نگاهي به اتوموبيلي مي كنم كه در جلوي پاركينگ ايستاده است خشمگين مي شوم و سعي مي كنم كه  هر چه زودتر صاحب آن را بيابم اما ناگهان كائنات اندكي صبر  را مهمانم مي كند شايد دلسوزي بهر دردهاي قلبم دارد كه چند شبي است وفادار تر با من است و بهر همين درد است كه عطيه صبر را هستي به من مي نماياند و ذهنم اندكي آرام مي گيرد سعي مي كنم كه بگذرم و ديگر ننوازم  اما براستي چرا به ياد كلمه نواختن افتاده ام ؟

نواخته ام …

شايد اگر به اين كلمه نگاه كنيم مي توانيم به گونه اي خود و افكارمان را بازشناسيم  اگر انديشه هاي ما بر اساس عشق و مهر و دوستي باشد كلمه نواختن را با موسيفي در آميزيم و به ياد نواختن ترانه ها افتيم و اگر ذهن ما پر از نفرت و خشم و تلخي ها باشد از سيلي و شلاق در ميان نواختن ها يادي  مي شود اما مگر نواختن نبايد از نوازش آيد ؟پس چرا ذهن ما را بي  راهه كشيده است ؟ ذهن تقصيري ندارد زيرا قاضي بس بي صبر و ناعادلي است و خيلي زود تصميم مي گيرد و از اين رو است آنچه كه در درون باشد را نخست ديده و بعد سخن از آن گويد و شايد هم ذهن قاضي با تدبيري باشد مگر در نواختن موسيقي رد پائي از نوازشهاي نا مهر باني به گوش نمي رسد ؟ به سازهاي كوبه اي بنگريد ؟ از زدن ضر به هاي دست بر روي پوستهاي اين ادوات موسيقي چون دف و تنبك و كوزه  موسيقي توليد شود مي توان آن را در ذهن  خشمگين نيز نگريست و تصور كرد كه بر گونه هاي اين ادوات مي نوازيم تا موسيقي در آيد حكايت تلخي است ؟همين  داستان در مورد زدن كليدها در سازهاي كليدي و يا صداهائي كه از اصطكاك زخمه و يا آرشه و…بر روي سازهاي زهي مي آيد نيز مي توان تصور كرد و سخن گفت و نتيجه گرفت  و پرسيد آيا  موسيقي از جنگ ها آيد ؟تلخ است شايد نگاهي اين چنين بر موسيقي همه را اندكي برنجاند و شايد به همين دليل است كه بسياري ساز هاي طبيعت را همان سازهاي بادي نظير ني و فلوت و ساز دهي و ترومپت و ساكسفون گويند اما سازهاي بادي هم حكايت خود را دارند و ملكولهاي هوا را به جنگ هم مي اندازند و توليد صوت مي نمايند اما هيچ كدام از ما در هنگام شنيدن موسيقي به اين نيانديشيده ايم كه اين نواي و صدا از بهر جنگهائي مي آيد كه به آن توجه نكرده ايم آري  ايده جالبي است اما شايد جنگ باعث زيبائي نيز شود و موسيقي مصداق آن است  پس مي توان جنگ را هم مشق نمود  شايد اگر جنگي باشدبر عليه نفس و خواسته و خشمي كه بر وجودمان حكم مي راند آنگاه بتوان موسيقي لبخند و بخشش را ترنم كرد شايد اگر جنگي باشد بر عليه  بي صبري شايد نواي  آرامش را بتوان بيشتر شنيد شايد اگر جنگي باشد بر عليه بي توجهي آنگاه بتوان دنيا را بهتر ديد شايد اگر زخمه هاي دل را بر زخمها نزد ودر پي  درمان زخمها  ترانه هائي زعشق و هم دلي خواند آنگاه موسيقي بهتري در زندگي شنيد شايد اگر از گزافه گوئي ها دست كشيد و دل به نغمه هاي واقعي زندگي داد آنگاه شايد سكوتي به وسعت دوباره ديدنهاي  هستي همراه با كنجكاوي كودكانه را بتوان تعجب كرد آري بايد سكوت كرد اين ذهن را از زخمه و كوبيدن و فوت كردنها ئي كه از وقايع بي اهميت روزمرگيها بيرون مي آيد بايد  رهائي داد شايد بايد ديد شايد نگريستن را بي هيچ انديشه اي زقضاوتهاي  زود گذر را بايد تجربه نمود و شايد بايد تنفس كرد حتي اين هواي آلوده را كه اندكي از اكسيژن بي خيالي دوران كودكي را به ارمغان دارد كه در آن هوا اميد و ايمان و عشق به زيستن را برايمان تداعي مي كرد شايد بايد شنيد نه دشنامها را نه خود خواهي ها را بلكه آن چيزي كه مي دانيم زيبا نوائي دارد كه همان ترنمهاي عشق و دلدادگي است شايد بايد لمس كرد حتي دستهاي يك پيرزن و يا پير مردي را كه در كنار خيابان ايستاده و پر هراس اطراف را   مي نگرند و هيچ كس به آنان توجه نمي كند تا اندكي ياريشان دهد تا از ميان خيابان پر از تردد بي توجي ها بگذرند شايد بايد نواختن را آموخت نواختني بي اصطكاك و موسيقي بي هيچ دشمني و جنگ همان آوائي كه از ميان لبهاي زيباي لبخند  مهر انگيزي آيد همان ترنمي كه ز نگاه پر مهري نواخته مي شود همان ترانه اي كه آهي را مي شنود و بعد دستها را بهر دوست داشتن دراز مي كند

آري آري موسيقي بي اصطكاك دنيائي شيرين دارد

تعطيلات تابستان براي بچه ها فرصتي است كه بتوانند وارد دنياهاي ديگري شوند و  شايد به همين دليل و در تابستان امسال جادوي صفحه شطرنج دخترم  آيلي را به سمت خود كشانده و در كلاس شطرنج بعنوان يك عاشق مهره ها و صفحه شطرنجي شناخته شده است آيلي در كنار هر حركتي كه ياد مي گيرد زود در خانه واكنش نشان مي دهد و  به من مي گويد

-بيا يك دست شطرنج بازي كنيم

و اين اتفاق  بارها  مي افتد و شطر نج بازي كردنهاي ما به نظر پايان ناپذير مي آيد  حقيقتا علاقه آيلي به شطرنج به قدري ادامه داشته كه مرا مجبور كردكمي از شطرنج و پيشينه تاريخي اين بازي ايراني به او بگويم اما اين كل ماجرا نيست و داستان ديگري براي ما پيش آمد…

حوالي غروب بود و ما مشغول چيدن مهره هاي شطرنج بوديم و در دو رديف سياه و سفيد آنها را چيديم و  به صفحه شطرنج نگاه كرديم  آخرين بارقه هاي خورشيد يك روز تير ماه به صفحه مي خورد و من درحاليكه به آن مي نگريستم  به آيلي گفتم

-مي خواهي چند تا درس جديد از شطرنج بشنوي ؟

و آيلي  با تكان دادن سر موافقت كرد و من ادامه دادم

-توي شطرنج بازي را مهره سفيد شروع مي كند و  به نظر مي آيد كه هيچ دليلي هم براي آن وجود  ندارد  وقتي اين قانو ن شطرنج را ديدي بايد قبول كني كه توي زندگي هم  خيلي چيز ها هيچ دليلي ندارد  و مثل اولين حركت بازي شطرنج كه با مهره سفيد است كاملا قراردادي و شايد غير منطقي باشد

ومن كه آيلي را مشتاق گفته هايم مي ديديم ادامه دادم

-در شطرنج دو گروه وجود دارند يك گروهي سر بازها يا همان پياده ها هستند و گروه ديگر سرداران يا آن رديفي هستند كه پشت پياده ها قرار مي گيرند و سر بازها بايد از آنها مراقبت كنند  زيرا كه مهمتر هستند و علت اهميت آنها اين است كه مي توانند حركاتهاي مختلفي در جهتهاي متفاوت داشته و داراي  قابليتهاي  بيشتري  باشند  پس ياد بگير  در زندگي آن كساني داراي اهميت بيشتري هستند كه قابليتها بيشتري دارند

و در حاليكه به چشمهاي آيلي كه كمترين  نشاني از خستگي را داشت به دقت  مي نگريستم  گفتم

-توي بازي شطرنج همه عوامل براي حفظ شاه است اما اين مهمترين مهره داراي قابليتها زيادي نيست پس به ياد داشته باش گاهي اوقات برخي چيزها و آدمها در زندگي مهم مي شوند بي آن كه واقعا داراي اهميت و ارزشي  باشند زيرا كه وقتي چيزي ويا  اتفاق ويا  آدمي مهم است كه داراي قابليتهاي بزرگي باشد

چند لحظه اي گذشت و مهره هاي فيل را به آيلي نشان مي دهم و به او مي گويم

- هيچ مي داني چرا بايد به اين  مهره هافيل  ميگويند و حركت آنها  بايد ضر ب دري باشد

؟

آيلي با تعجب به من نگاه كرد و جوابي نداد

و من ادامه دادم

- من فكر مي كنم بخاطر اين است كه در زندگي ياد بگيري خيلي چيز ها را نبايد بر اساس نامهايشان قضاوت كني حركتهاي فيل در شطرنج هيچ ارتباطي به حركتهاي يك فيل در طبيعت ندارد اما به او فيل مي گويند و همه قبول كرده اند بي آن كه حتي يك بار  از خود بپرسند چرا فيل نام اين مهره است ؟

به آيلي گفتم

- مي داني كيش در شطرنج مثل چه چيزي در زندگي مي ماند ؟

وآيلي باز هم تنها با تعجب مرا نگريست

و من پاسخ دادم

-كيش در زندگي همه ما پيش مي آيد و معنيش اين است كه حركات و افكار خود را بايد عوض كرده   و با نگاه جديدي  به زندگي نگاه كنيم در كيش شطرنج مي توان به راههاي ديگر انديشيد و همين مسئله در زندگي و در بر خورد با اتفاقهايش  هم پيش مي آيد گاهي در زندگي براي فرار از كيش شدنها است كه راهها ي جديدي  براي ادامه بهتر زيستن پيش مي آيد

به نظر مي آمد آيلي خسته شده و لي من دوست داشتم آخرين درس بازي شطرنج را هم به او ياد دهم و باز از او پرسيدم

-مي داني مات يعني چه ؟

آيلي خوشحال بود كه جواب اين سوال را مي داند  خنديد و گفت

-بلي يعني باختن

و من جواب دادم

-مات يعني اين كه ديگر نمي توان هيچ تلاشي كرد و اين معنايش خود مرگ و باختن است

و بعد آيلي بي حوصله  پرسيد

-بابائي ديگر درسي نمانده؟

و من خنديدم و  پاسخ دادم

-درسها هميشه خواهد ماند اما بگذاريم براي بعد و حالا بهتره  يك دست شطرنج باهم بزنيم

و آيلي خنديد و بازي را شروع كرديم

مي نگرم…

به چشمهايم مديونم  و مي دانم كه اين دين را نمي توانم هيچگاه ادا كنم سالها است كه با اين چشم ها خوبي ها را ديدم حتي در آن روز گار كه آن ها را خوب هم نمي ديدم اما هيچگاه نمي دانستم در روزگاري چنين پيچ در پيچ بتوانم آن رويا را بينم كه بارها ديده و هرگز باور نكرده ام كه رويا نيستند در ميان سايه و روشنهاي روزانه زندگي كردنها و در هنگامه خستگي از فشارها و تكرار آن چه كه نخواهم كه بار ديگر بر سر عزيزانم آيد ناگهان خواستم كه نبينم و اين نديدنم بهر آن نبود كه نمي خواستم كه ببينم بلكه از آن بود كه غصه ها برايم قصه اي ساختند و چنين بود كه به يك باره تكراري ترين  تكرار تاريخ كرده و خود زني نمودم و چه سخت بود اين خود زني ها پر از غصه و قصه و حرفهاي ناگفته و ناشنيده و من  نديدم و نخواستم ببينم اما در ميان همه اين نديدنها همواره ديدم دنياي تصور من و آن آينه اي كه تصوير ي بي همتا را در ذهنم همواره متصور كرد در ميان دنياي خاطراتم جاودانه شد آري اين روياي جاودانه را با خود حمل مي كردم و مي پرسيدم كه

به كدامين دليل مشمول اين لطف الهي قرار گرفته ام ؟اما مي دانستم كه مهر بان يزدان من همواره مرا گفت “بخوان تا اجابت كنم “آري او در مقام الهي خود  مي بخشد بسيار بيش از آن چه ما لياقت آن را داشته ايم و باز هم مي گويد ” بخوان تا اجابت كنم “و من خواسته هاي بي كران را داشته ام كه از يزدان مهربان دريافت نموده و بسياري نيز بي آن كه حتي تصور آنها را داشته باشم از او دريافت كردم و چنين بود كه تصوير درآينه با  معجزه عشق و بخشش آن با من بماند و به ياد مي آورم كه چقدر با حسرت انديشيدم كه  اين تصوير در آينه را تا به ابد در خاطره ها خواهم داشت و حسرتي به اندازه تمامي زندگانيم  خواهم برد اما بار ديگر تصويري را ديدم در خرمن عشق و مهر و عطر ي كه در رنگ زيباي ياسمن مي در خشيد رويا را ديدم عطر حضور و روياي ديدار و مهر جاوداني كه در دنياي واقعيت نيز آن را رويا ديدم و در اين رويا غرق گشتم آري چنان غرقه روياها بوده ام كه تصوير در آينه را فرا تر از رويا ديدم تصويري كه مرا پند مي داد كه هيچگاه از لطف خداوند غافل نشوم و من خدا را بوسيدم و دنيا مهربانيهاي او را بوسيدم و عشق را بوسيدم و در آن يگانه شدم غرق در يگانگي ها و در تمناي يكي شدنها چرخيدم و چرخيدم و تنها واستم كه اين چرخشها اگر هم باشد باز با يگانگي ها همره شود اين يگانگي جاودانه است در عرصه بي زماني و بي مكاني مي خرامند و من روزمرگيها  را در لحظه اي ديدم و اين يگانگي و غرقه در يگانگي شدنها را از ياد بردم و باز يگانه گشتم و گشتم يگانگي را …

مي خرامم در خرمن گلهاي ياسمن و  آن را به آغوش مي گيرم به آسمان برم و چون رسم ديرين دعايم و تمنايم و خواستارم رو به اوست كه در بالا مي بينم رها شده ام و رها كرده ام وصل را چه كلمه حقيري در مقابل  اين عبادت با ياسمين ها مي بينم و در باغ ياسمين غرقه شدم و باز چشمها را ديدم آن چشمهائي كه به حق چشمهاي مرا هم زيبا ترين كرد زيرا چشمهائي كه زيباترين هاي دنيا را مي بيند  زيباترين چشمها هستند و من زيباترين چشمهاي دنيا را در باغ ياسمين ها ديدم  و باز عاشقي را لمس كردم عشق را رها نمودم و باز يافتم كه بايد بي بهانه عشق بازي كرد و تصوير درآينه مرا پيام دهد

زندگي را درياب و  رويا را درياب  و فردا را از ياد ببر

زندگي را درياب و رويا را درياب و فردا را از ياد ببر

خبر كوتاه بود

“مايكل جكسون كه از او بعنوان پادشاه موسيقي يادمي شد در سن 50 سالگي بعلت ايست قبلي در گذشت”و باز حديث پهلوان زنده را عشق است را اين بار در ديار غربت ديديم سالها پيش هنگامي كه مايكل جكسون به قصد قهر با ملت آمريكا رهسپار يكي از كشورهاي حوزه  خليج فارس شد هيچكدام از اين عاشقان آمريكائي كه امروز  اين گونه براي اين پديده بزرگ  گريستند نخواستند كه با او آشتي كننداما حالا همه دم از غريبي و تنهائي او مي زنند افسوس..

12 سال سكوت مايكل جكسون  وميليونها دلار بدهي او معنائي جز ” پهلوان زنده را عشق است ” را داشته است ؟ قصه تلخي است شايد تلخ تر از استعدادي بي نظير كه شايد بايد او را تكرار ناشدني از بعد قدمت و قوام و ابتكار و خلاقيت دانست براي بسياري از مردان و زنان كه در دهه هاي 40و 50 سالگي خود هستند مايكل جكسون  تنها يك خواننده پاپ و يك سوپر استار موسيقي نيست او يك بخشي از روزهاي فراموي  نشدني اين زنان و مرداني است كه در آن روزها دختران و پسران نوجواني بوده و به معجزه موسيقي مايكل جاكسون گوش سپرده و يا آنهائي كه كمي خوش شانس تر بودند با دقت  به او مي نگريستند و به همراه او آستينهاي كاپشنهاي چرم خود را بالا مي دادند و بار ديگر شلوارهاي چرم  را با آنها مي پو شيدند تا مد” چرم ” را كه سخت دمده بود بار ديگر جهاني كنند تي شرتهاي سفيد و مو هاي سياه بافته شده و يك لنگه دست كش پو شيدنها و… همه بخشي از آن خاطرات دوران ” جواني ” كردنها است   مايكل جكسون آن سالها نمادي از يك جريان فكري بود جرياني كه اعتقاد داشت همه چيز را بايد از نو ساخت او با جراحي هاي مرتب زيبائي و  ابداع حركات خاصي در اجراي موسيقي و رقص توانسته بود قلب بسياري را  در جهان در طي سالها جذب كند و بتواند ركورد فروش آثارش را در كتاب گينس جاودانه و به فروش 750 ميليون دلار در آمد ماحصل از  آثار هنريش برسد  او در آن دوران  ديگر آن كوچولوي سالهاي دور گرو ه ” Jackson s five” نبود شايد يكي از زيباترين خاطراتي كه بسياري از ما از حضور مايكل جكسون در عرصه موسيقي داريم  اجرا و تهيه كنندگي يكي از بزرگترين آهنگهاي جهان يعني ” we are the world” است او با نابغه اي به نام كوئيسي جونز و ياراني چون استيوي واندر و لايونل ريچي و پل مك كارتني و مادر خوانده اش دايانا راس و بسياري ديگر از خوانندگان و ستارگان بزرگ دنياي پاپ در آن سالها توانست به نفع كودكان آفريقائي و با تمركز بر روي  مسئله گرسنگي آنها جمعي بزرگ از ستارگان را در يك نقطه جهان گرد آورده و شاهكاري به نام “we are the world” را بيافريند و تمناي همبستگي و اتحاد و رفع تبعيض و دوستي وپايان جنگها و اختلافها  از تمامي جهان داشته و بگويد كه جهان ما يكي است پس رنج هر انساني در هر گوشه جهان بايد رنج تمامي جهان باشد  دوران درخشش مايكل جكسون با فراز و نشيبهائي رو به رو بود كه فرازهائي او عمدتا در بعد هنريش و فرودهايش در بعد زندگي خصوصيش بود شايعات نه چندان جالبي كه بر حول و محور زندگيش مي چرخيد و تغييرات بي انتهاي قيافه اش با استفاده از جراحي هاي مختلف زيبائي براي او دشمني ها و صد البته بدهي هاي زيادي به وجود آورد و سرانجام او را راهي دادگاه و بعد از آن هم وادارش كرد كه به تبعيدي خود خواسته  بپردازد و سالها به دور از آمريكائي باشد كه امروز در رثاي او ساكنانش در كنار ديگر مردم جهان  مي گريند اما با تمامي اين فراز ها  و فرود ها مرگ او بسيار غير باور است و كمتر كسي است كه بتواند باور كند كه مايكل جكسون را ديگر بر روي صحنه نخواهد ديد بليطهاي كنسرت لندن او اين روزها تنها يك نام متوفي را بر روي خود دارد اما همگي مي دانيم هنر و استعداد و خلاقيت و خاطراتي را كه مايكل جكسون براي مردم جهان باقي گذاشته نامي زنده بر روي قلبها و اذهان جهانيان تا بي كران خواهد بود مايكل جكسون در تالار افتخارات موسيقي جهان در كنار نامهائي چون الويس پريسلي و گروه بيتلز قرار مي گيرد و دنيا در اين انديشه و نيايش خواهد بود كه شايد جهان هستي بتواند بار ديگر چنين ” پديده” اي را بوجود آورد و اين مسئله اي است كه باورش بسيار سخت  به نظر مي رسد و شايد بايد براي دلخوشي اين  حديث حافظ را براي او هم ترنم كرد

هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جريده عالم دوام ما

در روزنامه ها  اين روزها يك خبر بسيار  خاص جلب نظر مي كرد متن اين خبر چنين بود

” به گفته دانشمندان باستانشناس  در يكي از غارهاي كشورآلمان فلوتي  به قدمت 35 هزار سال از استخوانهاي كركس يافته شده است ” براستي جالب است از استخوانهاي  پرنده اي  كه گويند نفير مرگ است آواي موسيقي وزندگي درآيد و اين خبر من را به دنياي نشانه ها و انديشه ها و نتايج  برد و خواستم كه با آقاي يا خانم  كركس سخن بگويم و برايش نامه اي بنويسم

كركس مهربان سلام

مي دانم كه حالت خوب است و در دنياي ديگري هستي دنيائي كه شايد ديگر به تو به عنوان عفريت مرگ برخورد نخواهند كرد و هر گز نخواهند گفت كه باز كركس ها آمدند تا سفير مرگ آيد اما همه مي دانند كه مرگ هيچ سفيري ندارد بلكه خود آيد و لي از آنجائي كه ما آدميان دوست داريم براي هر چيز مقصري به غير از خود پيدا كنيم اتمام روزگار دنيوي  خود را به تو نسبت مي دهيم زيرا همه خود خواهانه اعتقاد داريم كه آنقدر خوب و با ارزش و بي همتا هستيم كه ساليان سال  زندگي بايد عشق به ما ورزد و از اين رو است كه ترا بدنام  كرده و مي كنيم وخواهيم كرد زيراهميشه  بايد باشيم و حق ما است كه به هر گونه اي چه خوب و چه بد و چه مهر بان و چه نامهر بان و چه زيبا و چه زشت تا به ابد زندگي كنيم و همه جهان را فداي اين زيستن خودخواهي هايمان نمائيم  اما امروز مي خواهم از تو سپاس گويم زيرا كه تو حيواني هستي كه خود هيچ كس را نمي كشي بلكه از مردن ديگران ارتزاق مي كني و هيچگاه به زيستن عالميان   نگاه نمي كني و از اين رو حسادتي به آنها نداري تو آنقدر به مرگ موجودات احترام مي گذاري كه اجازه مي دهي تا آخرين نفس حيات خود را ادامه دهند و بعد پيش آنها آئي در حاليكه بسياري در زمان حياتت ترا نفرين كنند و شوم دانند اما تو در هنگام حيات اجساد را مي بلعي و سعي مي كني كه اجساد بد را از اذهان بر هاني و تنها خاطرات را نگاه داري تو آنقدر مهر باني كه در طول حياتت بارها مورد شماتت قرار مي گيري اما دم نمي زني ترا دشنام دهند و سنك و تير به سويت پر تاب كنند اما باز آرام گيري و هنگامي هم كه مردي باز هم نوعانت به سراغت مي آيند و اجازه نمي دهي كه مراسم ترحيم تو باعث رنجش خاطرديگران شود تو حتي در بعد از مرگت هم مهر باني و از استخوانهايت براي همه آدميان از 35 هزار سال پيش تا به امروز موسيقي و آرامش و شادي آفريدي و خواستي كه چون زمان حياتت بهر زيستن آدميان شادماني به آنان هديه دهي  و عيش آنها را نقض نكني

كركس مهر بان تو پرنده مهر باني و بي ادعائي هستي و همواره در مرگ در كنارمان و بعد از مرگ هم صور شادي بخش به ما هديه دادي اما ما آدميان چه سخت با تو برخورد نموديم و به هم نوعان خود كه به دنيال حرص و آز و جاه طلبي هاي بي دليل بودند لقب ” كركس ” داديم و به همين دليل از تو عذر مي خواهم آخر آدم آزمند و پست و جاه طلب مگر مي تواند به زندگي آدميان و ديگر موجودات  احترام گذارد و تنها در هنگام مرگ آيد و جسد اورا ببلعد تا طبيعت را پاكيزه نگاه دارد و در لحظه هاي اول مرگ همراهي تا ديار باقي با او  باشد و بعد از آن هم وقتي مرد باز با استخوانهايش برايش سرود شادماني و موسيقي بنوازد براستي تو كركس مهرباني و آن آدميان همه چيز جز كركس هستند همه نامها و القابي كه شايد در ظاهر معني كركس و لاشخور را ندهند اما به واقع مردار خوار روحهائي هستند كه از اعمال آنها نخست خسته و بعد پژمرده و سرانجام مرده اند

كركس مهر بان دوست دارم و هميشه به تو احترام مي گذارم در ضمن اين شعر آن عاشق شاعر و نقشا پارسي را هم كه سهراب نام داشت  تا بي كران شقايقها زندگي مي كند را به تو تقديم مي كنم

من نمي دانم كه چرا مي گويند اسب حيوان نجيبي است

كبوتر زيبا است و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست

گل شب بو چه كم از لاله قرمز دارد

چشمها را بايد شست

جور ديگر بايد ديد

ارادتمند تو

آدمي سخت پريشان

توي آن سالهاي دور شهر ما آن هنگام كه اذان غروب بانگ بازگشت به خانه را  مي داد حاجي كركره مغازه را مي كشيد پايين و رو به سمت خانه و بهر ديدار بچه ها لحظه شماري مي كرد او  دستمال يزدي خود را پر خوراكي و شب چره اي  و هديه اي مي نمود و سر كوچه كه مي رسيد نگاهي به در سبز خانه اش كه مي كرد خدا را شكري مي گفت  و بعد هم يااللهي مي گفت وارد مي شد و حاج خانم را مي ديد كه با بچه ها نشسته اند در انتظار  او و بعد بساط چائي و ميوه فصل و شام و بگو بخندي به راه مي افتاد اگر تابستاني بود كنار حوضش كه پر نقش پادشاهان قجري و روي تخت و بر روي قاليچه تركمني مي نشستند و اگر زمستوني بود هوا زير كرسي و در كنار دلهاي گرمشون دل مي دادند و قلوه مي گرفتند  و حاجي به حرفهاي بچه ها گوش مي داد صحبتها از عقد و عروسي و زايمان و رمل و جادو نزائيدن  همسايه ها بود و بعد كه ماه خوش رقصي را توي وسط آسمان شروع مي كرد حاجي براي بچه ها از توي كتاب هزار و يك شب  قصه شاه پريان تعريف مي كرد از همان شهرزادي كه ز عشق و دلدادگي و اميد و ايمان و صفا سخن مي گفت و مي خواست نفرت و دو دلي و خود خواهي را از دل سلطان بيمارش رها كنه …

سالها گذشت و بچه ها بزرگ شدند و هر كدام مهندس و دكتر و كارمند و پدر و مادر و عمو خاله و دائي و عمه شدند  و ديگر از يادشان  رفت كه كتاب هزار و يك شبي و شاهنامه اي بود كه ياد گار  حاجي بود كه  با قصه هاي شاه پريان عيش وصفا را بين  بچه هاش قسمت  مي كرد بچه ها دنبال تلويزيون و راديو و ضبط و صوت بودند و خانه ها پر از قصه هاي آدمهائي كه شده بودند چون شاهزاده پريان حرفها  مي زدند حتي وقتي آن بچه ها هم بزرگ شدند تبديل به پدر و مادر و عمه و خاله و عمو دائي هم كه شدند حتي آن موقع كه  پدر بزرگ و  مادر بزرگ هم كه  شدند  هيچ كس از آنها نخواست كه از قصه هاي شهرزاد و كتاب شاهنامه  آن حاجي مهر بان سخن بگه اگر بچه اي قصه مي خواست راديو را نشانش مي دادند وموج آن را روي قصه شب مي گذاشتند  اما قصه شب از يك صدا توي يك جعبه شنيدن كجا و افسانه گوئي  حاجي كجا …

باز حديث بهار و تابستان و پاييز و زمستانها آمد و سالها گذشت آن بچه ها هم بزرگ شدند هر كدام پدر و مادر و عمو خاله و دائي و عمه شدند اما حديث عكس ماه توي حوض خانه پدري را يادشون نيامد قصه آنها با بچه ها شون ديگر حسابي فرق مي كرد بچه ها ديگه با پدر و مادر ها تو يك اتاق بهر ديدن تلويزيون و شنيدن راديو هم جمع نبودند ضبط صوتي كه زدلكش و ويگن و گوگوش و هايده و… بخونه هم مشتري نداشت قصه ها عوض شده بود عصر كامپيوتر و ماهواره و ام پي تري بود و هر كس توي اتاق خودش يك خانه داشت و خانه ها ديگه يك خانه نبود همه با هم مثل هم محله اي برخورد مي كردند ديگه نه همسايه  بود نه بچه محل و نه آش مادر بزرگ همه چي شده بود مو نيتور و كيبورد و هيچ كس با كس ديگه حرف نمي زد قصه گوئي همه از ياد برفت آخه نرم افزارش بود اما آن نرم افزار كجا و كلام نرم مادر بزرگ و پدر بزرگ كجادر آن  پيدا مي شد توي كامپيوتر ها همه جا وحشت بود و خون و آتش سوزي و دود و پر درد بود كم كم تو اتاقها غم پر شد و ترس مهمان همه دلها شد كم كم تنهائي ديگه براي خودش آقا و غول شد  اين طور بود كه همه ترسيدند پيش هم خزيدند و گفتند از عشق بگو و از خانواده و از هم وطن و از يكي شدن و اين گونه بود كه بار ديگه قصه حاجي قديمي از نو تكرار شد همگي يكي شدند و رفتند سراغ كتابخانه قديمي و افسانه هاي شهرزاد را ياد آور شدند و  قصه شهرزاد ايراني را دو باره  از بر شدند همگي عاشق و همگي محبوب و همگي دلداده و صبور و مبهوت آن تصوير ماه در حوض پر عكس شاهان قجري در خيال خود شدند همه حسرت آش مادر بزرگ را خوردند مهر باني و آن بوي شب چره  كه ز دستمال حاجي باز آمد آخه همه با هم مهر بان شدند همگي يكي شدند

آره همگي يكي شدند

كاش كه بهار و تابستان پاييز  زمستان كه بگذره هيچ كس از ياد نبره كه بايد هميشه يكي باشيم با قصه ها هم نوا شويم شاهنامه خواني بابابزرگ يادمان نره آن تهمتن و فريدون و قصه سياووش و رستم فرخزاد از ميان نره

اي كاش يادمون نره

خيابان شلوغ بود و مردم  در رفت و آمدي ديوانه وار زندگي را به گونه اي مي گذراندند و شايد هم اگر بي انصافي نباشد خوب به جزئيات زندگيشان آگاه بودي  بايد مي گفتي كه به هدر مي دادند   و  در اين ميانه پيرزني دستي به موهايش كشيد سالهاي زيادي  آمد ه و رفته  بود كه همه آن سالها تنها در پي سفيد كردن موهايش رفت و پيرزن مي انديشيد كه

چه حيف…………

پيرزن با لبخندي به زوجي كه درميان اين همه غوغا ي خيابان نشسته بودند وبا هم صحبت مي كردند با دقت مي نگريست به نظر مي رسيد كه   زوج  جوان داستان عجيبي داشتند دختركي چشمهاي بي نهايت زيبايش اشك آلود بود زير لب صحبتهائي مي كرد و گاه گاهي دستهايش را محكم به پيشاني مي كوبيد و پسرك هم با نگاهي سراسر از نگراني به او و با شرمساري به اطرافش  مي نگريست داستان آن دو را پير فرزانه نمي دانست ولي مي توانست حدس بزند كه چه گونه مسئله اي  مي تواند باشد به همين دليل با لبخندي از كنار آنها رد شد و بلند فرياد زد

_ ناز نكن …ناز نكن ..

زوج به او نگريستند پسرك با نگاهي متعجب و دخترك با چشمهاي خشمگين او را نگاه كردند و سر انجام دختركه به نظر مي آمد سخت از اين جمله خشمگين شده است از پسرك جدا شد و به دنبالش رفت و  جواب او را با فرياد ديگري داد وپرسيد

-مادر!از كجا مي داني كه ناز كرده ام ؟

پيرزن لختي ايستاد و خنديد و به سوي او آمد و همانجا كنار خيابان پرتردد نشست و گفت

_ دخترم ! ناز مي كني

ولي دختر كه به نظر مي آمد كه حاضر به قبول كردن نبود شروع به سخن گفتن كرد و گفت

- نخير هم ! اصلا شما مي دانيد كه چي شده ؟ اين آقا…

قبل از آن كه دخترك اجازه يابد بقيه حرفهايش را بزند پيرزن گفت

_ نمي خواهد بقيه حرفت را بگوئي همه داستانها را مي دانم . خودم من هم از اين قصه هاو شايد بسيار شبيه آنها را  داشته ام  تو فكر كردي هميشه موهايم اين همه سپيد و چشمهاي كم سو و چين و چروك صورتم اين گونه هويدا بود ؟ نه دخترم ! هر كدام از اين تارهاي موها بهر نازكردني سفيد شد هر كدام از اين كم سوئي هاي چشم بهر گريستني ازسر ناز نكشيدنها  بود وشايد هم  بهر غمهائي كه  آمدند و  حتي   گاهي بخاطر غصه هائي بود  كه هرگز نيامدند  و حالا هم كه صدايم مي لرزد بهر آن كسي است كه ديگر نازهاي مرا تنها بايد زير خروارهاخاك بشنود كه مي دانم ديگر نخواهد شنيد

دخترك به پيرزن نگريست كه همچنان ادامه مي داد

-آري دخترم! اين لحظه ها را  قدر بدان چه كسي داند كه فردا چه خواهد شد ؟ شايد فردا نه ناز و نه نازكشي ماند و به غمهاي امروز خندي و ممكن است فردائي آيد كه ببيني هيچكدام از غمهائي كه امروز نگرانشان بودي هيچگاه نيامده است و آنگاه گريه كني بهر بي هودگي اشكهائي كه نبايد ريخته مي شد و چينهائي كه به پيشاني نبايد مي دادي

اشكها در چشمهاي سياه  زيباي  دخترك ديگر نبود و تنها دستهايش را دراز كرد و دستهاي پيرزن را گرفت و لبخندي به او زد و پيرزن مهر بان كه حالا صورت مادر بزرگي را گرفته بود اين گونه ادامه داد

_آفرين دختر خوب برو آن طرف و دستهاي او را بگير و يادت نرو د كه چه  كار نكني

دخترك لبخندي زد و پاسخ داد

_  يادم هست ديگرناز نخواهم كرد

و بعد دوان دوان به سمت پسرك كه آن سوي ايستاده بود رفت و پيرزن هم با انگشتش قطره اشكي را كه در چشمهايش جمع شده بود پاك كردو زير لب حرفهاي معشوق ساليان دور را تكرار كرد

” وقتي عشق فرمان دهد محال سر تسليم فرود مي آورد

در سالهاي دور ودر ميانه جنبش مشرو طيت و در آن روزها كه ملت ايران از ظلم و جور ظل سلطان ها و قبله عالمها و مفاسدي كه خود را همه افتخار عالم مي دانستند سخت خسته بودند و بهر بر پائي عدالتخانه اي دست به اعتراض مي زدند و در ميان همان اعتراضها كه توسط نيروهاي بي شماري چون گزمه هاي حكومتي و قزاقهاي روسي سعي به سر كوبي آن بود و مردم در زير چوب خوردنها و تحمل گلو له هاي سربي در قلب بهترين فرزندان خود همچنان نداي آزادي را سر مي دادند تا بگويند مي خواهند عدالتخانه اي به نام مجلس با راي خود داشته باشند وبعد ناگهان ديدند پس از خون دل خوردنها به يك باره آن عدالتخانه مورد هجوم استبداد سياه و توپهاي كلنل لياخوف قرار گرفت تا بگويند كه مردم عوام ناس و رعيت و بي لياقت را چه به اين غلط كردنها و آنها كه نبايد داراي حق راي باشند و ارباب و رعيتي را چه كسي بايد رعايت كند؟ درست در آن روزگار تلخ دو دختر در جلوي سقا خانه اي ايستاده و بهر سلامتي دلاور مردان ايران شمع روشن مي كردند يكي از آنها ناهيد و ديگري نوش آفرين بود اين دو نوگل تهراني در ميان تمام دعاهاي خود يك دعا را بيش از پيش زمزمه مي كردند و آن سلامتي تمامي جوانمرداني بود كه بهر آزادي ميهن پاي به ميدان مبارزه نهاده و خون خود را به حراج نامردمان و نامردان وطن فروش گذاشته بودند در ميان دعا ها ناهيد مي گريست تنها از خداي خود مي خواست كه خون ناحقي بر زمين ريخته نشود و زمين ايران گلگون از خون ايراني نگردد در ميان اين راز و نياز با خالق اين دو دختر نوجوان گزمه اي از كنار آنها گذشت و با چشمهاي وقيح و تمسخر آميز خود لبخندي دهشتناك زد و گفت - آبجي ! براي ما هم دعا مي كني ؟ دخترها ترسيدند وهيچ نگفتند آخر گزمه بي شرم بود و قداره كشي را هنر خود مي دانست آنها مي دانستند كه سبيلهاي از بنا گوش در رفته تنها نشان مردانگي او بود و از جوانمردي هيچ بوئي نبرده بود و لي گزمه كه وقاحت و بي شرمي را از اربابان قاجار و روسي خود ياد گرفته بود بار ديگر سبيلهايش را چرخي داد و نزديك دختر ها شد و پرسيد _ نگفتي آبجي ؟ براي ما هم دعا مي كني ؟ ناهيد شير دختر ايراني بود او نمي توانست وقاحت را تحمل كند او توكلش به خود آفريننده عالم و نه قبله عالمها توخالي بود به همين دليل فرياد زد - دعا مي كنم كه ” مرد” باشي گزمه كه اين سخن را شنيد خشمگين شد و ذات پليد خود را نشان داد روزگار آشفته اين فرصت را به او داده بود كه نامردي هاي خود را پشت قداره و سبيلش پنهان نماند قمه خود را در آورد تا بلكه شير دختر را بترساند اما ناهيد لبخندي زد و رو به نوش آفرين كرد و گفت _آبجي دو تا شمع براي اين بنده خدا روشن كن آخر كسي كه به دو تا زن تنها در تاريكي و جلوي سقا خانه نيش كنايه مي زند تنها از مردي دور شده است اما آن كه قداره بر روي زن و ناموس و هم وطن خود در تاريكي شب مي كشد غير از مردي از آدميت هم دور است اين سخن ناهيد خشم آن مزدور قدار كش نوكر قزاق بي اصل و نصبي چون لياخوف ديگر اربابان روسي رابيشتر كرد و دخترك را غرق خون ساخت و در سياهي شب نا پديد شد و نوش آفرين به سوي ناهيد دويد و فرياد زد _آهاي مردم! مردي پيدا نميشه؟ حداقل يك آدم اين طرفها پيدايش مي شه تا به داد ما برسه ؟ و فرياد نوش آفرين سكوت شب را شكست همان سياه شبي كه در ميانش بسيار مردان و آدميان باغيرت بودند و با خون ناهيد هوشيار شدند و آرزو كردند اي كاش براي هوشياري و بيداري اين خون ها بر زمين ايران زمين ريخته نمي شد اي كاش اي كاش