” خو ب گو ش کن و کائنات با تو با نشانه ها سخن خو اهند گفت ” سالها پیش این جمله را خو اند م و سعی کر د م که از حر فها و اتفاقها به آسانی نگذر م چو ن هر کدام در سهائی دار د که می تو اند  ز ند گی مرا به گو نه ای دیگر ر قم ز ند و این گو نه بو د که و قتی صبح با اند کی غم از خو اب بیدار شد م و به عاد ت هر رو ز با خیام دیدار ی در ر باعیاتش کر د م و این شعر آمد  قد ر ی به فکر ر فتم شعر دلداده نیشاپو ری این بو د

تا کی غم این خو ر م که دار م یا نه

و ین عمر به خو ش دلی گذار م یا نه

پر کن قدح باده که معلو م نیست

که این د م که فر و بر م بر آر م یا نه

آر ی خیام هم به گو نه ای ملامت از غم و از بین ر فتن عمر می کر د  این نشانه را با دیده منت نگاه کر دم و به سمت تخت خو اب د ختر م آیلی ر فتم چشمهای فر شته عشقم بسته بو د  نمی دانم شاید فر شته عشق او را صدا ز د و با لبهائی خندان گفت

” سلام بابائی” و این را نشانه دیگر ی از شاد ی امر و ز دیدم غر ق کار های ر وز انه شد م یک صبحانه دو نفر با عشق من و آیلی خو ر دیم و بعد به دنبال کار ها ر فتم سعی کر د م بیشتر لبخند بز نم و از آخر ین ر و ز بهار ی لذت ببر م  اما داستان نشانه ها تمام نشد و قتی نگاهی به ایمیل ها کر د م دید م گله ای دو ست عز یز ی کر ده بو د که” چرا از غم می نو یسی ؟” چرا سیر رو شنفکر ی ایران همو اره به سمت غم گرایش دارد ؟” این دو ست مهر بانم لطف کر ده بو د مرا هم در این سیر قرار داده بو د اما باید بگو یم به هر دو سخن این مهر بان بانو  اند کی خر ده گر فتم و بر ای تو ضیحی هر چند مختصر با این شعر از یک بانو ر و شنفکر و متر قی چو ن  ز نده یاد فر و غ فر خزاد آغاز می کنم

آه ای ز ند گی منم که هنو ز

با همه پو چی از تو لبر یز م

نه بفکر م که ر شته پار ه کنم

و نه بر آنم که از تو بگر یز م

آر ی من هم که از سالهای دو ر عاشق او و شعر هایش بو د م هر گز نخو استم غم و دلتنگی و افسر د گی را تبلیغ کنم شعار من ایمان و امید و عشق بو ده و هست  سه کتاب نو شتم که هر سه از عشق و امید و صد البته ایمان سخن می گو ید  در کتاب او لم این جمله را بسط داد م ” اگر عشق عشق باشد ز مان مقو له بی معنی است” در کتاب دو م  آر ز و کر د م که هنر و خر د و عشق خو ار نشو د و در آخرین کتابم از ایز د مهر بان خو استم که ستیه شو م نا امیدی و بی عشقی و ناامیدی بر ایران عز یز م گستر ه نشو د آری بانو مهر بان ! من نیز چو ن شما اعتقاد دار م که باید شاد ز یست و پر امید و صد البته پر عشق ز ندگی کر د  من بعنو ان یک پد ر نگرانی شما ماد ر مهر بان در مو ر د آینده فر ز ند تان را در ک کر د م که نو شتم بر ای د ختر م آیلی میراثی چو ن کتابهایم نمی گذار م کتابهائی که سعی کر د م از امید و عشق و ایمان بگو یم آر ی من اگر خشمگینم از بی دلی ها است اگر غمگین می شو م از نا امید ی ها است که بر دلها نشسته است و اگر از عشق می نو یسم چو ن به شاد ی و امید  که فر ز ندان عشق و ثمر ه های عشق هستند ایمان دار م  و باید باز از حافظ گو یم

از سخن عشق ندیدم خو شتر

یادگاری در این گنبد دوار بماند

 ر سید خبر که ”آن مر د  هم بمر د “   به همین ساد گی  باو ر ش بر ایم مشکل بو د مر دی که خیلی شو ر داشت شاید شو ر او از جنس عشق و عر فان نبو د اما شو ر ز ندگی بو د شو ر بر ای بهتر اند و ختن و بر ای افز و د ن صفر های حساب بانکی و… مهم  انگیز ه های او نبو د مهم این بو د که دل بستگی داشت و به دنبال ز یستن بو د او ر فت و قتی که به مر گ او فکر می کنم به سالهای نه چندان دو ر با ز گشتم جائی که بسیار ی از کار های او را نمی پسندیدم  من مر دی از جنس بازار نبو د م اما باید در میان بازار ی ها و داستان ر یال و دلار و جنس و ….. ز ند گی می کر د م بسیار ی از کار ها را نمی پسندیدم  دلم می خو است ر فاقت بیشتر از اینها ار ز ش داشته باشد دو ست داشتم سفره ای باز بر ای همه باشد دو ست داشتم اگر او میلیار د می بر د آن پیر مر د آبدار چی یک صد هزار ی حداقل ببر د جنگیدیم و لی نشد و از هم جدا شدیم دو ر ا دو ر از او خبر داشتم تا این که به ناگاه خبر ر سید ” که خو اجه بمر د …..” افسو س خو ر د م نه بر ای ر فتن او که همه ر و ز ی خو اهیم ر فت اما دو ست داشتم با عشق می ر فت دو ست داشتم با ر حم و عطو فت می ر فت دو ست داشتم فقط حسر ت بد ر قه راه او نمی کر د م دو ست داشتم اشک هجران او از گو نه هایم می ر یخت به خو د م اند یشید م و به آن شعر عطار

یک دم ضایع مکن گر د لت شیدا نیست

که باقی عمر بها پیدا نیست

 بر استی باقی عمر مان کی خو اهد بو د ؟این باقی عمر را چه خو اهیم کرد باو ر کنیم که جز عشق هیچ سر مایه ای به آن دنیا نخو اهیم بر د  در کتاب عطیه بر تر  نو شته پایو لو کو ئیلو از قو ل پتر س مقد س عنو ان شده است که در جهان دیگر از عشق و ر زی ما خو اهند پر سید  زر تشت هم از نیک بو د ن در کر دار و پندار و گفتار نیک گفته است و شاید عشق تنها سوژه ای است که در تمام آیین ها از او بعنو ان سر مایهاز آن سخن می رانند بیاییم به خو د آییم بیاییم غفلت نکنیم از شهر هجران عشق شهر دگری بسازیم  این دل ر میده را ر ها کنیم از زنجیر چو ن آن گو نه خو اجه عاشق می گو ید

دل ر می

ده ما را که پیش می گیرد

خبر دهید به مجنو ن خسته از زنجیر

ز نجیر های تر س و خو د خو اهی و نفر ت و… باز کنیم عاشق باشیم همین امر و ز تا لحظه ای که ز نده ایم باشد که چنین باشد تفالی به حافظ ز د م که خو اجه نیز با من هم سخن شد این چنین

حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا

من چرا عشرت امر و ز به فر دا فکنم

بسیار ی از ما داستان شو ر و اراد ت مو لانا به شمس تبر یز ی را شنیده ایم شمس که در ظاهر د ر و یشی ژو لیده و مسن بو د به سر اغ بزر گ مر د شهر قو نیه ر فت و او را دگر گو ن کر د از داستان  نخستین بر خو ر د این دو حکایتها باقی است یکی از آنها این است که شمس کتابهای مو لانا را به داخل آبی می افکند و و قتی مو لانا از او می پر سد چرا این کار را می کنی ؟ می گو ید مگر اینها چه هستند ؟ مو لانا می گو ید اینها ” قال ” هستند و شمس و قتی کتابها را از آب بیر و ن می آو ر د ودر حالیکه   هیچکدام تر نبو د ند مو لانا می پر سد این چگو نه است ؟ شمس می گو ید  این ” حال ” است

ما بر و ن را ننگر یم و قال را

ما در و ن را بنگر یم و حال را

و یا حکایت دیگر ی گفته اند که شمس به کتابها  ی مو لانا اشاره می کند و می پر سد اینها چیست ؟ و مو لانا می گو ید ” تو ندانی ” و و قتی  کتابها بلافاصله آتش می گیر ند مو لانا این بار می پر سد این چیست ؟ شمس می گو ید” این را تو ندانی”

اما حکایت جالبی که شاید کمتر شنیده باشید حکایت دلباختن شمس تبر یز ی به کیمیا خاتو ن است آر ی شمس هم دلباخته می شو د تا همه مد عیان امر و ز تقسیم بند ی عشق ز مینی و آسمانی  بدانند بزرگ مر دانی چو ن شمس تبر یز ی و مو لانا و حافظ و عطار  هم دلباخته می شدند و اد عای نفی عشق ز مینی را افتخار نمی دانستند !! شمس عاشق می شو د او در عشق خو د چند نکته را به مو لانا می گو ید او می گو ید

1/عشق و قتی همه چیز انسان نیست هیچ چیز نیست

2/ در عشق که همه چیز او ست اگر غر قه نشو د هنو ز ” خو د ” باقی است

3/ در عشق که ” خو د ” باقی ماند عشق نیست هو س است

بر استی این سه جمله مخلص کلام عشق و ر ز ی نیست؟اگر فکر کنیم که عاشقیم باید این گو نه باشیم  داستان عشق شمس تمام ناشد نی است دو ران عشق شمس و کیمیا خاتو ن یک سال بیشتر طو ل نمی کشد و کیمیا خاتو ن در اثر بیمار ی از دنیا می ر و د ر فتن کیمیا خاتو ن از این دنیا پر کینه شمس را مجنو ن می کند و بد و ن خداحافظی قو نیه را تر ک می کند و هیچ کس از او خبر ی بد ست نمی آو ر د تا ز مان مر گش که مو لانا از استاد خبر دار می شو د در هجران عشق شمس تبر یز ی  و شاید هم در هجران عشق کیمیا خاتو ن بر ای شمس تبر یزی مو لانا این گو نه  می سر اید

مال ر فت و ز و ر رفت و نام ر فت

بر من از عشقت بسی ناکام ر فت

آری عشق و ر زان این گو نه هستند عشق بو ر زیم که دو لت عشق ور زان همو اره باقی است 

تا به حا ل چند بار نامهر بانی دیده اید؟ تا به چند مر تبه و عده عشق داده اند و بی مهر ی کر ده اند ؟ رو ز ها و شبها ئی بو ده است که قو ل و قرار گذاشته اید و بعد به یک بار همه را ز یر پایش گذاشت و یا یک عذر خو اهی از سر تکلیف کر ده و یا اگر خیلی بی مهر بو د ه گفته خو ب مگر چه شده است ؟یک مدت با هم بو دیم و حالا نیستیم اصلا حر ف باد هوا است و یا این که عشق و عاشقی کیلو ئی چنده! ؟ظراستی چقدر سو ختی فقط این حر ف راشنیدی ؟ چقدر اشک ر یختی ؟ چقدر به ز مین و ز مان خرده گر فتی ؟ شاید هم خو استی انتقام بگیر ی و لی می پر سم از کی ؟از آن که عشقت بو ده و شاید هم هنو ز هست و ممکن است همیشه باشد ؟ مگر دلت می آید به آن که قلبت را داد ی آسیب بر سد ؟ حالا گیر یم آن قلب با دلیل و بی دلیل و ر و ی ضعف و یا وحشت تکه تکه آن یار نامهر بان کر ده است اما تو باید چکار کنی ؟ باید بسو زانی ؟اگر او معنای عشق را نفهمیده است اگر دو ست دار د در خرابه های پر ظلمت تر س و تهدید ز ند گی کند  تو هم باید دیار سبز پر عشق را رها کنی ؟ نه اگر یک گذر به حافظ کنید  می فهمید این گو نه نباید با عشقت ر فتار کنید حافظ می گو ید

وفا و عهد نکو باشدار بیامو زی

و گر نه هر که تو بینی ستمگر ی داند

می گو یم ستمگر ی نکن نه با یار و نه با خو دت ! شر و ع نکن نتیجه گیری کر دن و آن را تعمیم داد ن اگر یار ت ضعیف بو د که نتو انست هم پای تو عشق و ر ز د بر ایش آر ز و کن ر و ز ی بتو اند معنی عشق را بفهمد عشق باز ی شیو ه ر ندان بلاکش است دل در یائی داشتن دل پر عشق داشتن دل همه کس نیست اشتباه نکنید انسان با دل عاشق یعنی دلی که با خدا است به این دنیا می آید و لی به قو ل اشو عار ف معر و ف هند شهامت می خو اهد تا بتو انی عاشق باشی و عشق را بپذیر ی و عشق را بدهی این شهامت یعنی متفاو ت بو د ن با آنچه دیگران هستند یعنی آر زو نز دیک شدن به مر دانی چو ن مو لانا و حافظ و عطار و منصو ر حلاج چرا از زنها نگو یم ز نهائی چو ن فر و غ فر خزاد   شاید بد ببینی شاید بگو یند دل نباز آخر ضرر می کنی این قاعده این باز ی است به قو ل حافظ

گفتم ز مهر ورزان ر سم و فا بیامو ز

گفتا ز ماه رو یان این کار کمتر آید

این عیب نیست ماه رو باید دلش هم  آفتابی باشد اگر نبو د ر ها کن او را شاید ظلمت را دو ست دارد اما تو نبابد دنیای ظلمانی او را تار یک تر کنی که و جو د خو د ت هم ظلمات می گیر د فقط از مهر بگو

ما قصه سکندر و دارا را نخو انده ایم

از ما بجز حکایت مهر ووفا مپر س

شب بو د و تار یک و سکو تی به و سعت تنهائی و من این بار مر دی بو د م در آستانه فصلی گر م ! عجب این همه تفاو ت با آن نغمه جاو دان فر و غ فر خز اد

این منم زنی تنهادر آستانه فصلی سر د

و این گو نه بو د که با  دیو ان فر و غ   ز مز مه ای عاشقانه ای در آمیختم او می گفت

کسی مرا به آفتاب معر فی نخو اهد کر د

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخو اهد بر د

پر و از را بخاطر بسپار

پر نده مر دنی است و…

و من می گفتم

کسی نشانی  آفتاب را در بز م مهر همراه نمی بر د

ترا به مهمانی به کل جهان هستی  دعو ت می کنم که  با تو  جشن آغاز   خو اهد شد

جر م من این بو د که پر و از شاپر ک را دو ست دار م

او ر فت مرا در هجران ر ها کر د و چو ن پر نده مر دنی شدم

و….

و این داستان ادامه یافت تا به این شعر پر در دش ر سیدم

بیا ای  مر د ای مو جو د خو د خو اه

بیا بگشایدر های قفس را

اگر عمر ی به ز ندانم کشیدی

ر ها کن دیگر این یک نفس را

و…

و من گفتم فر و غ عزیز

مو جو د خو د خو اه در گر و مر د و ز ن نیست

هر آن کس که دل ند ار د اهل ز یستن نیست

من نتو انم یاررا به ز ندان کشم

که دل بستن و به بند کشیدن هم قسم نیست

آه فر و غ تو چقدر تنهائی و من چه پر امید به تو می نگر م و به این جهان اطرافمان همان جهان بی تفا وتی ها که تو به تصو یر می کشی

من از جهان بی تفاو تی فکر ها وحر فها و صداها می آیم

و این جهان به لانه ماران مانند است

و این جهان پر از صدای حر کت پاهای مر دمی است

که همچنان که ترا می بو سند

در ذ هن خو د طناب دار ترا می بافند

آری من هم از جهان بی تفاو تی ها به ستو ه آمده اند من هم چو ن  تو سو ختم و می سو ز م و آیا خو اهم سو خت  بانو ؟

تا شد م حلقه به گو ش در میخانه عشق

هر د م آید غمی از نو مبار ک باد م

 چند ر وز پیش در میدان باز ی قر ن  شاهد بو دیم آن عاشق  آبی های  تهران چگو نه عنان اختیار را از دست داده بو د و فر یاد و خشمش را بر سر آنانی که محبو بش را این گو نه ذلیل کر ده اند ز د یا آن  پسر خو بی که به شو ق شاخه نبات جام می را عشق را سر کشیده بو د هنوز به مستی و صل نر فته  در در یای غم ر فت او  د لش بسیار غمگین و اما هو ای پر و از دار د هو ای پر واز به ملکو ت عشق اما کمی بی صبر است کمی  دلتنگ و هر چند ناله به سحر می ز ند  صدائی نمی شنود  اما نمی داند که این ناله که بس ناله ای ار زشمند است به قو ل عطار

 یک جر عه می ز ملک کاووس به است

از تخت قباد و ملکت طو س به است

هر ناله که ر ندی به سحرگاه  ز ند

از طاعت ز اهد سالوش به است

این ناله نشان از صفای دل دارد این یک و اقعیت است که در این و ادی که امر وز جهان ما نام گر فت نمی تو ان آرام عاشقی را یافت کر د که هر گز آرامش و عاشقی نبو ده و نیست اما در این دیار این گو نه عاشق کش  جدالی است بس ناجو انمر دانه بین ر و زگار و عاشقی اما این را بگو ییم که

آن که ر خسار ترا ر نگ گل و نسر ین داد

صبر و آرام تو اند به من مسکین داد

وار د دیار عشق شدی جائی که حافظ می گو ید

گر چه حر یم عشق در گهی بس بالاتر از عقل است

هر آن کس به آن ر سد که جان در آستین دار د

باید صبو ر بو د باید غم نخو ر د غم عاشق شد ن و عاشق ماندن را نخو ر یم  این یک شعار نیست باصبر می تو ان به گو هر عشق ر سید  چو ن آن شعر ز یبا

گو یند سنگ لعل شو د آری شو د

اما به خو ن جگر شو د

 این دل ما که از بیداد ز مانه سنگی است می تو اند به جو هر صبر تبدیل به دلی عاشق شو د در این دیر باید صبو ر بود این یک شعار نیست  این صبر می تو اند ما را به مستی عشق ر ساند بیاییم با تمام و جو د بخو اهیم که عاشق باشیم با تمام و جو د این کاری است بس سهمگین اما بسیار با ار زش می تو ان از دیار میرائی ها گر یخت می تو ان اصلاح نشد می تو ان همر نگ جماعت نشد می تو ان آن گو نه که فر و غ گفت جناز ه نماند و نشد می تو ان  مست عشق شد

گر چه مستی عشق خرابم کر د و لی

تمام هستی من زآن خراب آباد است

آری صبر و ایمان و امید همه بخاطر عشق

ز کنج صو معه حافظ مجو گو هر عشق

قدم بر و ن نه گر میل جستجو داری

حالا میل جستجو دارید ؟

آر ز و  می کنم عشق و عاشقی تمام نشو د

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

که چو خوش آهنگ و فر حبخش صدائی دارد

همو اره جاو ید بمانی صدای عشق