که نیاز به گفتنی ها را بی نیاز می کند

 دلم بر ای چشمهایش تنگ است ...

می گو یند ر و زگار غر یبی است

می گو یند هیچ کس به دیگری ر حم نمی کند

می گو یند عشق  مر د ه است

می گو یند همه جا پر عار ف و آسمانی های ! است اما عاشق؟ نا پید ا است

می پر سم چر ا ؟

این قصه ر ا تعر یف می کنند

سفر خدا به زمين

روزی خداوند تصمیم می گیرد که بیاید روی زمین تا ببیند بندگانش چه می گویند و چه می کنند. سوار بر سفینه خود شد و آمد بر زمین تا رسید به بیابانی که اسب سواری گله گاو بزرگی را به چرا برده بود و سخت در تلاش بود که مواظب تمام گاوهایش باشد. خداوند از آن سوارپرسید بنده من تو کیستی و اینجا کجاست؟ سوار گفت اینجا امریکاست و من یک گله دارهستم که برای تامین زندگی ام این همه گاو را به تنهائی به چرا آورده ام. خداوند گفت بنده من؛ من خدای تو ام اگر آرزویی داری بگو تا برایت برآورده کنم تنها همین یک بار است که چنین فرصتی را به تو می دهم. گله دار گفت ای خدای من آرزو دارم که پول دار شوم، یک رنچ و مزرعه بزرگ داشته باشم با ده هزار راس گاو و گوسفند وهزاران اسب؛ دلم می خواهد چند اتوموبیل لیموزین بزرگ داشته باشم، بتوانم کار کنم و هرروز زندگی ام را بزرگتر کنم و با خانواده ام خوشبخت زندگی کنم. خداوند گفت می بینم که مرد زحمت کش و با انگیزه ای هستی بنابراین آرزویت را بر آورده می کنم. خدواند آنچه را که گله دار در آرزویش بود به او داد و سوار بر سفینه اش شد و به سفر خود ادامه داد.

رفت و رفت تا رسید به شهری بزرگ. در میخانه ای مردی مست با جامی شراب و غرق در خیال خود نشسته بود. خداوند به او گفت بنده من اینجا کجاست؟ تو چرا انقدر مغموم نشسته ای ، تو را چه می شود؟ او لبخندی زد و گفت خدای من اینجا عروس شهرهای جهان، پاریس است و من هم عاشقی هستم که مست و خراب عشق و شرابم و به تنهائی خود می گریم. خداوند گفت ای عاشق دلخسته بگو چه آرزویی داری بلکه بر آورده اش کنم. عاشق پاریسی گفت ای خداواندا مرا به وصال عشقم برسان اما در عین حال به من لذت زندگی اعطا کن. دلم می خواهد زندگی خوبی داشته باشم، خوش باشم و بهترین شراب را بنوشم و موسیقی را گوش دهم و بهترین غذاها را بخورم و خلاصه در کنار معشوقم از زندگی ام نهایت لذت را ببرم. خداوند به بنده عاشق پیشه اش وصال عشق و زندگی خوشی را عطا کرد و رفت.

*****************

مدتها رفت و رفت... تا رسید به بیابان برهوتی که تنها گاه به گاه کپری در آن به چشم می خورد که در آن ژنده پوشی نشسته و یا خوابیده بود. خداوند فرود آمد و از یکی از کپر نشینان پرسید بنده من اینجا کجاست تو چرا انقدر بدبختی؟ کپر نشین نگاهی کرد و گفت اینجا ایرانه. در ضمن من اصلا هم بدبخت نیستم خیلی هم خوبم و هیچ ناراحتی هم ندارم. خداوند گفت بنده من چه نشسته ای که نمی دانی که چقدر وضعت خراب است. دلم برایت سوخت بگو چه آرزویی داری تا آنرا برآورده کنم. کپر نشین فکری کرد و با غرور گفت نه! من هیچ آرزویی ندارم. همین که هستم خوبم. خداوند دوباره گفت این آخرین فرصت توست اگر خواسته ای داری بگو شاید کمکت کنم. کپرنشین دوباره فکری کرد و ناگهان برقی در چشمانش درخشید و گفت می دانی در واقع برای خودم هیچ آرزویی ندارم. اما یک خواسته دارم که اگرآنرا برآورده اش کنی خیلی خوشحال می شوم. ببین آن طرف؛ چند فرسخی اینجا یک کپرنشین دیگری هست که در چادرش یک بز نگاه می دارد و با آن بزش خیلی خوش است اگر می خواهی برای من کاری کنی لطفا بز او را بکش!

امر و ز ر و ز تو است

  اما اشتباه است که هر ر و ز ر و ز تو  است  اصلا ر و ز با تو بر ایم معنی د ارد ر و ز ی که با آفتاب و جو د ت بر ایم ر و شنی بخشی و چو ن حافظ این گو نه بر ایت د عا میکنم

ای که در ناز و نعمتی آفتاب حسن

یا ر ب مباد تا قیامت ز و ال او

تو ئی که ز ند گیم هستی و تنها بخاطر تو است که به ز ند گی همچنان با عشق اند یشید م و می اندیشم و خو اهم اند یشید  فکر می کنم که بی تو به چه ناکجا آباد یهائی می ر فتم بی تو ؟ حتی فکر ش هم مر ا چو ن دیو انگان متوحش می کند غر یبه است و اژه بی تو بر ای غر یبه است  تو که چو ن نامت مهتاب شبهای تار من بو دی و هستی و خو اهی بو د

 به تو که با صفا و مهر ت و فاد اری را هر ر و ز به من یاد آو ری به تو که عشق را هر ر و ز به من می آمو زی عشقی که نه ر یا است و نه پشت اد عاهای بی معنی ر وشن فکر انه و یا عار فان امر و زی مخفی شد ه است  آن دستهائی که مر ا در آغوش می گیر د و آن بو سه هائی که مر ا از دیار غم و خشم بی دمی بیرو ن می آو رد

 تو که تبلو ر مهر گان هستی تو که تنها می اندیشی که چگو نه عشق بو ر زی و من که با هر نفس تو نفس می گیر م و با بوی تو مست و شیفته تر می شو م

 عشق من

جاو د ان عشق من 

 آیلی عزیزم

دختر خو شگلم

ر و ز ت مبار ک

عجیب است که آد مهای بهاری معمو لا در بهار به د نیا نمی آیند شاید هم بهار آد مها همان بهار طبیعت نیست  یکی از این آد مهای بهاری که چو ن بهار همو ار ه پر طر او ت بو د چو ن عاشق و صاد ق ز یست د فر و غ فر خز اد است که در ز مستان آمد و در ز مستان ر فت و بهاری دیگر که همو ار ه با نام فر و غ عجین است سهر اب سپهری  است که توی یک ر و ز 15 او لین ماه پاییز پای به این عر صه خاکی نهاد و چه ز و د ر فت هر چند که با نگاهی که او د اشت باز خیلی طو لانی تحمل این ر و ز مر گی ها ر ا نمو د  تا از این د نیا نا مر د می ها ر خت بندد از د نیای  نا مر د میها گفتم این تفسیر  شیر ین او را از د نیا  ر ا باهم بخو انیم

قاطری دیدم بار ش" انشا"

اشتری دیدم بارش سبد خالی "پند و امثال"

عار فی دیدم  بارش " تنناها یا هو"

جالب است مقایسه عار ف و با اشتر و  قاطر ؟

جالب است آنگاه که این گو نه به مد عیان می تاز د و چه لطیف و پر از طنز به آد مهائی که پر از اد عابو د ند و  هنو ز هم هستند می گو ید به این مقایسه دیگر سهر اب بنگریم

در چراگاه " نصیحت"گاوی دیدم سیر

من الاغی  دیدم یو نجه ر ا می فهمد

و..

او نیز ملو ل بو د ملو ل از این که این گو نه مد عیان ر ا می دید و لی باز از عشق گفت که او تنها عشق را می دید  و غمگین و ملو ل به مر د گانی می اند یشید که با  اد عا ی  به اصطلاح عار فانه  او ر ا پند و اند ر ز می داد ند و شاید به همین د لیل بو د که تنهائی  ر ا بر گزید و تر نمی چنین شیر ین ز د

باید امشب چمد انی را

که به اند از ه پیر اهن تنهائی من جا دارد بر دار م

...

 و این گو نه به جائی ر فت که کسی از او نپرسد چر ا به گل سوسن " شما " می گو ید

...شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سو سن می گفت " شما"

آر ی او ر ا نفهمدیند و شاید هم نمی فهمیم هنو ز د نیای تنهائی یگانه  د نیائی است که عاشقان د ل شکسته را با آغوش باز می پذیرد د نیائی است که به دو ر از جفا و محنت به اصطلاح عار فان امر و زی است  او ر فت ز یرا نمی تو انست ببیند در د نیائی ز ند گی می کند  که

هیچ چشمی عاشقانه به ز مین خیر ه نبو د

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد

..

او ر فت و همچنان نغمه اش ر ا  به یاد آو ر یم که گفت

ز ند گی ر سم خو شایندی است

ز ند گی بال و پری دار د با و سعت مر گ

پر شی دار د اند از ه عشق

 

آری پر ید ن را از یاد نبریم که سهر اب گفت " ز ند گی پر شی دار د اند از ه  عشق"

یاد ش گر امی باد

به ر استی خانه کجاست؟

همه به د نبال خانه می گر دیم جائی که بتو انیم در آر امش ز ند گی کنیم جائی که آنجا را ماوا بنامیم و بگو ییم ” آری اینجا خانه ما است “آر ی خانه ما است که خانه ما د یگر معنی خانه من و خانه تو ر ا نمی د هد خانه آنجا است که با “ما” شکل می گیر د خانه آنجا است که صد ای قهقهه عشق از آن می شنوی خانه آنجا است که مر زی و جو د ندارد اشتباه نکنیم گفتم مر زی و جو د ند اشته باشد و گر نه هر  کسی باید خلو تی هر چند اند ک باید بر ای خو یشتن داشته باشدو به خلو تش احتر ام گذ اشته شو د  خانه آنجا است که دو بار ه انرژی بگیری خانه آنجا است کهاگر جامعه و دو ر و ئی ها تو ر اکوی آتشفشان نمو د باز در آن ماو ا  تقطیر شوی و لطیف باشی جائی که احساس امنیت کنی  جائی که اتاق باز جو ئی ند اشته باشد اتاق باز جو ئی که همسر و فر ز ند و پدر و ماد ر و دو ست و یار …..را  نتو انی بر روی صند لی متهمین قر ار د هیم و با این که در محکمه آنها قرار گیریم  خانه آنجا است که در باغچه آن تخم نفاق نکار یم خانه آنجا است که عطر گل یاس در مقابل عطر ر فاقت و دو ستی با یار ر نگ باز د خانه آنجا است که در با غچه اش د ستها ر ا سبز کنیم و د لی سبز د اشته باشیم خانه آنجا است که از عشق و امید و ایمان گو ییم خانه آنجا است که صدای جیک جیک  پر ند گان کار تو ن سیند ر لاهم  در تر نم عاشقانه صاحبان خانه مبهو ت شده و محو گر د ند خانه …

آه چقدر د لم بر ای خانه دلتنگ است اگر نا خد ا این خانه ر ا یافت شاید دیگر لنگر نکشد و ر ه به سوی ر و یا هایش نر و د که ر و یا همین خانه است

روز گار چه سر یع می گذ ر د  و باز پاییز آمد همان پاییز ز یبا که آن ر ا ر نگار نگ طبیعت گو یند در این پاییز پر ر نگ بو د که پسر ک   سالهای دو ر خر امان خر امان  بر ر وی بر گها قد م می نهاد و با سمفو نی خش خش بر گها و خنکای بادی که صو ر تش  را نو ازش می داد ز ند گی را  به آغو ش می کشید پاییزها آمد ند و پسر ک بزر گ شد و ر ه به سو ی در یا نهاد و به د نبال جز یر ه خو شبختی لنگر ها کشید و در هر لنگر گاه سر را به همه سو می چر خاند تا " او " را ببیند در پاییز سی ام ز ند گیش بو د که اند یشید او را یافته است و با او  پای به خشکی نهاد به جز یر ه ز ند گی مشتر ک پای نهاد هفت سال ز یست هفت سا با خو بی و بد ی و با قهر و آشتی و.. در طی این هفت سال مسافری دیگر  پای به عر شه کشتی آن ناخدا جو ان پای نهاد عشقش و ر و حش و مهرش و امیدش "آیلی " ثمر ه آن هفت سال بو د و نا گهان  ز مانه باد ناموافق خو د را به کشتی آنها تاباند و... در چنین ر و ز پاییزی در یک محضر خانه حقیر مهر جدائی  شناسنامه های او و ناخدا  را آلو د و باز ناخدا با نو گلش به سفر ادامه داد در همین پاییز بو د که ناخدا دید آر ی او را دید او ر ا که می اند یشید می تو اند عشق را به او  دهد می تو اند آر امش دهد می تو اند .... در همین پاییز بو د که دل به او بست با تمام و جو د به پای او ر یخت و اندیشید آری " او " است که می تو اند شاپر ک باشد    اما چه ز و د و چه آسان و چه سخت شکت آری د ل ناخدا ر ا شکست  و شاید بهتر باشد بگو یم نا خد ا را شکست  و باز پاییز و ناخد ا و خاطر ات و د ل شکستگی هایش  اما باز پاییز را ناخدا دو ست دار د خنکای باد پاییز همچنان صو ر تش ر ا نو از ش می کند در کشتی تنهائی خو د به ساحل الو ان می نگر د ز ر د جد ائی و قهو ه ای د ل گر فتگی و قر مز عشق همچنان به او چشمک می ز نند  ناخدا به آیلی می نگر د او تنها عشق او است او تنها تو انست ناخد ای د ل شکسته را ایمان اد امه ز ند گی و امید ر ا دهد آری تنها عشق ماند و ناخدا خاط رات تنها مر و ر می کند او درد مند است اما از آنان که او ر ا آز ر د ند و شکستند گله ای ند ارد کشتی او ساحل آنها را ر ها کر ده است و تنها پاییز الو ان و خنکای باد ش او را نو ازش می دهد و خاطر ات را می آو ر د ناخد ا به این می اند یشد " ر و ز گار گذشت...."

به تو که

  نا امیدی از امید

خنجر به عشق ز دی

هيچکس جز تو نخواهدروئيد

هيچکس بر در اين خانه نخواهد کوبيد

شعله روشن اين باغ توبايد باشي

هيچکس چون تو نخواهد تابيد

سرو آزاده اين باغ تو بايد باشي

رعداين صحنه تو بايد باشي

هيچکس چون تو نخواهد غريد

چشمه جاري اين دشت تو بايد باشي

هيچکس چون تو نخواهد جوشيد

خانه ساکت تر از آن است که مي پنداري

سايه سنگين تر از آن است که مي پنداري

نازنين !

سرنگون کردن غم ، حرکت آساني نيست

ليک آسانتر از آن است که مي پنداري

ريشه ها مي گويند:

"ماتواناترازآنيم که مي پنداري"

باز کن پنجره را ، صبح آمده است

در اين خانه رخوت بگشاي

بازهم منتظري؟

هيچکس بر در اين خانه نخواهد کوبيد ونمي گويد برخيز!

که صبح است بهار آمده است

هيچکس جز تو نخواهد آمد

هيچ بذري ، بي تو روي اين خاک نخواهد پاشيد

از دل خاک نخواهد روئيد

خوشه اي نيز نخواهد برخاست

خرمني گرد نخواهد گرديد

هر کجا ، چرخي بي جنبش و بي چالش و بي خواهش تو

اسب انديشه خود را زين کن

تک سوار سحر جاده تو بايد باشي

و خدا مي داند و خدا مي خواهد

که تو خودآيي باشي بر پهنه خاک

کودکان فردا ، خرمن کشته امروز تو را ميجويند                    

خواب و خاموشي امروز تو را

در حضور تاريخ ، در نگاه فردا

هيچ کس بر تو نخواهد بخشيد

باز هم منتظري؟؟؟؟؟

هيچکس بر در اين خانه نخواهد کوبيد

و نمي گويد که .....

بر خيز که صبح است بهار آمده است

تو بهاري آري!

خويش را باور کن

تیتر عجیبی است نا ز نین می د انم عجیب است همه از عجایب رو ز گار می گو یند اما در این ر و ز گار هیچ چیز عجیب نیست چندی پیش از " چقدر عجیبه " در همینجا نو شتم اما حال می بینم که هیچ عجیب نیست ز یر ا که به قو ل حافظ

چه آسان می نمو د او ل غم در یا به بو ی سو د

غلط کر د ک که صد گو هر به یک طو فان نمی ار ز د

همه از عشق می گو یم چه آن ز مان که از عشق می خو اهی بگو ییم و چه آن ز مان که عشق را با یک ار د نگی جانانه از ز ند گی خو د دو ر می کنیم و بعد ای هیات عشق را سر می دهیم به قو ل دو ستی نا آشنا که چه خام می گفت " عشق چو ن جنگ است او ل آسان شر و ع می شو د آخر سخت به پایان می ر سد !" عشق را چو جنگ دانستن؟ سخن از آسانی شر و ع عشق گفتن ؟ سخن از سختی پایان عشق راند ن ؟ مگر عشق پایانی دارد ؟ مگر عشق آسان می نماید او ل ؟ کدام عشق ؟

آری نا ز نین ر و ز گار عجیبی نیست می تو ان مد عی بو د می تو ان از هجر گفت می تو ان از آتش در سینه گفت می تو ان از یار در غار گفت اما همه اینها تنها مد ر سه و خانقاه است که چو حافظ د لم گر فت و هو ای میکده دار م

حدیث مد ر سه و خانقاه مگو ی که باز

فتاد ه در سر حافظ هو ای میکده

دیر ی است که هو ای میکد ه دار م و د لم ملو ل است از مد عی و مد عیان د لم ؟ از کد ام د ل سخن گو یم که پار ه شکسته ای است که شکستند و ر فتند ودم از هجر می ز نند اما باز من از عشق گو یم چو خو اجه

من تر ک عشق و شاهد و ساغر نمی کنم

صد بار تو به کر د م دگر نمی کنم

باغ بهشت و سایه طو بی و قصر حو ر

باخاک کو ی یار برابر نمی کنم

ناصح به طعنه گفت تر ک عشق کن

محتاج نیست برادر نمی کنم

نوشته‌اي‌ست از خانم بلقيس سليماني در روزنامه‌ي اعتماد پنجشنبه‌ي گذشته

من کيستم

بلقيس سليماني من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود. من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم. من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني بيست آگهي تسليت در بيست روزنامه معتبر چاپ مي کنند. من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند. من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه بيست و پنج هزار تومان فقط، بدهد. من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد. من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند. من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند. من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند. من «...» هستم، وقتي مادر، من و خواهرهايم را سرشماري مي کند و به غريبه مي گويد «هفت ...» دارد- خدا برکت بدهد. من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند. من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند. من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم.- آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم. من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود. من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم. من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم. نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم. من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند. دوستانم وقتي مي خواهند به من بگويند؛ «گه» محترمانه مي گويند؛ «عليا مخدره». من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند. من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم. من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم. من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم و بر؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم. دامادم به من «وروره جادو» مي گويد. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند. من کيستم؟،،

 

 

امرو ز صبح او ر ا دیدم  با چشمهای مهر بان گفت

پسر م پیر شی من ر ا از خیابان ر د می کنی ؟

چاد ر ش را گر فتم و به همر اه قد مهای لر ز ان او را ه افتاد م و با چشمها و د ستهای ملتمسانه از ر انند گان خو استم که اجاز ه د هند که ما از خط کشی عابر پیاد ه عبو ر کنیم !!

 و قتی که به آن سو ی خیابان ر سید یم پیر ز ن مهر بان آب نباتی  از همان آب نباتهای مخصوص ماد ر بزر گها ر ا از کیفش در آو ر د و با چشمهای مهر بانش گفت

الهی خیر از جوونیت ببینی

چشمهایم ر ا بد جو ر ی شبنمی کر د او مر ا یاد  " خانم " اند اخت ...

خانم ماد ر بزر گ مهر بانم که تمام سالهای کو د کی و نو جو انی و جو انی ر ا به او عشق و ر ز ید م و د ر کتابهایم همو ار ه شخصیتی  به یاد او آفر ید م او همان مهر بانی بو د که مر ا بخاطر مو های رو شن و طلائی  دو ر ان کو د کیم " طلا" می خو اند ر و ز ها و ماهها و سالها است که د لم بر ایش تنگ شده است ر و ز دو م نو ر و ز سال 1372 او پس از یک بیماری سخت  به دیار فر شتگان شتافت عجیب بو د دنیای ما یک فر شته ر ا از دست داد و او به دنیای پر از فر شته و اقعی نه فر شته های  قلابی د یار ما ر فت عطر حضو ر او را بخاطر می آو ر م با آن بوی عطری که همو ار ه او می د اشت عطر مهر بانی با آن انگشتر فیر و ز ه ای که بر انگشتهای چر و کیده اش بو د با آن گر د نبند عقیقی بر گر د ن می آو یخت و با آن چشمهای مهر بانی که مر ا امر و ز سخت د لتنگشان کر د ه است خانم ز نی مهر بان و جاو دان پر مهر بو د چقدر د لم می خو است آیلی  را می دید  آیلی او ر ا خو ب می شناسد بار ها از خانم با آیلی صحبت کر د م و همو ار ه و قتی در هنگام  گفتگو یمان چشمهای شبنمی مر ا می بیند می گو ید

 بابائی کاشکی ماد ر بزر گت ز ند ه بو د

آر ز وی محالی است اما خانم بر ایم همیشه ز ند ه است ز یرا عشق ز ند ه است او ساز عشق ر ا بر ایم نو اخت و از این ر و است که هیچگاه از من دو ر نشده است به قو ل حافظ

حافظ که ساز مجلس عشاق ساز کر د

خالی مباد عر صه آن بزمگاه از او

دلم خیلی تنگه خانم هست اما عشقش هیچگاه مر ا ر ها نخو اهد کر د این ر ا می دانم شاید آن پیر ز ن مهر بان صبح امر و ز  هم هنگامی که چشمهای شبنمی مر ا خیر ه به خو یشتن دید یاد نو ه ای افتاد که به او عشق می و ر زد

 "خانم"  خیلی دو ست دارم

می گو یند آد می از بهشت ر انده شد ز یر ا میو ه ممنو عه ( نه از نو ع میو ه ممنو عه سر یالهای ماه ر مضان سیما) خو ر د میو ه ممنو عه ای که همه آن ر ا امر و ز دانش می نامیم و آد می بعلت  همین دانش پای به این جهان خاکی نهاد سعی ند ار م در لابه لای این گفتار سر تاسر فلسفی و صد البته پر بحث شر کت کنم  اما می خو اهم بپر سم  به و اقع د نیای ما به همان مسخر گی است که در سر یالهای ر مضان دیده می شو د ؟ در سر یالی که اساس آن بر اساس د نیای تخیلی  و ماو ر ا و متافیز یک ساخته شده است که شیطان بد و ن آن که د ستگاهی بر ای ار تباط د اشته باشد شمار ه مو بایلش در گوشی د ختری دیگر می افتد می تو ان جدی اند یشید؟ د استان این تماسهای تلفنی این جناب شیطان آنقدر مضحک بو د که د ختر م آیلی با خند ه می پر سد حالا این شیطان بر ای  اس ام اس ( ببخشید پیامک) چکار می کند ؟آیا می تو ان به ر ابطه یک ز و جی که حد اقل یک د هه اختلاف سنی و بیش از  اند از ه اختلاف قد و وزن دار د که جناب شیطان ( ببخشید دو ست پسر ) باید همو ار ه بنشیند تا در مقابل قد و قو اره د ختر هیو لا جلو ه نکند  با دیده غیر تمسخری  نگر یست ؟آیا باید نماز و ر و ز ه د ختر آقای جر اح بزر گ ر ا نظار ه کر د و یا این که بر ای  یک تماس  تلفنی آن گو نه در و غ  گفتن دختر ی اد یب و مشغو ل نو شتن پایان نامه آن هم در ر شته اد بیات را باو ر کر د ؟آیا شیطان در هنگام د ز دین ضبط ماشین ناظر دز د می شو د ؟آیا یک جر اح عالیقدر و یک پر فسو ر این گو نه  به و اسطه گفتار های یک مر یض سابقش آن گو نه اغفال می شو د که حتی یک سو ال از بر ادر پر ستاری که فکر می کند به او خیانت کر د ه نمی کند ؟آیا چو ن شیطان در سر یال سال گذ شته ( او یک فر شته بو د ) مو نث انتخاب شد امسال شاهد شیطان مذ کر هستیم ؟ اد بیانت ما و فلسفه ای نشات گر فته از بزر گان ایر انی چو ن ملاصدر ا و میر داماد   چگو نه از شیطان سخن ر ا ند ند حال ما چگو نه شیطانی ر ا در سیما شاهدیم ؟

به قو ل حافظ

مکن به چشم حقار ت نگاه در من مست

که نیست معصیت ت و ز هد بی مشیت

 تفاو ت نگاه بزر گان ایران ز مین با ... بله قیاس مع الفار غ است این داستان در مو ر د شیطان سازی تنها صد ق نمی کند نگاهی به ر و ند ر و ابط به اصطلاح عاشقانه در سر یال میو ه ممنو عه  بیاند از ید  به و اقع فر زاد ( به نظر می ر سد اپید می استفاد ه از اسم فر ز اد به شد ت  در سیما ر ایج است ) و هستی عاشق همدیگر هستند ؟ آیا حاج آقا فتو حی عاشق هستی است ؟ آیا این مضحکه ر ا عشق می نامید؟د ر سر یال یک و جب خاک هم عشق را در سیمای ر ابطه جناب بهمن ( ابو الفضل پو ر عر ب ) و مر یم ( آناهیتا همتی ) و یا جناب حمید ( بر ز و ار جمند ) و آر ام  نشان داد ه اند آیا این ر و ابط عاشقانه است ؟ آیا ایاز ( انتخاب این اسم هم نشان از او ج  حسن سلیقه جناب نو یسنده دار د!! ) عاشق د ختر عمه است ؟ عشق آن د ختر تا جیک و پو ر یا پو ر سر خ در سر یال شبکه 5 هم عشق است ؟ چه فاکتو ر هائی از عشق را در آن می بینیم ؟داستان سر یالهای ماه ر مضان چون تفکری است که بسیاری بر معقو له های مهم دیگر چو ن ماو ر ا و متا فیز یک وعشق و و فاداری ... دار ند بر استی تا به کی باید شاهد ر و ز افز و ن این گو نه ساد ه انگاری ها بو د؟

چند ماهی نیست که او ر ا می شناسم اما آنقدر صمیمی و مهر بان  است که همو ار ه نامش را بر ایم تد اعی می کنم او همو ار ه مهر می نوشاند و مهر بان است  و لی سینو سها  حالات مو جهائی است که او با خو د دارد در پار ه ای از او قات شاد و خند ان و ز ند گی را عاشقانه در آغوش می گیر د و در ز مان هائی تا ز یانه هائی بر ر و  ح خو د و در نتیجه سو هان به ذ هن دو ستدار ان بی شمارش می ز ند و می سابد  امر و ز بار دیگر گر فتار مو ج تاز ه ای شد او نام این مو ج ر ا " ما ز و خیز م " گذ اشته بو د ما ز و خیز م و یا خو د آز اری واژه بزر گی بر ای تشر یح د لتنگی های او است اما  او آر ز و کر د ه بو د که یک تست ما ز و خیز م بد هد چو ن مطمئن بو د در این تست قبو ل می شو د!! و نمر ه بالائی می گیر د !

به او گفتم چر ا خو د را آز ار می د هی تو با این قابلیتها  نباید این گو نه بیاندیشی  و لی او پر سید قابلیت ؟ چه قابلیتی ؟

حال می گو یم

مهر نو ش عز یز

تو مهر بانی  تو مهر بانی را خالصانه تقدیم می کنی و به د نبال اد ای مهر بانی نمی ر و ی تو کو د ک در و نت هم مهر بان است و لی و قتی این کو د ک در و نت را غمگین می بینی فر یاد سر می دهی و چو ن هر کو د کی از پند ها چشمهایت شبنمی می شو د

گفتی تو ر ا مسخر ه می کنند ؟ این جمله تو ر ا متو جه نمی شو م هیچ چیز مسخر ه در تو نمی بینم  مهر نوش عزیز به خو د ت مهر بو ر ز  باو ر کن تو لایق آن هستی  به دنبال واژه های و حشتناکی چو ن ما ز و خیز م نر و به د نیای ز یبا خو د بر گر د  قانو ن جاذ به ر ا بار ها به من متذ کر شد ی حال عمو تو ر ج به تو می گو ید  به د نیا و خصو صا به خو د ت عشق بده

 مهر نوش عزیز

از حر فها گذر کن از اد عای دیگر ان گذر کن از قضاو ت دیگر ان حذر کن د نیا پر از مد عیان بی عمل هست د نیای پر از مد عیان عشق و مهر و ملکو ت و. مدیا و ... است به مد عیان میندیش به قو ل حافظ

 با مد عی مگو یید  اسر ار عشق و مستی

 تا بی خبر بمیر د در ر نج خو د پر ستی

 مهر نو ش مهر را بنو ش

تو ی این د نبا پر از عجایب است منظو ر من از عجایب همان عجایب هفت گانه د نیا نیست بلاکه عجایبی که صحبت می کنم در مو ر د اتفاقهای ساد ه ای است که بر ای همه ما ر خ داد ه و همه دیدیم و شاید هم انجام داده ایم و لی نپر سید یم چر ا این طو ر ه ؟ می خو اهید بد انید از چه عجایبی حر ف می ز نم پس این چند " چقدر عجیبه " را بخو انید چقدر عجیبه چقدر عجیبه تا و قتی مر یض نشوی کسی بر ایت گل نمی آو ر د چقدر عجیبه تا و قتی گر یه نکنی کسی نو از شت نمی کنه چقدر عجیبه کسی بی بهانه بر ایت هدیه نمی خر ه چقدر عجیبه تا فر یاد نکنی کسی طر فت بر نمی گر ده چقدر عجیبه تا بچه نباشی کسی قصه نمی گو ید چقدر عجیبه که اگر بزر گ نباشی کسی به قصه ات گوش نمی کنی چقدر عجیبه وقتی قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمی آید چقدر عجیبه وقتی نمر دی کسی نمی بخشدت ..... وقتی این همه " چقدر عجیبه " را می خو اند م یاد این شعر افتاد م این را هم می نو یسم تا که بو د یم بو دیم کسی کشت ما را غم بی هم نفسی تا که ر فتیم همه یار شدند تا که مر دیم همه بیدار شدند قدر آینه بدانیم مادام که هست وای از آن ر و ز که افتاد و شکست

و باز آمد با سمفو نی از تر س و و حشت و فر ار گو ئی در این د نیا هیچ چیز نیست مگر بر ای تر ساند ن او هیچ عاملی و جو د ند ارد جز بر ای تخر یبش
نمی د انم چر ا این گو نه می اند یشد شاید در و ادی تنهائی تنها چیزی که می بیند تر س است تنها ایمانی که دار د به تر س است تنها امید ی که دار د اند کی و تنها اند کی فر ار از این تر سها است و عشق نه او به آن نمی اند یشد اصلا مگر می تو ان بی شهامت به سر اغ عشق ر فت ؟
و من می گو یم و لی قبو ل نمی کند یعنی نمی خو اهد از آن د نیا بیر و ن آید به قو ل حکیمی "آن که به خو اب ر فته می تو ان از خو اب بیدار کر د و لی آن که خو د را به خو اب ز د ه هر گز نمی تو ان از خو اب بیدار نمو د " و من سر گشته و با تمام و جو د می گو یم و همو ار ه خو استم که باشم و لی گو ئی این تلاش اثری ند ارد در د نیای او در یا باید همو ار ه آر ام باشد او به د نبال در یا نیست او شاید سکو ت مر د اب ر ا به در یا تر جیح می د هد آیا کسی هست او ر ا از این خو اب د هشت بار بیدار کند ؟ چه می تو انم به او گو یم شاید این ز مز مه ناخدای تنها بتو اند ر ه گشای او شود
و قتی ز ند گی بر ایت خیلی سخت شد
یاد ت باشد که در یای آر ام ناخدای قهر مان نمی سازد

در مر د اب تنها نیلو فر های بی ر یشه خو اهند ر و یید و بس ز ند گی مال تو است هیچ کس جز تو نمی تو اند به ز ند گی سر و سا مان د هد هیچ کس بر ای تو د ل نخو اهد سو ز اند هیچ کس بجای تو زند گی کند ر و ز ی که دو ر ان ز ند گی و جو انی و بهار گذ شت هیچ کس مسئو لیت به هدر ر فتن این ر و زها را نمی پذیر د هیچ کس نمی آید و نمی گو ید که من باعث شد م فر صت عشق و ر زیدن ر ا از تو گر فتم تاز ه این را هم بگو یم آن هنگام چه فایده ای دار د در ز ند گی می تو ان به آر امش ر سید و لی آر امش در سایه بی عشقی و بی تفاو تی و ترس تنها مرگ است که دو ر از تو باد