با نسیم سحر بو د که از خو اب بیدار شد م و این شعر حافظ را مطلع ر و ز م کر دم

ای نسیم سحر گه آرامگه یار کجاست ؟

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست ؟

 شب تیر ه  و پر فر اق دیگری گذ ر انده بو د م از همان شبهائی که هر لحظه آن چو ن شعر حافظ بو د

صنما با غم عشق تو چه تد بیر کنم

تا به کی  از غم تو ناله شبگیر کنم

 و ناله های پر غم شب من جز غم هجران و درد بی خو ابی حاصلی بر ایم نداشت به سمت پنجره ر فتم و گلدان ساناز سر خ من به بلبلی سلامی می داد و بلبل مست و شیدا در حیاط پر سه می ز د  و باز این شعر خو اجه را به یاد م آو ر د

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چو ن عشو ه کند در کارش

 تقصیر بلبل نبو د او همه یار خو د را در صبحگاه دیده بو د و عطر عشق گل را با تر نم ز یبایش جو ا ب می داد حق هم د اشت مگر عاشق شیر از نگفته بو د

همه کس طالب عشق است چه هو شیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

اما می گفتم چرا من این گو نه ناآرام و این گو نه ناله و فر یاد بی قراری می ز نم ؟اما کسی که  در بحر عشق است چگو نه می تو اند  به خو د حق د هد آرام باشد

به هر حال در بحر عشق این گو نه باید غو طه و ر شد

بحر یست یحر عشق هیچش کرانه نیست

آنجا جز آن که سر بسپر ند چاره نیست

 و من سر سپر ده بو د م   به یار پس چرا باید شکایت می کر د م ؟ چرا باید گله کنم کسی که از یار گله نمی کند  به قو ل دلداده شیراز

لاف عشق و گله از یار ز هی لاف در و غ

عاشقان مستحق چنین هجرانند

 هجران و غم بر ایم آمده  است چه با ک عشق با ار زش تر از این هجران و غم است  به قو ل لسان الغیب

ناصحم گفت که جز غم عشق چه هنر دارد عشق

گفتم ای خو اجه عاقل هنری بهتر از این ؟

براستی هنر ی است صبر بر ای عشق  اصلا بر ای عشق همه کار باید کر د  تنها او ست که دو ست است و یار است همان یار که دل تنگ از پی او ست و تنها به او می گو یم

غم در د ل تنگ من از آن است که نیست

 یک دو ست که با او غم دل بتو ان گفت

  نه نمی خو اهم غم بگو یم که اگر تر ا بینم دیگر غم نیست اصلا غمی نیست شوق دیدار تو همه غمها را شاد ی کند آری یار بانو  آری بانو

چقدر ز و د دیر شد همین دو سال پیش بو د آنقدر در فر اقش بو د م که شبها هم بر ایم چو ن غمکده بو د شاید چو ن ناشکری کر د م این گو نه فر اقی آمد که ر وز و شب در هجرانش باید بسو ز م و این گو نه در د هجر او  به سر اغم آمد  اما در آن شبهای تار یک به یاد او و به عشقش نگاشتم و ماحصل این نو شته ها که به یاد عشقم به  بانو و شاپر ک بو د در کتابی تحت عنو ان ” د ختری در قاب پنجر ه” معر فی شد  کتابی ز ند گی او و الیناز و صد ها بانو ی پر عشق سر ز مین ما  است این کتاب را به همه عاشقان دلان  ایران ز مین و  در راس آنهابزر گ بانوی اد بیات ایران یعنی فر و غ همو اره  پر فر و غ فر خز اد  تقدیم می دار م تا اند کی از عشقی که به او داشته و دار م و خو اهم داشت به او باز گو کنم   همان فر و غی که می گفت

کسی مرا به آفتاب معر فی نخو اهد کر د …

که بر استی لز و می ند اشت که او خو د آفتا ب بو د و لی در آستانه فصلی سر د خو درا تنها یافت

این منم  ز نی تنها در آستانه فصلی سر د

قصد این بو د که ایلیناز ز ند گیم چو ن فر و غ سردش نشو د و هیچگاه تنهائی را حس نکند حتی اگر بخو اهد مرا  چو ن یار حافظ به هیچ نخر د

گر دو ست  به چیزی نمی خر د ما را

به عالمی نفر و شیم مو ئی ز سر دو ست  

 و این گو نه بو د که کتاب ” د ختری در قاب پنجره “( این کتاب را در سایت www.iiketab.com می تو انید ببینید)را به او و به همه عاشقان پر عشق و در د کشیده از عشق تقدیم کر د م  امید دار م که این اثر بتو اند   هم در دی با درد های تمام صنم های ز ند گی مان کند  همان صنمی که این گو نه از ز بان حافظ او را گو یم

صنما با غم عشق تو چه تد بیر کنم

تا به کی از غم تو ناله شبگیر کنم

آری ناله شبم را و تمامی قلبم را هم به او  و تمام عاشقها تقدیم کنم  این گو نه ناله شب و ر و ز فر اق او برایم خمو ش تر می شو د تا چینی ناز ک ر و ح بزر گش تر ک بر ندارد  ” تقدیم به تو شاپر ک “

صبح نیت کر دم به شاخه نبات و خو اجو ی شیر ین سخن  این گو نه آمد

ز دلبر م که ر ساند نو ازش قلمی

کجاست آن  پیک صبا که همی  فشاند کر می

خداو ند دو ستدار عشق باز ر حمی به چشمهای گر یان و د ل سو خته ام کر د شکر خدایا را

چه  بانگ خو شی داشت  که ز دلبر م ر سید نو ازش قلمی  و این نو از ش قلم  بر ایم چو ن نغمه های ز یبائی که در فضا  می گفت با عشق و امید و ایمان می تو ان ز یست و تا ابد ز یست که چنین ز یستنی است که ز یستن نام دار د  بر استی عاشقانه باید ز یست مهم نیست که دیگران چه گو یند اصلا بغیر از او و من دیگرانی نیز هستند ؟ نه ای کاش جرات ز یستن داشته باشیم ای کاش آنقدر ایمان به خالق عشق داشته باشیم و بد انیم که ز یباتر ین آفر یده خالق بی همتا  عشق است و او تنها  نگهبان عاشقان و عشق است پس چرا عاشقان غم داشته باشند ؟ ای کاش امید داشته باشیم اصلا بد و ن  عشق امید هم هست ؟نه می گو یم بی  امید ی همان بی  عشقی است  شاپر ک در کتابش ز یبا یش خو ب تر نم کر ده بو د این دنیا بد و ن عشق که نیست جز آن که محبو بم گفت

“عشق را از ز مین بگیریم چه می ماند؟به جز گو ر ی برای د فن کر د ن همه ما؟”

آر ی این گو نه هست که ” تندیس ها هم اشک می ر یز ند ” ز یبا بر ایمان می گو ید

می گو یم عشق چیست؟ هزاران حر ف و جمله و فیلم و …. خو انده ایم اما امر و ز حافظ خو ب جو ابم داد  و حال و قتی دو بار ه به سر اغ عار ف عاشق ر فتم این بار این گو نه گفت

دانی که چیست دو لت دیدار یار دیدن

در کو ی او گدائی بر خسر و ی گز یدن

دو لت دیدار یار نداشتم دو لت شنیدن به صدای ز یبایش هم مدتها است ندار م  اما نو ازش قلم او هم بر ایم د نیائی بو د

عشقم  و عشق همیشه ز نده باشی

د یشب همان شبی بود که می گفتم

من از سیاهی  شب می گو یم

از انتهای در د هجر سخن می گو یم

از شبی می  گو یم که در د بی تو جی شکستن دلم آن ر ا سیاهتر از هر ز مان دیگر کر ده بو د

شبی که تنها می تو انست  قطر ه های اشک ناخدای تنها بر عر شه ز ند گی که همچنان با امید به دنبال آن جز یره و فا و عشق می تو انست اندکی از سیاهی آن بکاهد  نا خدا به سر اغ ر ند ان ر فت از خو اجه شیر از پر سید جو اب این گو نه شنید

لاف عشق و گله از یار  ز هی لاف در و غ

عشقبازان چنین مستحق هجرانند

و پر سیدم به کدامین گناه مستحق هجر ند و بی و فائی ؟ شاید خو اجه هم عشق را گناه می دانست

از عطار پر سیدم او هم این گو نه جو ابم داد

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چر خ مکن حو اله که اندر ره عقل

چر خ از تو هزار بار بیچاره تر است

اما فکر نمی کر د م سیاهی شب  هجر م در تو لد بانو ی ار دیبشهتم  احساس بیچار گی کمتر ی از چر خ گر د و ن عطار  برایم داشت نو از نده در کو چه می نو اخت

” ای الهه ناز  با دل من بساز ….

اما سازشی نبو د که این چر خ فلک نگذاشت که بساز د به سو ی بانو عشق و اد بیات ایران ز مین ر فتم  او هم با هم این گو نه هم در دی کر د

من از  نهایت سیاهی شب حر ف می ز نم

آر ی شبهای من هم چو ن شبهای فر و غ  با فر و غ شعر و بی فر و غ عطر حضو ر عشقم  بو د

آه دنیا با تمام پو چی باز از تو لبر یز م

گفتی بیشتر فکر خو اهم کر د و به مدد عقل شاید دو باره  عاشقانه خو اهم ز یست

می گو یم با سلاح عقل به شکار عشق نر و که اشتباه است و بی نتیجه چو ن آن گو نه که حافظ گفت

قیاس کر د م و به مدد عقل در ره عشق

همچو ن شبنمی بو د که بر بحر می کشید ر قمی

 و لی اگر به دنبال اندیشیدن با د ل و نه با عقلی ! این را هم بشنو از حافظ که می گو ید

از صدای عشق ندیدم خو شتر

یاد گاری که در گنبد دو ار بماند  

 این یک حقیقت است  باید  به آن بر سی که بد و ن عشق نباید ز یست( که این ز یستن نیست) حتی اگر چر خ ر و ز گار به عاشقان سخت بگیر د که همو اره این گو نه بو د ه است و لی به قو ل حافظ

دست از و جو د مس خو د چو ن مر دان راه حق بشو ی

تا کیمیای عشق یابی و ز ر شو ی

 این ز ند گی و این دیر خر ابه به نعمت عشق قابل تحمل است  و این بر استی فکر کر دنی و حتی گفتنی است به قو ل خو اجه

سخن عشق نه آن است که آید به ز بان

ساقیا می ده و کو تاه کن این گفت و شنو د

پسر خو بم به دنبای کیمیا باش می دانی که کاری بس سخت است کیمیاگر ی  چو ن کیمیاگر پایو لو کو ئیلو به دنبال افسانه خو د باش تو بد و ن عشق نیستی آد مهائی نظیر تو  و شاید من بد و ن عشق نیستند حتی اگر دو د مانشان را به باد دهند( که در مو ر د من این گو نه بو ده و هست و شاید خو اهد بو د !)

من خو د م بی نهایت کشیدم و می کشم اما هر گز  تقصیر ها را به گر دن عشق نیانداختم و نخو استم چو ن جناز ه ها آن گو نه که بانو عشق فر و غ فر خزاد می گو یم ز ند گی کنم  د نیای جنازه های متعفن بی خیالان و دل شکنان دنیای بی مهر جماعت همان جماعتی که می خو اهیم همر نگ آن شو یم تا ر سو ا نشو یم اما می گو ییم بی عشقی ر سو ائی است شکستن دل  ر سو ائی است پشت به همه چیز ز دن ر سو ائی است و بی دلی و بی عشقی ر سو ائی است آری پسر خو ب فکر کن اما عشق و ر زی در ذات تو است چه بخو اهی چه نخو اه  چرا که انسانی و گو هر عشق را به تو داد ند که ر ه به این منز ل خرابه نهادیم و گر نه تو که ملک بو دی

من ملک بو د م و فر دو س بر ین جایم بو د

آد می آو ر د بدین دیر خراب آبادام

پس عاشق بمان

پسر خو بم گفته بو دی جائی که محافظ عشق است و دلداد گی قلب است و قلب شکسته که میر اث بیداد ز مانه  بر ای تو است دیگر قلب نیست حال می  پر سم  چرا فکر می کنی قلب شکسته دیگر قلب نیست ؟ چه کسی می گو ید که قلب شکسته نمی تو اند عشق را حافظ باشد ؟ قلب شکسته مثل هر قلب دیگر تا ر و زی که می تپد قلب است که این قلب است نه آن قلبی که نه می داند عشق چیست و نه می خو اهد بداند که عشق تو ان خو اهد و تو انائی عشق و ر زیدن مو هبتی است که دلداد گان از ایز د عاشق دو ست گر فته اند

پسر خو بم ! به این نیاندیش که دیگران چه گو یند به این فکر کن که تو آر ی تو چگو نه آرام می گیر ی حتی اگر در در یای سو ختن دلت گر فتار باشی   به قو ل عطار

گو یند کسان که بهشت با حو ر خو ش است

من گو یم که آب انگو ر خو ش است

این نقد بگیر و آن نسیه بدار

که آو از د هل  شنیدن از دو ر خو ش است

به این نیندیش که بی دلال چه پیغامی از ظلمات بی عشقی بر ایت می فر ستند  د لداد گی و سو ختن بی آرامی عشق و ر زی نقد امر و ز است که نسیه آرامش در بی عشق اگر هم که و جو د داشته باشد که ندارد را ر ها کن

گو یند که عاشقی در د بی در مان است که نیست چو ن اصلا عاشقی در د نیست که در مان است  بیا کمتر به رو ی در یاها ی تو همات بی دلان خانه پر آرامش بسازیم که خیام گو یدمان

تا چند ز نم به ر وی در یاها خشت

بیزار شد م ز بت پر ستان کنشت

خیام که گفت دو ز خی خو اهد بو د

که رفت به دو ز خ و که آمد ز بهشت؟

چه کسی گفت که قلب شکسته بی در مان است ؟ چه کمسی گفت خو ن خو ر دن ها بی اجر است ؟ من هم ر و ز گار ی نامم ناخدا خاکستر نشین بو د ( که هنو ز هم هست) اما به خو اجه شیر از پابندم و طلسم گفتار او بسی شیر ین می گذ رانم عمر

هر گز نمیر د آن که دلش ز نده شد به عشق

ثبت است بر جر یده عالم دو ام ما

اگر غم بر تو چیر ه گشت اگر بی امید شدی اگر بی ایمانی و سو سه ات کر د که بی عشق و غر ق در شهو ت خو د پر ستی بشو ی و قلب شکسته را بی قلبی بخو انی با ساقی نو ا سر ده

گر غم لشگر انگیز د که خو ن عاشقان ر یز د

من و ساقی به هم ساز یم و بنیادش بر آن داز یم

آری با قلب شکسته عاشق شو که قلب شکسته بهتر از بی قلبی بی دلان است

نمی دانم از جو ر فلک شکایت کنم که اگر این گو نه کنم جو اب شو ر یده حافظ را چگو نه دهم آنجا که می گو ید

 مکن حافظ ز جو ر دو ران شکایت

چه دانی تو ای بنده ز کار خدائی ؟

آری سعی دار م هر گز سه گو هر امید و ایمان و عشق را از دست ندهم اما دل گیر م د ل گیر از تر سها و بی تو جهی ها د ل گیر از عد م و فا دل گیر از این که عشقم را به هیچ می گیر د نمی تو ان همه چیز را به گر دن فلک انداخت می تو ان سکو ت و خو ش نشینی را به گر دن فلک انداخت می تو ان چر خ فلک را مسبب تمام نفی ها دانست ؟ می تو ان عشقم را از لجنزار بی تو جهی و تر س بیر و ن کشم ؟ می تو انم فر امو ش کنم به خاطر عر بده جو ئی های پسر کی ناد انی  که بد بختانه به او پدر  هم می گو یند این گو نه مو ر د نو از ش قرار  گیر م ؟ پدر کیست ؟ پدر که از دید من آن است که می بینم مر دی سر سخت که بخاطر خانو اد ه اش قلبش می تپد پدر ی که با تمام سر سختی ها پر از عشق است و نگران و جو د من و نو گلم آیلی

تو که هستی را از هستی انداختی پدری ؟ تو که از پدر بو دن تنها تو هین افترا و خو د خو اهی می بینی پدر هستی ؟ تو که شاپر ک را فشر دی تا بالهای پر و ازش را له کنی  عاشق شاپر کی ؟ شما چی آقای پدر شما که نام پدر ی و و ظیقه پدر ی بر شاپر ک داری چگو نه پدر ی بو د ی؟ خو ب صدایش را خفه کر دی ؟ خو ب ما را سو ز اندی ؟ به خدای آن مکه که بار ها ر فتی سو ز اندی مرا ؟مادر یکجاست ؟ مادر یبه آن ز ن گو یند که سیاهی های خو د را به ما نسبت داد و شما شاپر ک خانم گو ش دادی به  مادری این گو نه تهمت بدو ن ذ ره ای از تر س به خدا به من ز د ؟جلو یخانه خدا آن مادر گو نه ایستاد ؟ خو ن دل کر دن به من را چگو نه در مقابل خدا تو ضیح داد ؟  

و تو شاپر ک تو کجای این بازاری ؟ ز ند گی تو ی آن چهار دیو ار ی پر از افترا نیست هست؟این میان تنها ناخدا را غر ق  در یای غم  هجر خو د ت کر دی ؟ تو تنها  سر مایه نا خدا را به خاک سپر دی  همه چیز را به فلک بسپار از عطار هم این شعر را قر ض بگیر شاید مر دان پر نظر بتو انند ر وز ی نظری باشند و نظری دهند !! 

ای چر خ فلک خرابی از کینه تو است

بیداد گر ی شیو ه دیر ینه تو است

ای خاک اگر سینه تو را بشکافند

بس گو هر قیمتی که در سینه تو است

 این دل را خو اهی به خاک سپار م ؟ نه اما خاکستر نشینینم را مسبب کیست؟ این دنیا این گو نه نیست و نخو اهد بو د  شاپر ک

چند ر و ز ی گذشت تا از سهراب سپهر ی دو بار ه بگو ییم و این بار هم نر م و آهسته به سر اغ مر دی می آییم که 1 ار دیبهشت سالگر د پر و از ر و ح این ز نده دل بو د به آهستگی از سهراب می گو ییم و این تو صیه او که دو ست نداشت در جنجال  باشد را گو ش فرا می دهیم

به سر اغ من اگر می آیید

نر م و آهسته بیایی که  مبادا تر ک بر دار د چینی ناز ک تنهائی من ..

 شاید تنهائی بر ای سهراب آرامش داشت اما می دانیم که در بطن عاشق دلی چو ن سهراب تنهائی بس غم انگیز ودر د ناک است و این را در این شعر او حس می کنیم

مثل این است که شب غمناک است

و دیگران را هم غم هست به دل

غم من  لیک غمی غمناک است….

آری او غمی غمناک داشت ر استی غم او چه بو د ؟ بر ای دانستن غم او باید خو د او ر ا شناخت سهراب خو د را این گو نه معر فی می کند

اهل کاشانم

ر وز گار م بد نیست

تکه نانی دار م و خر ده هو شی و سر سو ز ن ذو قی ….

اما همه می دانیم که او بیش از این ها را داشت  او سر سو ز ن ذو قی نداشت او هنر مندی بس تو انمند و با ذو ق بو د که دست ز مانه او را خیلی ز و د از خو د ش گر فت ! او آنقدر در دنیا پلیدیها و دو ر نگی ها را دیده بو د آنقدر از پر و از عشقش  ر نجیده شده بو د که نمی تو انست جز نیایش کار دیگری کند نیایشی که این گو نه بر ایمان شر ح آن را این چنین بیان می کند

من مسلمانم

قبله ام گل سر خ

جانمازم چشمه

مهر م نو ر

دشت سجاده من 

من نماز م را و قتی می خو انم

که اذانش را باد گفته باشد  سر گلد سته سر و

…..

و چنین نماز ی است که کعبه ای چنین را خو اهان است

کعبه ام بر لب آب

کعبه ام ز یر اقاقی هاست

 کعبه  ام مثل نسیم می ر و د باغ به باغ و شهر به شهر

…

سهراب عاشقی بو د که با عشقش آفر ید نه  یک ز ند گی عاشقانه که اجل به معشو ق او این فر صت را نداد شاید هم دنیای کو چکی که فر و غ فر خزاد نشانی را آن را با نام د نیای جناز ه ها داد ه است این فر صت را به آنها نداد اما سهرابی که هر کس او را صدا می ز د و او جو اب می داد چه کسی  بو د سهراب را صدا می ز د؟ این گونه خو اهان  جاری کر دن عشقش بو د

اهل کاشانم

پیشه ام نقاشی است

گاه گاهی قفسی می ساز م با ر نگ می فر و شم به شما

تا با آو از شقایق که در آن ز ندانی است

دل شما تاز ه شو د

اما دل او را چه کسی تاز ه می کر د ؟ او سکو ت می کند و هیچ نمی گو ید و لی از ” ما ” می گو ید  که چه سکو ت غمگینی را ر قم بر ایش ز د

سکو ت ما بهم پیو ست و ما ” ما ” شدیم

او به دنبال “ما “بو د همان “ما” که من و تو امر و ز به جستجو یش هستیم و ز مانه بی مهر از ما در یغ می کند همان ز مانه که سهراب این گو نه می گو ید

من که از با ز تر ین پنجر ه با مر دم این

ناحیه صحبت کر دم

حر فی از جنس ز مان نشنیدم

هیچ چشمی عاشقانه به ز مین خیر ه نبو د

کسی از دیدن یک باغچه مجذو ب نشد  …

 ز مانه سهراب چو ن ز مانه ما نیست؟ کدام چشم های عاشقانه مجذو ب به زمین می بینید ؟ چه کسی از دیدن گل سر خی به و جد آمد ؟ همان گل سر خی که سهراب تنها تو قع دیدن سحر آن و نه شناسائی راز جاو دانگی و ز یبایش را داشت

کار ما نیست شناسائی راز گل سر خ

کار ما شاید این است

که در افسو ن گل سر خ شناو ر باشیم …

ار دیبهشت است در افسو ن گل سر خ شناو ر می شو یم ؟کدام یک چو ن سهراب به جستجو عشق ر فتیم ز یر باران

عشق را ز یر باران باید جست..

گل سر خ را ندیدیم ز یر باران عشق را جستجو نکر دیم در دشت سجاده را پهن نکر دیم  چشمهای عاشقانه به ز مین ندو ختیم  ای کاش لا اقل آب را گل  نکنیم

آب را گل نکنیم

در فر و دست انگار کفتری می خو ر د آب

….

آری سهراب را بعد از 28 سال که از مر گش می گذر د باز صدا می ز نیم  و به سو ال او که می گفت

چه کسی بو د صدا ز د سهراب ؟

می گو ییم ما عاشقان و خسته دلانی که به زیر باران به جستجو عشق ر فتیم و در افسو ن گل سر خ شناو ر شدیم و چشمها را از غم عشق به ز مین دو ختیم تو را و تمامی عاشق های همیشه  ز نده را صدا می ز نیم

یادش گرامی باد