تبليغاتX
ناخدای عاشق شاپرک
ناصحم گفت که جز غم چه هنر دار د عشق؟ گفتم ای خو اجه عاقل هنری بهتری از این

آنان که طلب کار خدایید خو د آیید

بیر و ن ز شما نیست  شماید و شمایید  ( مو لانا)

کم گو یم از قهر جهان و لیکن جهان که من خو د بر ای خو یشتن سر شتم قهر می کند  ز یر ا که من قهر می کنم و نمی دانم که چرا باید این گو نه با شما و به خو د نیایم ؟ بسیار ز مانی ر نجید م که او که عشق است و عاشق به او باقی ماند ه ام چگو نه این گو نه نه با من و نه به خو د که با کل هستی در ستیز است و می پر سم کی قر ار  است که به خو د آییم ؟چه ز و د  بر ایمان دیر شد و قتی هجر آمد تاز ه به خو د آییم  و به دنیا و ز مان ایراد گر فتیم  و لی ند انستیم بیر و ن ز ما نبو د و نیست  هر چه کشید یم از خو د ما بو د آر ی از خو د ما بو د

+ نوشته شده در  شنبه سی ام تیر 1386ساعت 14:46  توسط تورج عاطف  | 



همه ما از عادی زیستن و ز ند گی ر و ز مر ه خسته شده ایم همه دو ست دار یم د نیا به گو نه دیگر باشد دو ست دار م هر چیزی که امر و ز می بینیم فر ق کند و خسته ایم و خسته و خسته می خو اهیم بگر یز یم از خو د و از ایت تکر ار تکرار ها اما بر ای این کار چه باید کر د ؟ شاید بهتر ین کار این باشد که خو د مان که شامل نگاهمان و اعمالمان می شو د را تغییر دهیم بیاییم به گو نه دیگر در آینه و جو د مان نگاه کنیم بیاییم چو ن آن ناماد ری ز یبای خفته و قتی به آینه می نگر یم و می پر سیم ز یباترین مو جو د دنیا کیست جو اب “تو” را بشنو یم منظو ر من از ز یبائی ز یبای ر و ح و اند یشه است می دانم سخت است هم ر نگ جماعت نشد ن می دانم بر ای فر ق داشتن بهای سنگینی پر د اخت باید کر د اما آن جو اب تو ز یباتر ینی می تو اند به تمام این در د ها بیارز د من چن باو ر را هر ر و ز در آینه دلم تکرار می کنم به گو نه ای که بر رو حم سایه افکند این جمله ها را به تو ای مهر بان و ناز نین همراه تقدیم می کنم

1/و قتی که می گو ئی دو ست دار م باو رش کنی باو ر کنی که دو ست دار ی بهد چشمهایش نگاه کن و غر ق در آن ز یباتر ین چشمی ی که فقط بر ای تو در دنیا و جو د دار د بگو دو ست دار م و این گو نه باقی بمان

2/عشق بو ر ز با تمام و جو د و با تمام حسی که در در و نت مو ج می ز ند ممکن است در کشاکش ز ند گی ر نج ببینی ولی این را بد ان عشقن تنها راه یک ز ند گی است

به قو ل حافظ

چو عاشق می شد م گفتم که بر د م گو هر مقصو د

ندانستم که این در ریاچه مو ج بی کران دارد

از امو اج خر و شان نتر س با تمام و جو د عشق بو ر ز

3/به یاد داشته باش که بسیاری از مو اقع سکو ت بهتر ین پاسخ است سعی نکن حتما کسی را که بی دل است د ل باخته کنی بگذار در خر ابه های خو د چو ن جغدی سر گر دان باشد جای تو در او ج آسمانها است “آنجا که عشق خانه دار د در نو ر مطلق

4/آهسته سخن گو ی و تند بیاند یش خشمگین سخن گفتن و تو هین کر د ن چو ن شمشیری دو لبه است نخست تو را می آزار د واز آن دست بکش و ز و د بیاند یش اگر به عشق اعتقاد دار ی اگر آن را در ست می دانی تفکر را متو قف کن و در در یای عشق غو طه و ر شو

5/دعا و پیو ند عاشقانه با خالق عشق را از یاد نبر همو اره مو ثر است همو ار ه فر صت یک گفتگو ی عاشقانه را از یاد نبرو این گفتگو با خالق عشق فر صتی است که بسیار آسان در اختیار ما نهاده شده است

6/ به یاد داشته باش که شخصیت تو سر نو شتت را می ساز د اگر بتر سی سر نو شتی و ز ند گی با تر س و اگر عشق بو ر زی همو اره عاشقانه خو اهی ز یست

و…این حکایت همچنان باقی است
+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم تیر 1386ساعت 16:40  توسط تورج عاطف  | 

دیر و ز از باغ ز ند گی نو شتم از همه باغهای ز ند گی که هر کد ام از ما باغبان آنها هستیم و  گفتم بر ای ایجاد آن از ابز ار باغ ز ند گی که صبر و شکیبائی و عشق بود نگاشتم اما  دو ست بسیار عز یز ی مر ا به مر و ر دیگر ی بر این نو شته ها فر ا خو اند و خو است که از ثمر های با غ ز ند گی بنگار م  اما قبل از ثمر ه که میو ه های در خت های با غ ز ند گی من هست  خو استم از باو ر هایم بگو یم  حتما دید ه اید که با غبان پیر و قتی در ختی می کار د نخست با باو ر و اعتقاد خو د سخن می گو ید و سپس در چنگال خاک به د نبال آغاز ز ندگی است پس هر کد ام از ما باو ر ی بر ای کاشته هایمان دار یم به قو ل حافظ

من اگر نیکم و گر بد تو بر و خو د ر ا باش

هر کس آن در و د عاقبت کار که کشت

و من با این باو ر ها کاشتم و بر ای بیان باو ر هایم  ثمر ه آنها را شر ح داد م و این ثمر ه ها را بر داشت کر د م

1/ هر گز باو ر نکر د م که برای خو شبختی  حتما باید ر نج کشید

2/ هر گز باو ر نکر د م انسانهائی که تفر یح می کنند کو د ک هستند

3/ هر گز باو ر نکر د م که دیگر انی که با تجر به هستند خیر و صلاح ما را می خو اهند

4/ هر گز فکر نکر د ن د نیا جائی بر ای غم خو ر د ن است

5/ هر گز باو ر نکر د م که جام خو شبختی نمی نو شم

6/ هر گز اعتقاد ند اشتم که ما گناهکار یم

7/ هر گز اعتقاد ند اشتم که  تر س هشدار است و ما نمی خو اهیم خطر کنیم

8/ هر گز باو ر عشق در یک نگاه را  در و غ ند انستم

9/ هر گز با یک  دلگیر ی کو چک دو ستی بزر گ را از یاد نبر د م

10/ باو ر کر د م که اگر عشق عشق باشد ز مان مقو له بی معنی است

11/ عشق و ر ز یدن را هر گز بخاطر کس و چیز و مکان و ز مان خطا ند انستم

12/ دانستم که اگر فر ز ند م  قر ار است ثمر ه باشد باید به او هنر عشق و شجاعت و هم د لی و پر و از در او ج آسمان هستی بیامو ز یم و گر نه او ثمر ه تنها یک  اتفاق است

و... این حکایت همچنان باقی است

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 13:54  توسط تورج عاطف  | 

هر کد ام از ما یک با غ بزر گ در و جو د مان دار یم من نام آن باغ را ” باغ ز ند گی من “می گذ ار م در این با غ دانه های مختلفی در طو ل ز ند گی کاشته ایم دانه هائی که بر خی بزر گ شد ند و بر خی همان ابتد ا سو ختند و نابو د شد ند بر خی بزر گ شد ند اما طعم میو ه های آنها خیلی تلخ بو د بعضی ها خیلی شیر ین و بر خی گس و بر خی کمی شیر ین در سایه بر خی از در ختان آن آر مید یم حتی یک لحظه اما همان لحظه هم د نیائی بو د در بر خی مو اقع این یک دم سایه و خنکی را هم در یغ کر د ند و بر خی همو اره مهر بان بو د ند و سایه گستر طو ر ی که هر گاه در آتش در د های ز مانه می سو ختی به تو خنک آرامش داد ند این با غ ز ند گی هم مثل تمامی با غها اسر ار خو د را دار د اسر ار و و قایعی که فقط با غ آن که صاحب آن است با آن ارتباط بر قر ار می کند این با غبان می داند کد ام گل و گیاه و در خت کی و چگو نه بو جو د آمد ه است و چقدر تو جه و مر اقبت نیاز دار د ابز ار این باغبان با غ ز ند گی صبر و شکیبائی است با غبان این با غ می داند که حافظ گفته است

ای دل به صبر کو ش که حق ر ها نکند

چنین عز یز نگینی به دست اهر یمنی

با غبان این با غ می داند که نظر دیگر باغبانان در باغش چندان اهمیتی ند ارد چر ا که عشق او ر ا ندار ند و چون عشق او ر ا ند ار ند پس صبر او ر اهم ند ار ند و پس ایمان و امید او ر ا هم ند ار ند و می دانیم آن که اختیار اد ار ه با غ ز ند گیش به دست باغبان دیگر ی است چه بر سر او می آید اصو لا باغبانی که در مو ر د با غ تو سخن می گو ید خو د با غی سو خته دارد اما حالا با من و تو است که بذر این با غ را انتخاب کنیم می خو اهیم بذر عشق در این با غ بکار یم یا نفر ت ؟ خنکای جاو د ان آر امش و د ل با ختن و عاشقی جاو د انگی را می خو اهیم یا به دنبال هو س و فتنه و حسد هستیم ؟ صبر و شهامت ز یستن را دار یم ؟ باغ ز ند گی شما چگو نه است ؟ دو ست دار ی چه جو ر باغبانی باشی؟
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386ساعت 14:46  توسط تورج عاطف  | 

منم شهر ه شهر م به عشق و ر ز یدم

من که دیده نیالو د م به بد دید ن

آر ی آشنا!نیک گفته ای سعی کر د م که بی محابا عشق بو ر ز م به همه چیز و همه کس تا ….نه بر استی تا ند ارد اگر به و اقع عشق بو ر ز م دیگر تو قعی نباید داشته باشم اما بد جو ر ی نو اخته  شد م و می شو م که نه از عشق و نه شاید از یار که یار آنچه با ما کر د هم خو د نمی خو است بکند که تلخ بی مهر ی شاید محصو ل تر س و بی اعتماد ی وعو امل گو نا گو ن باشد پس چر ا نفر ت ؟ نه نفر ت را نعمت نمی دانستم و نمی دانم که نیست بهر ه ای و نعمتی از نفر ت می دانم که می دانی غم تنهائی مرا می آز ار د غم بی مهر ی می ر نجاند و هز ار ان سو ال بی پاسخ که همه آنها یک نتیجه بر ایم دارد که جو اب عشق این گو نه نبو د اما باید بگو یم د لم شکسته است و شاید هم ر نجیده ام اما خانه دل را میز بان نفر ت نمی کنم  ز یر ا که استاد م حافظ گو ید م

تا شد م حلقه به گو ش در میخانه عشق

هر د م آید غمی از نو مبار ک باد

آری غم عشق در د آو ر است اما این غم با نفر ت تبدیل به شادی می شو د ؟ نفر ت د لم ر اسیاه می کند اما غم  خو ن دل ر نگی دارد سالها است که به این باو ر ر سید م که آنچه مانع عشق و ر ز ی می شو د تر س است و  هر گز این عمر محدو د ار ز ش تر سید ن و بی عشق بو د ن را ند ارد به قو ل خیام

امر و ز تر ا دستر س فر دا نیست

اند یشه فر دا بجز ر و یا نیست

ای د م ضایع مکن ار دلت شیدا نیست

که با قی عمر بها پید انیست

غم عشق نه بر ای من که بر ای یار سفر کر د ه ام است که  بر ای فر ار از عشق به دیار تر س  ر فته است و چه آسان بیگانه هائی چو ن تر س و تنهائی را جایگز ین آشنای عشقمان  می کند

نه د لم خو نین است اما نفر ت د و ای این خو نین دل نیست و عشق را باز دو ای عشق می دانم

آری عشق جو اب عشق و جو اب سو ال عشق یا نفر ت ؟ باز عشق است و عشق است و عشق چگو نه او که یار م بو د ه را حالا به و اد ی نفر ت ببر م ؟ نه این کار من نیست…

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم تیر 1386ساعت 13:56  توسط تورج عاطف  | 

شر ح عشق و عاشقی را هم عشق گفت

                                                      مو لانا

جمله از بزر گی نقل قو ل می کنم " تجر به ها آن اتفاقهائی نیستند که در ز ند گی ما ر خ می دهند تجر به ها آن اعمالی هستند که در قبال این اتفاقها انجام می دهیم "

حال حکایت  دل شکستگانی است که در با ز ی دلداد گی به مراد و صل نر سیده و غم هجر آنها را ذر ه ذ ر ه ر نجاند و قطر ه قطر ه خو ن به دل کر د دو ستی می گو ید با عشق می جنگم  می پر سم عشق و جنگ ؟ این دو ر ا چگو نه کنار هم می تو ان گذاشت ؟گو ئی من می خو اهم شبی چو ن صبح آفتابی داشته باشم منطقی است با عشق چرا می جنگی ؟ با عکس المعملهایت بجنگ با همان اعمال که عشق را بر ایت نبر دی ساخت با آن که هر چه او کر د را  از نگاه عشق می بینی  با او که شاید او نبو د او که قرار بو د معشو ق تو باشد و لی نشد شاید تو ان ند اشت شاید  عشق را نمی شناخت  شاید عشق از دید او فقط یک جو ی حقیر بو د و نه اقیانو سی عظیم آر ی تو اقیانو س بین هستی و باش با عشق نجنگ خو د ت باش همو اره خو د ت عاشق باش  و  عشق بو رز

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 11:26  توسط تورج عاطف  | 

مد عی بو د یم و بس  این تنها سخن است که چون تنها صد ای فر و غ بر ای من با قی ماند و می ماند  و این اد عای من بو د که فکر می کر د م دیگر صد ایم هنگام  دید ن اسمش نمی لر ز د و با و جو د ش می تو اند بی تفاو ت آر ام گیر م که  حال فهمید م همه آن اد عا بو د و اد عا و اد عا و …

  حافظ چو نیک به من پر غر و ر تر نم کر ده بو د

با مد عی مگو یید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیر د در ر نج خو د پر ستی

و من چگو نه خو د پر ست بو د م که  فکر می کر د م آسان می تو ان از نام او  گذ شت تنها اد عای عبو ر  از نام او کهداشتم و  می دانستم گذر از خو د او کار من نیست و نخو اهد بو د  چقدر ساد ه لو حانه و د اعی گفتم و اد عای بد ر و د کر د م و با اد عائی سخت مضحک به خو د م چو ن فر و غ گفتم

صد ائی جز خدا حاقظ و خدا حافظ با قی نخو اهد ماند

که نمی دانستم که صد ای خد ا حافظ نبو د که تنها اد عای و د اعی بو د که من در د نیای محد و د کاغذ ی خو د می کر د م اما د نیای دلم گو نه ای دیگر بو د همان د ل که حافظم این گو نه بشار ت حضو ر ش را به من داد ه بو د

تا گنج غمت در د ل و یر انه مقیم است

پیو سته مرا کنج خر ابات مقام است

و من ساد ه لو ح در کنج خر ابان تنهائی کاخ غر و ر  عبو ر از عشق ساخته بو د م من که نمی دانستم که اگر در کنج خر ابات تو انم جامی از عشق نو شم مسافر بهشت خو اهم بو د

حافظ ر و ز از ل گر به کف آر ی جامی

یکسر بر ند ت از کنج خر ابات به بهشت

و من این گو نه از کنج خر ابات خو د خو اهیها  با نغمه ای جام عشق  او را باز نو شید م و به بهشت که او بانو آن است ر هسپار شد م

آر ی ر هسپار بهشت شد م و دیگر مد عی نبو د م

در و د بانو ی عشق که این گو نه مرا مسافر بهشتم کر دی منی که تنها مد عی تو خالی بو د م و بس

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386ساعت 16:28  توسط تورج عاطف  | 

چنین گفته اند که خداو ند آتش را به ما نشان داد تا قدر آب را بدانیم خاک را به ما نمایان کر د تا به ار ز ش هو ا پی ببر یم و حالا می پر سم بر ای دانستن ار ز ش عشق چه تر فندی ز د ؟ شاید بعضی گو یند نفر ت را آفر ید تا قدر عشق را بدانیم اما می گو یم نفر ت هم نو عی تو جه است و چندلن با عشق بیگانه نیست فقط ر استای انرژی آن خلاف جهت عشق است شاید گو ییم تر س را آفر ید تا قدر با همدیگر را بد انیم این تعبیر در ست همان طو ر که ذ هن را ؟"آفر ید تا قدر دل را بدانیم که عشق با دل کار دار د به قو ل سعدی
آنجا که عشق خیمه ز ند جای عقل نیست
غو غا بو د دو پاد شه اندر اقلیمی
عشق با عقل نمی آید منظو ر من عقل است عقل معقو له ای کاملا جدا از خر د داست که خر د گو هر است و عقل تز ویر گر و همو اره در فر یب ما است اگر عاشق نیستیم چگو نه می خو اهیم خو د باشیم ؟ بسیار ما به سان همان کو د ک مثنو ی مو لانا هستیم که عشق را ار ز ان فر و شیم
هر که ار ز ان خر د ارزان دهد
گو هر ی طفلی به قر ص نان دهد
و این گو نه ایت که گو هر رعشق را به آسانی به دو ر می اند از یم به ساد گی دل عاشق خو د را می شکنم و ز هی خیال با طن که فکر می کنیم او را آسان فرامو ش می کنیم و این گو نه سر گشته و حیران می شو یم بیاییم به دنبال این گو هر بر و یسم نخو اهیم از عشق یک معنی غیر قابل دستر س بسازیم نگو یم از عشق نمی تو ان سخن گفت که می تو ان سخن گفت همان طور که حافظ که مد عی شد نمی تو ان سخن گفت اما سخن گفت از دلداد گی هایش
سخن عشق نه آن است که آید به ز بان
ساقیا می ده و کو تاه کن این گفت و شنو د
اشک حافظ خر د و صبر به در ریا افکند
چکند سو ز غم عشق نیار ست و نهفت
آر ی عشق حافظ لحظه ای او را ر ها نکر د چو ن آن گو نه که مو لانا گفت
همچو ن عاشق رو ز و شب پیچان مد ام
آر ی این هنر عشق و ر ز یدن که حافظ از آن به نام " گنج عشق"نام می بر د قابل د ستر سی است به شر ط آن کهد در ر ه منز ل لیلی همگی بخو اهیم مجنو ن باشیم
در انجیل متی می خو انیم
بخو اه آنگاه می گیر ی
جستجو کن آنگاه پیدا می کنی
در بز ن باز خو اهد شد
پس در خانه عشق را بز نید از صمیم قلب به عشق عشق بو ر ز یم به لیلی و به مجنو ن و.... بیاندیشیم اگر بخو اهیم ما هم می تو انیم این گو نه باشیم به شر طآن که بخو اهیم بر و یم که تنها عشق باشیم و عشق
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم تیر 1386ساعت 17:23  توسط تورج عاطف  | 

اگر عشق عشق شو د چگو نه می تو ان فکر جدائی کر د چگو نه می تو ان به غیر از او اند یشید؟ اصلا کدام نیر و ئی است که تو ان جدائی  عاشق و معشو ق را داشته باشد؟ آنگه که می گو یئم من ز مانی عاشق بو دم آن را قبو ل نکنیم و قتی گو یم ز مان معشو قی بر گز ید م و حالا او…. است قبو ل ند اشته باشیم  معشو ق معشو ق می ماند حتی اگر د نیا بخو اهد که معشو ق نباشد  همان طور که حافظ می گو ید

یا ر ب سببی ساز که یار م به سلامت

باز آید بر هاند م از چنگ ملامت

خاک ر ه آن یار سفر کر ده بیار ید

تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

آر ی و قتی جایگاه  او همان جای چشمهایمان  باشد  دیگر جاو د انه است اگر دیدی که چشمت نیست شک کن به عشق اگر  چشمت باشد که معشو ق سابق نمی شو د بیاییم محبت کنم همین امر و ز این و اقعیت را در ک کنیم همین امر و ز که در کنار هم هستیم

امر و ز که در دست تو ام مر حمتی کن

فر دا که شو م خاک چه سو د اشک و ندامت

قدر لحظه ها را بد انیم  به دنبال با ز ی  های منطقی نباشیم بیاییم حس  کنیم آیا این حس می آید؟ اگر آن حس را در ک کر دیم تر س را تر ک کنیم آن دید را بر ای خو د مان بو جو د آو ریم که دید همان نشان آد می است همان طو ر که مو لانا می گو ید

آد می دید است و با قی پو ست است

دید آن است آن که دید دو ست است

دید عشق بینی را داشته باشیم  به چشمهایش نگاه کنیم به ندای قلب گو ش کنیم به ار ز ش صدا نگاه کنیم می دانم می تر سیم قبلا چقدر ر نج کشید یم چقدر آر ز و پر پر شده داشتیم اما بر ای ر سیدن به آر ز و نباید بی آر ز و شد این بی آر ز و بو د ن این بی عشق بو د ن این در گیر ی با تر س ها خیالی این “ مر د م چه می گو یند” و “این اگر …. “ما را می کشد باو ر کنید د ل بی عشق یعنی مر گ  اگر عشق عشق باشد ز ند ه ایم  بیاییم ز نده باشیم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386ساعت 16:19  توسط تورج عاطف  | 

اصو لا ز یاد تلو یز یو ن نگاه نمی کنم مگر آن که از بر  اصرار دخترم آیلی که دو ست دار د بعضی سر یالها را با او ببینم تا با من بحث کند که و اقعا یک بحث سینمائی از دید یک دختر 8 ساله و اقعا جالب است و لی دیشب فر صتی شد که  یک شو تلو یز یو نی که اصطلاحا به آن TALK SHOW)می گو یند را نگاه کنم نام این بر نامه تلو ز یو نی کو له پشتی بو د بر نامه ای که به قو ل مجری آن چهار مین سال  از تو لد خو د را می گذ ر اند مجر ی بر نامه بسیار سعی داشت که فضای ر مانتیکی حاکم بر بر نامه هایش کند  و عجیب این فضا را با لحن و عبار ات خو د تلخ می کر د او در آغاز سخن  نام هستی بخش  عشق را این گو نه عو ض کر د ” به نام آن که هر گاه حکم کند همه  محکو میم ” به و اقع و اژه ای از این تلخ تر بر ای یاد آو ری خد ا هست حکم ؟ محکو م ؟بر ا ی پر ور د گار ؟این گو نه سخن گفتن در آغاز بر نامه ای خو د را مناد ی  عشق می نامد بسیار سخیف بو د  و لی این پایان ماجرا نبو د و قتی  گذری به بر نامه های قبلی کر د در پاسخ به سو ال دو ستی که از او خو است که جمله ای بگو ید  باز با طعم تلخی از اد بیات غنی و پر عشق ما بهر ه گر فت او گفت” عشق همان است که ز مان او ر ا از بین می بر د و ز مان همان است که عشق را از یاد می بر د ” به و اقع و اژه عشق این است ؟ کد ام ز مانی است که عشق را به فر امو شی می سپارد ؟ اگر واقعا  و از ته دل عاشق باشید می تو انید مد عی باشید که  ز مان از مقدار آن می کاهد ؟ سالها پیش این جمله را در کتابم  سو لمار نو شتم ” اگر عشق عشق باشد ز مان مقو له بی معنی است “و باز از این پسر ک خند ه ر و که خند ه ای تلخ چو ن حر فهایش داشت شنید م اما تر جیح می د هم دیگر نگو یم که این بساط و ار و نه گری را تنها دید م و حسر ت خو ر د م شاید هم حق دار د و شاید هم چاره ای ندارد و شاید هم تو انائی ند ارد به یاد این شعر مو لانا افتاد م

نو ر نو ر چشم نو ر دل است

نو ر چشم از نو ر دل حاصل است

که  علت کم سوئی نو ر   چشم مجر ی که  با لبخند یخی خو د و عبارات ز هر آگینش می خو اهد عشق د ر و غین به ما دهد از همان دلی است که عشق را و ابسته به ز مان می کند  و به  بار گاه خد او ند مهر بان چو ن متهمی که آماد ه حکم محکو میت می ر و د چندان هم عجیب نیست 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم تیر 1386ساعت 14:46  توسط تورج عاطف  | 

امر و ز هفتمین  ر و ز از هفتمین ماه از هفتمین سال د هه 21 میلادی است که خو د آن هم مضر بی از 7 است می گو یند امر و ز باید ر و ز شانس باشد و ر و ز شر و ع ز ند گی و به همین دلیل خو استم میقاقی ببندم دو ست داشتم میثاق ببند م با تمامی که دو ست دار ند که دو ست بدار ند در ر و ز گار ما می تو ان ر اهی را انتخاب کنیم ر اهی که در آن میثاقهایمان را بر ایمان تکر ار کند و بر ای عبو ر از این دایر ه عمر به آنها تکیه کنیم

او لین میثاق

قضاو ت نکنیم

ز و د به خشم می آییم و خیلی سر یع قضاو ت می کنیم بانو ئی به من گفت ” فکر می کر د م که عشق را می فهمی و…” شاید حق د اشت من عشق را نمی فهمم شاید اصلا نمی تو ان عشق را فهمید و از آن سخن گفت چو ن آن گو نه که حافظ می گو ید

سخن عشق نه آن است که آید به ز بان

ساقیا می ده و کو تاه کن این گفت و شنود

اما  شما دو ست عز یز عشق را چگو نه بر داشتی ؟خشم و تهمت بی دلی ز د ی بد و ن آن که حتی فر صت ابر از وجو د د فاع د هی داعیه عاشقی است ؟ نمی دانم چرا همو اره من در جایگاه متهمین هستم؟ چگو نه می تو انیم بر رو ی دیگران قضاو ت کنیم آن هم این گو نه تند ر ای دهیدکه ” کسی را بی عشق و جاهل به عشق ” معر فی کنید مگر حافظ  این در سمان رانداد؟

هر که آمد به جهان نقش خر ابی دار د

در خر ابات بگو یید که هو شیار کیست؟

هو شیار آن است که خو ن خو ر د و هیچ نگفت مگر نه ؟

میثاق دو م

دو ستی د یگر مارا نا ر فیق خو اند چو ن به او گفتیم که “خطا است نر د بان تر قی بر رو ی شکسته دلی دیگران ساختن” اما نخو است و ما را به دو ر اند اخت وگفت نا ر فیقی هستیم که به درد گل می خو ر یم بر ایش آر زو ی خو شبختی می کنم و این بیت حافظ را بر ایش می فر ستم

مایه خو ش دلی آنجا است که دلدار آنجا است

می کنم جهد که خو د را آنجا فکنم

خو ش دل باشد و جهد کن به آن چه می خو اهی و به هر رو شی که می خو اهی  بر سی

میثاق سوم

و باز از شجاعت گو یم و ز دن به صف ر ند ان بیاییم با دلی باز و با شجاعت بگو یم آن چه در دل ما است که اگر تلخی آن را می دانیم عد الت فکر کنم و بعد بیان کنیم چرا پنهان کاری ؟و این بار هم پند خو اجه را گو یم

شر اب و عیش پنهان چیست؟ کاری بی بنیاد

ز دیم بر صف ر ند  ن هر چه باداباد

میثاق چهار م

چراظلم ؟ چرا بی دلی ؟ این دنیا محل گذر است و چه نیک خو اهد بو د که با عشق گذر کنیم و جامه عاشق کشی و بی دلی بر قامتمان ند و ز یم به قو ل عاشق شیر از

عاقبت منز ل ما و ر ای خامو شان است

حالیا غلغه در گنبد افلاک اند از

فر یاد ز نیم عاشقم بر قهر و بر لطفت به جد …

میثاق پنجم

صبر کنیم و بر ای عشق فدا کاری کنیم به عشق بها دهیم و چرا ملال؟ چرا بی تحمل؟

عشق بازی را تحمل باید ای  دل پایدار

گر ملالی و گر خطائی ر فت که ر فت

و.

شما چه میثاقی بر ای امر و ز می بندید؟

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم تیر 1386ساعت 13:26  توسط تورج عاطف  | 

هر چند دو ر م از تو که دو ر از تو کس مباد
لیکن امید و صل تو ام عنقر یب هست
در عشق خانقاه و خرابات فر قی نیست
هر جا که هست پر توی ر وی حبیب است
حافظ
فر صتی است که با بانو ان ایران ز مین سخن گو یم هر چند از دیر باز از جدا کر دن از راه جنسیت به شدت مخالف بو د م و همو اره به انسان بو د ن و انسانی اندیشیدن اعتقاد داشتم اما امر و ز ر ا رو ز بانو نام گذاشتند و همین مناسبت و فر صتی بر ای عشق و ر زیدن ایجاد کر د ه که عشق و نیر و ی مثبت را سمت بانو ان خاک ایران عز یز مان نمو ده که به و اقع نه در چنین ر و ز که همو ار ه باید این گو نه باشد که بانو ایرانی او است که تلطع عشق را به پسر آر یائی می تابد و جر قه این عشق را به جائی می ر ساند که پسر ان سر ز مین حافظ بار ها در بیان عشق خو د تنها تو انسته اند این گو نه گو یند که
ز ین آتش نهفته که در سینه من است
خو ر شید شعله ای است که در آسمان گر فت
آری کیست که افسو ن آن چشمهای بانو ی ایرانی را نداند و نگو یید
آه عشق بی تو چیستم من
می دانم هیچ هیچ هیچ
و از این ر و است که به بانو ایرانی گو یم
عشق را با تمام و جو د در آغو ش گیر چو ن ر و دابه و چو ن تهمینه چو ن منیژه چو ن شیر ین و....آری عشق تو می تو ان زال و ر ستم و بیژن و فر هاد بو جو د آو ر د حتی شو ر یده ای چو ن شمس تبر یز ی را دیو انه تر کند آنچنان که کیمیا خاتو ن با مراد مو لانا کر د همان که در و ن خو د را می نگر یست اما از در و ن خو د یافت آن چه در چشمهای آن بانو ی قو نیه دیده بو د همان چشمهائی که همه ما پسران آر یائی را اگر به و اقع آن را باو ر کنیم و به نیکی و بد و ن حب و بغض و هو س بنگر یم دیگر هیچ نخو اهیم دیدن
بانو عشق را باو ر کن عاشق شو و عاشقت را بنگر به چشمهایش فکر کن کلام او را گو ش مده به ندای دلش گو ش کن همان دلی که حاضر است بخاطر تو حاضر است بار ها شکسته شو د چو ن دل را مال تو می داند اگر بخو اهی بشکنی بشکن اگر خواهی نگاه داری چه نگاهبانی بهتر از آن کس که صاحب آن دل است
آری بانو دو ستت دار م بانوی ایرانی بر ایت در امر و ز آرامشی بنفش و تفکر ی نیلی و فر یاد ی آسمانی سینه ای سبز و اراد ه ای ز ر د و خو استه ای نار نجی و شو ر ز ند گی قر مز خو استم تا در این ر نگین کمان عشق همه را داشته باشی و همه جا را نیک و پر عشق ببینی آر ی بانو ایرانی این حق تو است که عاشق تر ین باشی و پر شو ر تر ین عشاق را داشته باشی ر و ز ت مبار ک
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 16:8  توسط تورج عاطف  | 

و او باز نگاشت و با ز هم به تلخی نگاشت او به گو نه ای از من ر نجیده بو د او در اندیشه که من عشق او را باو ر نکر ده ام مرا به قضاو ت ز و د هنگام متهم کر د و باز از عشق و مر گ و از عشق و تنهائی و از عشق و خیانت بر ایم نگاشت  عجیب است و قتی این سه تر کیب را دیدم با ز مر و ر ی به گذشته کر د م شاید در میان این سه تر کیب عشق-خیانت و عشق-هجر و عشق-مر گ تنها با این آخر ی مشکل دار م عشق و مر گ را نمی تو انم باو ر کنم او گفت در ز یر لب  مزه مر گ را چشیده است شاید  این گو نه باشد که به طو ر حتم بر ای او این گو نه بو ده است او درد خیانت را چشیده است باید بگو یم من هم در ز ندگی دو بار طعم خیانت را با تمام و جو د چشیده ام او لین خیانت به خانه ام بو د که جای بر ای بر قراری  یک خانو اده بو د و بار دیگر خیانت به قلبم شد می دانم خیلی سخت است که به آر مان عشقت خیانت بشو د می دانم تحمل بالائی می خو اهد که خیانت به قو ل ها و حر فها و باو ر هایت را باو ر کنی می دانم در د هجر چیست باو ر کن می دانم من به و اقع در آن  جان داد م در شبهائی حتی از نهایت شبهای تار یکی فر و غ به سر بر د م در د تنهائی و مر گ اعتماد و باو ر و و فا را دید م اما مر گ خو د م را نه چو ن با ز عاشق بو د م شاید عاشق او بو د م اما این او همان او ئی نبو د که به عشقم و آر مانم خیانت کر د که اگر او بو د که خیانت نمی کر د چگو نه عاشق خائنی که حتی به خو د ش و عشقش و اد عاهایش هم و فا نمو ده می تو انستم بشو م اما نمر د م نخو استم بمیر م نخو استم عشقم را چنان حقیر ببینیم که این گو نه به و اد ی مر گ ر و م فهمید م که در جو ی حقیری که به گو دالی می ر یز د نمی تو ان مر و ار ید عشق پیدا کر د می گو ییم ز نده ای چو ن عاشقی د لت پر خو ن است و لی هست آر ی دو ست عز یز من قضاو ت نکر د م می دانم هر رو ز با یاد ش ز نده و از هجر ش و تنهائی چه می کشی اما می گو یم نمر دی و نخواهی مر د چو ن دل پر عشق دار ی تنها نیستی چو ن عشق را داری این حر ف من بو د از من نر نج من نمی  تو انم تو را مر ده تصو ر کنم  چو ن

هر گز نمیر د آن که دلش ز نده شد به عشق

ثبت است بر جر یده عالم دو ام ما

حافظ ز دیده قطر ه اشکی همی فشان

شاید مر غ و صل کند قصد دام ما

شاید مر غ و صل کند قصد دام دل تو

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 14:47  توسط تورج عاطف  | 

دنیای ز یبا خو اهد بو د اگر آن را ز یبا ببینیم بیاییم به نیلو فر های مر داب تنها  بنگر یم بیاییم به شیر جنگل نگو ییم در نده می تو ان از یال او لذت بر د می تو ان ساعتها در خیابانهای شهر گشت و ناسز ا نگفت  و فکر کر د که همه این مر د م هم شهر ی و هم و طن من  هستند می تو ان به دنبال جنگیدن نبو د و د ل به دو ستان سپر د و گفت

محتاج جنگ نیست گر ت قصد خون ما است

چو ن ر خت از آن تو است به یغما چه حاجت است

اگر دل تر ا شکست او را نفر ین نکن شاید که  عشقی بزر گ تر ترا در انتظار است اگر بی مهر بو د او را ببخش و شکر کن که عطیه مهر را پر و ر دگار مهر بان  به تو بیشتر از او داده است  اگر خیانت کر د باز هم او را ببخش که متعهد بو د ن کار هر کسی نیست اگر  حس می کنی که به تو در و غ گفته است و پشت به همه چیز ز ده است لبحندی بز ن و بگو خدا را شکر که هیچو قت نخو استم غیر خو د م شو م  اگر از اد عای او  ر نجید ی اگر با خشم به آن ر و ز ها که او مد عی بو د می نگر ی او را به خدای پر مهر و بخشنده بسپار  و چو ن حافظ بگو

ای مد عی بر و که مرا با تو کار نیست

احباب حاضر ند با اعدا چه حاجت است

آر ی بیاییم خو ب ببینیم

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم تیر 1386ساعت 15:57  توسط تورج عاطف  | 

دیر و ز بعد از سالها به جائی  ر فتم که بخشی از جو انیم را گذ راندم در  سالن  فو تبالی بو د م بعد از  8 سال با دو ستانی دو ر  هم  جمع شدیم علت بزر گداشت دو ستی بو د که از دست داد ه بو دیم بعد از 8 سال دو ر هم جمع شده بو د یم  چقدر تلخ جمع شدیم تا یکی را منها کنیم  افسو س

کاش قدر همدیگر همدیگر را می دانستیم کاش با وجو د هم دلخو ش باشیم ای کاش افسوس گذشته  و ر فتن ز

دیر و ز بعد از سالها به جائی  ر فتم که بخشی از جو انیم را گذ راندم در  سالن  فو تبالی بو د م بعد از  8 سال با دو ستانی دو ر  هم  جمع شدیم علت بزر گداشت دو ستی بو د که از دست داد ه بو دیم بعد از 8 سال دو ر هم جمع شده بو د یم  چقدر تلخ جمع شدیم تا یکی را منها کنیم  افسو س

کاش قدر همدیگر همدیگر را می دانستیم کاش با وجو د هم دلخو ش باشیم ای کاش افسوس گذشته  و ر فتن زو د به هنگام دو ستان نخو ریم و چو ن عطار ز ند گی کنیم

من می نه ز بهر تنگدستی نخو رم

یا  از غم ر سو ائی و مستی نخو ر م

من می ز بر ای خو ش دلی می خو ر دم

اکنو ن که تو بر دلم نشستی نخو رم 

دلخو ش باشیم به و جو د همد یگر و به این ر فاقتها و دو ستی ها و عشق ور زیدن

+ نوشته شده در  شنبه نهم تیر 1386ساعت 15:16  توسط تورج عاطف  | 

عجب ر سمیه این دل شکستن ها اما نباید دلمان که شکسته از بی مهر ی ها را با مهمان نا خو انده چو ن نا امیدی است بر نجانیم این حقیقتی است که عشق ور زیدن کار سختی تو ی این ر و ز گار بی مهر ی شده است این را قبو ل دار م که و فا و تعهد  را کمتر پیدا می کنی این در ست که  عاشق کشی ر سم خو شایند ر و ز گار شده و بی دلی در صدر مجلس اعیانی این جامعه جای دار د اما حالا که خدا به تو دو ست عز یز م این دل پر مهر را داده چرا باید نا شکر ی کنی ؟ عاشقی و عشق و ر زیدن جو ابی با نامهر بانی داده اند آیا این دلیل می شو د غیر این دل پر عشق بز نی ؟ اصلا قاد ر ی این کار را بکنی؟می تو انی قصه  عشق را دیگر مر و ر نکنی ؟ می تو انی تو ی این قصه ر ل بی دل را جای پر دل را بگیر ی ؟ می تو انی جای لبخند اخم کنی و جای گل  به یار از پشت خنجر به او بز نی ؟ اگر بگو ئی آره این کار را می کنم  من بهت می گو یم به آن خدای هستی اگر بتو انی !که اگر عاشق باشی و اقعا دنبال مهر باشی طبیعت تو آفتاب است و داد ن گر ما و نو ر ه و اگر آفتاب و مهر گر دو ن تو انستد غیر گر ما  و نو ر چیزی دیگر دهد تو هم می تو انی  حالا فر ض کن که مهر بی نو ر و گر ما شد ی حالا  می تو انی اسمش را آفتاب بگذار ی ؟ اصلا  اگر تو انستی هر صبح طلو ع کن   و عصر ها غر و ب کن  فایده اش چیه ؟ تو ی این دنیا این طو ر ی می شو د ز ند گی کر د ؟اگر می گو ئی آره در عو ض آرامش دار م می گو یم آن آرامش مثل آرامش قبر ستانه مثل سکو ت مر داب است بیا و ر ها کن و بیا بر ویم توی کو ی عاشقها همان کو ی که حافظ می گو ید

در کو ی ما شکسته دلی می خر ند و بس

بازار خو د فر و شی از آن سو ی دگر است

 بیا تو ی کو ی ر ند ان و عاشقان داستان عشقت را بنو یس  حالا اگر غمگین است باشد در عوض مال دله مال تو است تو که از قصه عشق خسته نمی شو ی چو ن حافظ  که می گفت

یک قصه بیش نیست غم عشق و ین عجب

کز هر ز بان می شنو م نا مکرر است

خسته نشو تو ی این ر سم ر و ز گار ز نده ها همان عاشقها هستند باو ر کن

+ نوشته شده در  جمعه هشتم تیر 1386ساعت 16:32  توسط تورج عاطف  | 

اوبر ایم چه تلخ نگاشت

" مر دی تنها بو د

او عاشق شد و مر د"

چرا مر گ را با عشق ر و ی یک خط آو ر ده است ؟ مگر عشق و مر گ را می تو ان با هم نگاشت؟ مشکل از او ل جمله بو د مگر آد م از تنهائی عاشق می شو د ؟ آیا عشق است و یا همان درد مهر و ر ز ی که چقدر تلخ  من سالها آن را تحمل کر د م  مهر می و ر ز م که تنها نباشیم مهر می و ر ز م به هر چه در لاتاری ز ند گی با آن آشنا شدم چه تلخ با ختم و باختم و باختم ...

 نه عشق نبو د ه است حتی اگر معشو ق بر و د حتی اگر به تو و حر فها و قو ل هایش خیانت کند عشق نمی میر د  اصلا عشق می آید که و صال دهد عشق بر ای ز ند گی کر د ن و ز یستن آمده است بی عشق که و صال نمی آید و با و صال که مر گی نیست به قو ل حافظ

حافظ هر آن که عشق نو ر ز ید و صل خو است

احرام طوف کعبه دل بی و ضو بست

آیا عشق در پی تنهائی است ؟ اصلا به چه عشق گفتیم ؟ و حالا که گفتیم چه آسان آن را با مر گ گر ه ز دیم  نه امکان ندارد او یا عاشق نبو د ه و نیست و یا نمر ده است

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم تیر 1386ساعت 17:59  توسط تورج عاطف  | 

In the name of God…in the name of whom created the friendship,love, color…… in the name of whom created the word ......and how the word was great in his speech in that time I wanted help …

One day I decided to quit...

I quit my job, my relationship, my spirituality... I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God. "God", I asked, "Can you give me one good reason not to quit?"

His answer surprised me...
"Look around", He said. "Do you see the fern and the bamboo?"

"Yes", replied. "When I planted the fern and the bamboo seeds,

I took very good care of them. I gave them light. I gave them water.
The fern quickly grew from the earth. Its brilliant green covered the floor.

Yet nothing came from the bamboo seed. But I did not quit on the bamboo.

In the second year the Fern grew more vibrant and plentiful.

And again, nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo.

He said. "In year three there was still nothing from the bamboo seed. But I would not quit.

In year four, again, there was nothing from the bamboo seed.

I would not quit." He said.” Then in the fifth year a tiny sprout emerged from the earth.

Compared to the fern it was seemingly small and insignificant...

But just 6 months later the bamboo rose to over 100 feet tall.

It had spent the five years growing roots. Those roots made it strong and gave it what it needed to survive.



"I would not give any of my creations a challenge it could not handle."

He asked me. "Did you know, my child, that all this time you have been struggling, you have actually been growing roots".

"I would not quit on the bamboo. I will never quit on you."

"Don't compare yourself to others." He said.

"The bamboo had a different Purpose than the fern.

Yet they both make the forest beautiful."

"Your time will come", God said to me. "You will rise high"

"How high should I rise?" I asked.

"How high will the bamboo rise?" He asked in return.

"As high as it can?" I questioned.

"Yes." He said, “Give me glory by rising as high as you can."

I left the forest and brought back this story. I hope these words can help you see that God will never give up on you.

Never, Never, Never Give up.

For the prayer is not an option but an opportunity.
Don't tell the Lord how big the problem is; tell the problem how Great the Lord is!

Heavens door open this morning, God asked me...
My CHILD...what can I do for you?" and I said " please protect and bless the one reading this message.

God smiled and answered ... "request granted ..........
.

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 12:5  توسط تورج عاطف  | 

دنیای اطر اف ما پر از و قایع و آد مهای مختلف است  و باید بگو ییم بر احتی نمی تو ان آنها را دسته بندی کر د  ” خو بی ” و ” بدی” و ” ز شتی ” و ” ز یبائی ” همه فقط نماد ی هستند که باید به آنها از دید خو د مان بنگر م  و قصاو ت کنیم و چه بهتر است قضاو ت را تنها به خالق عشق بگکذار یم و تنها مهر بو ر ز یم  چو ن در بسیار ی از مو اقع ز مانی که این ز او یه دید عو ض شو د داستان ز ند گی ما به گو نه دیگر ر قم خو اهد خو ر د امر و ز عاشق او می شو م از دید ما او همان ” یار ” است همان است که در و جو د او هیچ اگر نباشد و فا هست و عشق را عر ضه می دار د و لی ر و ز گار به گو نه می چر خد قد رت و ضعف  عنصر  مهم ” و فا ” و اعتماد به عشق خو د را نشان می دهد همان یار که از او یاد می کر دیم ناگهان گو نه ای دیگر می شو د دیگر یار نیست که بار  است بر دل شما و من  در و جو د هیچ نشانی از عشق و و فا نمی بینی آر ی او آن نبو د که تصو ر ش را می کر دی حال باید چه کنی؟

انتقام بگیر ی ؟  این ر و ش تنها ابز ار ی که می خو اهد خشم است از چه انتقام بگیر ی؟  انتقام از چه کسی بگیر ی ؟از کسی که خو د آنقدر ضعف  دارد که نمی تو اند ” من ” خو د  که شامل حر ف و قو ل و عشقش  می شو د را نگاه دارد این  انتقام گیر ی چه سو دی دار د اصو لا با خشم می تو ان به آرامش ر سید ؟

سعی کنی او را دو بار ه متو جه ” من ” خو د ش کنی ؟ سلاح این ر و ش صبر است و بخشش ر و ش خو بی است اما به شر طی آن که ” من ” او را در ست سنجیده باشی شاید ” من ” او همین ” من ” است که نشان می دهد شخصیتی متز لز ل و سو ار بر رو یاها و شاید هم اگر بد بین باشیم  شخصی است که خیلی تز و یر می کند  باید آن را ادامه  داد تا خو د را بیابد در هر سمتی که هست خو د ی که به شما و عده عشق داد و یا این خو د ی که تنها شما و خو د ش را به مسخره گر فته بو د و شاید هم خو د ی که ظلم می کند و نمی داند که چه با ما می کند

در حالت دو م اگر او را همان ” یار ” یافتیم داستان ز ند گی شیر ین می شو د آن بی مهر یها را به حساب آز مو نی بر ای عشقتان می تو انید بگذار ید اما اگر ” من” او همان ” من ” که به شما گفت ” دو ست دار م ” و” عاشقت هستم ” نبو د چه بکنیم ؟ باز به سلاح خشم متو سل شو یم و به دنبال بازی ضعیف ” ضر به ز دن” و یا ” افسر ده شدن ” بر و یم ؟ این هم یک راه حل است اما تنها ” عمر ” شما را بر باد می دهد باو ر کنید عمر ؟آنقدر ز و د می گذ ر د که اگر غیر از عشق و ر ز ی هر کار دیگر ی که بکنید اشتباه است من راه حل دو م را پیشنهاد می کنم

شجاعت و شجاعت و شجاعت و شجاعت و……………………….

آر ی شجاع باشیم بپذیر یم که هد ف را ناد ر ست انتخاب کر دیم و پس تاو ان آن را داد ه ایم و تا آنجا که ممکن است ز و د تر آن را بپذیر یم تا تاو ان کمتر ی و ز مان کمتر ی و غم کمتر ی بخو ر یم شهامت را از دست ند هیم هیچو قت شهامت را از دست ند هیم به خو د مان و عشق  اعتماد کنیم عشق همو اره ز یبا است حالا اگر کسی آن را در ک نکر د و یا نخو است و یا نتو انست در ک کند مهم نیست  بیاییم از سخن مو لانا در س بگیر یم مو لانا می فر ماید

هر که را جامه ز عشق چاک شد

او ز حر ص و عیب کلی پاک شد

 شجاع باشیم و عشق بو ر زیم آری عشق و امید و ایمان بهتر ین ابزار ز یستن هستند باو ر کنید امید که هیچو قت حسر ت آن ز او یه دید او لتان را نخو ر ید هر رو ز ز ند گیتان با یار همان ز او یه دید را داشته باشد

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 14:53  توسط تورج عاطف  | 

دو ست بسیار عز یز ی گله کر ده بو د که تا به کی باید من آفتاب دیگران شو م و دیگران بر ای من تنها سایه تار یکی باشند ؟ او گله از بی مهر ی دیگران داشت اما از یاد بر د کهه دو ست داشته باشد خو یشتن را که آفتابی تابناک دیگران شده است او این نکته پر شر و ر و شعف را از یاد نباید ببر د که اگر آفتاب او بو د ه و دیگران سایه و اشعه تابش او را آنها ندیدیند ز هی تاسف بر ای آنها و نه او ست بر استی چگو نه ز یستن را دو ست دار یم ؟بحث رو انشناسی وفلسفی است که می گو ید هر انسانی بر اساس داستانی که خو د ش می نگار د ز ند گی می کند یعنی با تو جه به آنچه می اند یشد و تصو ر ی که از خو د و ز ند گیش دار د دو ران عمر را به پایان می ر ساند خو ب با تو جه به این فر ضیه شما چگو نه داستان ز ند گی خو د را می نگار ید؟ دو ست دار ید ابزار نگار ش داستان شما چه باشد ؟ دو ست دار ید تر س و بی مهر ی را قلم و جو هر داستان خو د کنید ؟ اگر این گو نه باشد شما قصه ای خو اهید داشت سر تاسر بی مهر ی و تار یکی و کنج خلو ت که در آن هیچ جایگاهی بر ای یار و عشق نیست آنجا ممکن است اد عای معنو یت باشد اما از معنو یت خبری نیست آنجا عشق را تکفیر می کنند چو ن تو انائی ر سیدن به آن را ند ار ند آنجا اد عا ز یاد است در این قصه ز ند گی باید از دلتنگی و سر گشتگی فراو ان دید در این قصه فقط از بی راهه ها سخن باید گفت از پو چی باید نو شت از مو جو د دو پا و نه از انسان می بینی آر ی داستان تر س و بی عشقی این گو نه است نو ع دیگر ی هم می تو ان نو شت می تو ان قلم را عشق و جو هر را از ر و ح شجاعت انتخاب کر د می دانید این داستان چگو نه نگاشته خو اهد شد ؟اسم این داستان می تو ان سر ز مین همیشه بهار باشد و شاید اقلیم همیشه پر مهر در این ز ند گی تنها از عشق نو شته می شو د هیچ کس اد عا نمی کند مغر و ر نیست " من " نیست " مال من " و " خو استه من " هم نیست آنجا در جز جز این داستان اد عائی نمی بینی در و غ نمی بینی و بی مهر ی نمی بینی و خیانت نمی بینی
در این داستان حرفها حقیقی است قو لهای حقیقی است در و غ ؟ بی معنی است و شادی همو اره و جو د دارد حتی اگر در پاره ای از مو اقع شر نگ تلخ خیانت و بی مهری و ز دن زیر قو ل و فاصله حر ف و عمل را چشیدی حتی اگر مد عی عشق و معنو یت را مادی تر از هر چه مادی دیدی . حتی اگر مو ر د سو استفاد ه قرار گر فتی باز به عشق ایمان دار ی و می دانی که عشقی که آنها مد عی آن هستند عشق نبو ده و چو ن و جو د شان در و غ و صد البته حقیر بو ده است
حالا با تو ای مهر بان ای ناز نین سخن گو یم ابزار نگاشتن داستان ز ند گیت چیست؟
+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم تیر 1386ساعت 15:27  توسط تورج عاطف  | 

حافظا می خو ر و ر ندی کن و شاد باش و لی

دام تز و یر مز ن چو ن دیگران قرآن را

به ملا ز مان  سلطان که ر ساند این د عا را

که به شکر پاد شاهی ز نظر مران گدا را

بیاییم امر و ز با هم عهد ی کنیم  و آن عهد این است

” ز نظر نگذ ر انیم “

بیاییم ببینیم و با تمام و جو د و آگاه ببینیم بیاییم سعی کنیم دل کسی را نشکنیم بیاییم به دو ستی و فادار باشیم بیاییم از کلبه های کو چک دنیای محدو د ذهنمان بیر و ن آییم و بگو ییم ” من نیست ما هست ” بیاییم او ل از هر چیز خو د مان را دو ست داشته باشیم شاید بگو یید این با حر ف قبلی فر ق می کند نه دقیقا در راستای همان حر ف است و قتی خو د م را دو ست داشتم و و قتی من شد ما پس همه را دو ست دار م حالا بر ای این که خو د ت را دو ست داشته باشی باید دو ست داشتنی هم بشو ی باید تنفر را بر یزی دو ر باید خو د خو اهی را بر یزی دو ر باید ترس را بر یزی بیر و ن باید جامه عشق به تن کنی باید جام عشق بنو شی و باید بو سه بر عشق ز نی باید از هر چه خو د خو اهی است بیر و ن بیایی باید فکر نکنی فقط تو درد دار ی و درد دیگران اهمیت ند ار د نباید یک طر فه به قاضی بر و ی باید اگر حر ف می ز نی با تمام و جو د ش به آن اعتقاد داشته باشی باید از این که عاشقی و همسر ی و پد ر ی و ماد ر ی و بر اد ر ی و خو اهر ی و د و ستی … به خو د ببالی و و اقعا آن چیز ی که اد عا می کنی باشی وو فقط مد عی نباشی  به قو ل حافظ

به مد عی نگو یید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیر د در رنج خو د پر ستی

 اگر عاشقی ثابت قدم باش که عاشقی بخاطر پدر ت و ماد ر ت و پو ل و عنو ان و قیافه  عاشق نباش اگر عاشقی تا آخرش باش اگر نیستی د نبال تو جیه  نکن ونر و خو د ت را پشت دیو ار حاشا قایم نکن  شر و ع نکن تو ی ز ند گی از او بد بگو ئی او را اهر یمن را خو د را فر شته بنامی  بیا سعی کن و قتی که تو ی آینه نگاه می کنی به خو د ببالی  سعی کن به چشمهایت مستقیم نگاه کنی و یک آد م صاد ق ببینی  به قو ل حافظ

باده نو شی که در او روی ور یائی نبو د

بهتر از ز هد فر و شی که در او ر وی و  ر یا است

همه باید   با هم  هر چه نفر ت و تر س به دو ر بیانداز یم و همه یکی و عاشق شو یم

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم تیر 1386ساعت 14:5  توسط تورج عاطف  | 

همه می گو یند او ر فت آر ی او ر فت و لی تنها پچ و پچ و آه و ناله است که باقی مانده است هیچ کس خو دش را نمی بخشد چرا قبلا در حضو ر او حاضر نبو دیم ؟ چرا حالا که ر فت همه گو ئیم کاش .... این کاش تمامی ندار د لحظه ها را می گذرانیم و در پی خو شبختی می دو یم و مثل کلاغ قصه ها فقط به در و غ خو شبختی می ر سیم آن خو شبختی در و غی همان است که آن را بیر و ن از خو د جستجو می کنیم همه تنها به یک حقیقت راست در آخر همه ز ندگی هایمان می ر سیم یک حقیقت که عمر می گذر د و تنها آن را صر ف حر ص و جنگ و بی مهر ی و تر س و نفر ت می کنیم تا مثلا به آرامش و خو شبختی بر سیم عجب معامله گران بدی هستیم همه چو ن آن شعر فر و غ که می گفت
اگر به خانه من آمدی بر ای من ای مهر بان چراغی بیاو ر
و یک در یچه که از آن به از دحام کو چه خو شبختی بنگر م
با چر اغ به دنبال کو چه خو شبختی می گر د یم کدام چراغ ؟ با این طر ز فکر و این ر و حیه حتی یک چو ب کبر یت هم ندار یم چه بر سد که چراغی داشته باشیم ؟ با این دلها کو چه خو شبختی که هیچی حتی یک ذ ر ه خاک از ز مین خو شبختی را نمی بینیم اصلا کو چه خو شبختی را چگو نه تصو ر می کنیم ؟ و قتی دل عشق و ر زیدن و بخشش را ند ار م و لی تا بیخ گلو حر ص و آز و نفر ت و تر س و جو د مان را گر فته است کو چه خو شبختی می ماند ؟ و قتی این " مهم نیست" شعار مان شده دیگر کدام کو چه خو شبختی ؟ کدام " مهم نیست" را می گو یم
آن " مهم نیست که قو ل داد م ز یر ش ز دم
آن مهم نیست که دلش را شکستم
آن مهم نیست که چه بر سر او بر اثر اعمال من سر یار اسبق!!آمده است
آن مهم نیست که به مال و .... دیگر ی نظر سو ئی داشته باشد
آن مهم نیست که دیگران را بر نجانم
آن مهم نیست که تر سو هستم
آن مهم نیست که بی عشقم
آن مهم نیست که بی تعهدم
آن مهم نیست.....
باز هم بگو یم ؟ کو چه خو شبختی را فر و غ بر ایمان به تصو یر کشید و جو ابش هم سهراب این گو نه داد
" دلخو شی سیر ی چند؟"افسو س
+ نوشته شده در  شنبه دوم تیر 1386ساعت 13:57  توسط تورج عاطف  | 

گو یند بهشت ز یر پای ماد ر ان است آر ی و لی اگر ماد ر ی باشد و هر کسی که زایمان کند را ماد ر ننامند گو یند مهر ماد ر ی را باید قدر دانست آر ی به شر ط این که مهر همان مهر باشد و بهر فر یب خلق ندای من "مادر م ر"ا نز نند  گو یند عشق ماد ر ی بالاتر ین در جه عشق آر ی باشد اما به شر طی که به ز ر ق و تز و یر نباشد آر ی من  امر و ز دیدم  ز نی را که تنها بچه ای را به دنیا آو ر ده و بی دلیل نام مادر بر خو د می نهد  به صر ف ماد یات  همان تک ساعاتی را که فر ز ند دلبرش را می بیند خو ن به دل طقل معصو م می کند  من دیدم آن ز ن را که چگو نه نمی بیند که چگو نه غم در چشمهای د ختر ک جمع شده چو ن از پدر ش جدا می شو د من دید م ز نی را که خیانت به خانو اده اش کر ده خو د را ز ائر سفر حج می داند من دید م ز نی را که  طمعی بزر گ و قلبی کو چک دارد شلاق ناسزا و افترا بر سر کو د ک و پدر ش می کو بد من دید م ز نی را که شر م است که او را ماد ر بنامند من دید م ز نی را که بزر گتر ین تو هین را به فر ز ند ش می کند ز مانی که در ستو ن نام ماد ر شناسنامه  فر ز ند ش نام او حک می شو د آر ی دیدم در این او لین ر و ز تمو ز سال دید م که او چگو نه جای گر مای عشق به فر ز ند ش دلش را  می سو ز اند  امر و ز دید م که چگو نه این ز ن بلند تر ین ر و ز سال یلدائی با بی مهر ی و تز و یر ش می کند آر ی دید م که چگو نه اشکهای در و غینش خو ن به دل دختر ک می کند دید م که عشقم و مجبو بم دختر م چگو نه ر نج کشید آر ی دید م که چقدر اشکها در و غین است دید م که چگو نه عنو ان مار ی لگد مال می شو د دید م که چگو نه تخم تنفر و تر س در دل دختر کم نشست دید م آن چه که آر زو داشتم هر گز نبینم  همه چیز ظاهر است او تنها دختر م را ز ایید و تنها اسمی در ستو ن نام ماد ر شناسنامه د ختر م است او تنها صو ر تی است بر عنو ان ماد ر ی او همان است که مو لانا این گو نه بر ایش گفته است

 در و جو د ما هزار ان گر گ و خو ک

صالح و ناصالح و خو ب و خشو ک

حکم آنخو ر است کان غالب تر است

چو ن که ز ر پیش از مس مد آن ز ر است

سیر تی که اندر و جو د ت غالب است

هم بر آن تصو یر حشر ت و اجب است

چند صو ر ت آخر ای صو ر ت پر ست؟

جان بی معنیت از صو ر ت نر سد ؟

افسو س که بر ز نگی نهند کافو ر

+ نوشته شده در  جمعه یکم تیر 1386ساعت 15:30  توسط تورج عاطف  |