روح بابک در تو
در من هست
مهراست از خون یارانت ، زرد مشو
پنجه در خون زن و بر چهره بکش
مثل بابک باش
نه
سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابک باش
دشمن
گرچه خون می ریزد
ولی از جوشش خون می ترسد
مثل خون باش
بجوش
شهر باید یکسر
بابکستان بگردد
تا که دشمن در خون غرق شود
وین خراب آباد
از جغد شود پاک و
گلستان گردد( خسرو گلسرخي )

امروز از قصه عشق مي گويد قصه تلخي است ولي عاشقانه است سخت است كه حكايتهاي عاشقانه را تلخ شمارند  اما داستان شهامت و تهور مگر تواند كه عاشقانه و تلخ نباشد ؟و مي خوانم قصه بابك را قصه دلاوري را كه از چند جبهه مورد حمله قرار گرفته بود از سوئي خزرها از سوي ديگر بيزانس ها و از جهتي ديگر دست نشانده هاي خليفه عباسي كه همه چيز را در گروي قدرت و نيرنگ و ثروت مي ديدند و او جنگيد با امين و مامون و معتصم سه خليفه خونخوار عباسي و 22 سال  اين نبرد طول كشيد و سر انجام با حيله خودي تسليم شد چه تلخ است كه بابك را يك به اصطلاح ايراني تبار اسير كرد تاريخ ما سراسر از خود فروختگي و خيانت آناني است كه ننگ ابدي را براي خود خريدند اگر آن چوپان بيابان راه نزديكتر به پارس را به اسكند ر نشان نداده بود شايد آريوبرزن مي توانست جلوي هجومي مقدو نيه اي ها را بگيرد شايد اگر  افشين نبود ظلم و جور  اعراب از  ايرانيان دورتر مي شد و شايد … آري تاريخ ما سراسر از اين شايد ها است حكايت بابك و برادرش عبد الله شنيدني است عبدالله در هنگام دستگيري از محافظش مي پرسد

- نام تو چيست

جواب مي شنود

-پور شروين شهزاده طبرستانم

مي خندد و مي گيود

-         يزدان را سپاس كه ايراني را ناظر اعدام من كرده اند

پور شروين اشاره به دژخيمي مي كند كه نودنود نام دارد و مي گويد

-او در كشتن تو نظارت خواهد داشت

عبدالله رو به پور شروين مي كند و پاسخ مي دهد

-         كار من با تو است اين شخص وحشي بيش نيست

و آن وحشي به اين روحيه سلحشوري كه از آن ايراني وظن خواه بوده و هست سخت متعجب نگريست  وحشي كه چند صباحي  چون كرمي بي ارزش زيست اما خرم دينان جاودانه شدند حكايت بابك بزرگ نيز چنين بود او نيز قصه مردي و مردانگي قهرمانان بزرگ ملي را تكرار كرد  معتصم خليفه عباسي او را گفت

-اي بابك ,كاري كردي كه كس نكرد  اكنون صبري كن كه ديگري نكرده است

و بابك جواب داد

-خواهي ديد صبر چگونه كنم

معتصم نمي دانست كه در تاريخ  ايران و ايراني سخن عجز نكنند و سر تسليم در جلوي تازي و مغول و افغان ..فرو نياورد و به همين دليل دستور داد  نخست دستهايش را ببرند  چون يك دست بابك بريده شد دست ديگر در خون زد وبر رخش ماليد و همه روي خود را از خون خود سرخ كرد معتصم بهت زده پرسيد

-اين چه عمل است ؟

بابك پاسخ داد

-         در اين حكمتي است كه تو تازي نداني شما دستها و پاهاي مرا خواهيد بريد و چون خون زياد از من رود زرد روي شوم من روي خويش از خون خود سرخ كرده ام تا وقتي گه خون از تنم بيرون شود نگويند رويش از بيم زرد شد..

معتصم نالان شد و دستور داد دگر دست و پاها و سرش را ببرند و شكمش را پاره كنند اما  معتصم مذبوحانه فكر كرد خرم دين و سلحشوري را نابود سازد اما خود به تاريكخانه نفرين ابدي رفت و بابك و روي سرخ بابك باقي ماند تا نشان شجاعت و تهور و بي باكي را براي هميشه در تاريخ استوار نگاه دارد و بگويد عشق به ميهن و عشق به مردم و دلاوري  بهر وطن چه سلحشوراني را در مهد ايران ساخته و مي سازد

اشك مي ريزم به روح دلاور او درود مي فرستم تحمل صبر دارم و زير لب سخن خواجه را خوانم

آن كه روي تو را رنگ گل و نسرين داد

صبر آرام تواند به من مسكين داد

درود بر دلاوران ايران

مقاومت مي كنند و شايد هم مقاومت مي كند و پنداري  مقاومت مي كني و اگر به درستي بگوئيم هر كدام از ما به گونه اي سعي به مقاومت داريم اما مقاومت در مقابل  چه ؟ شايد اين واقعيت آزارمان دهم اما همه ما در مقابل ” تغيير” مقاوميم اين روزها صحبت از روشن فكري و منور انديشي و گونه ديگر پنداري بسيار راحت بر زبان جاري مي شود  اما حتي اگر محيط و جامعه ما اين توان را به ما دهد كه به گونه ديگر بيانديشيم و رفتار كنيم و سخن گوئيم باز هم در ضمير ناخود آگاه خود قديمي ها و آن عادت هاي قديمي را دوست داريم غافل از آن كه اگر اين گونه باشيم همان اتفاقي براي افكارمان مي افتد كه براي هواي كلاس درس  قصه زير افتاد

هواي تازه

استاد شیوانا مشغول درس مبحث نواندیشی و روشنفکری برای شاگردانش بود. اما خود می دانست این موضوعی است که بسادگی برای هرکسی جا نمی افتد. چون بحث فرهنگ دیرینه و فاخر بودن آن نیز مطرح شده بود.
شیوانا از یکی از شاگردان خواست تا پنجره را ببندد و گفت که تا مدتی باز نشود. هوا گرم بود و تعداد شاگردان هم زیاد.   پس مدتی  شاگردان کلافه شده و خواستار باز شدن پنجره گشتند.

پنجره که باز شد همگی نفسی راحت کشیدند و احساس خشنودی کردند. شیوانا پرسید نسبت به این هوای مطبوع که همین الان وارد شد چه احساسی دارید؟  شاگردان همگی آنرا یک جریان عالی و نجات بخش توصیف کردند. شیوانا گفت حالا که اینطور است پنجره را ببندید تا این هوای عالی را برای همیشه و در تمامی اوقات داشته باشید.
تعدادی از شاگردان گفتند فکر بدی نیست اما تعدادی دیگرپس از کمی فکر با اعتراض گفتند ولی استاد اگر پنجره بسته شود این هوا نیز کم کم کهنه می شود و باز نیازمند تهویه می شویم.
شیوانا گفت: خب حالا شما معنی نواندیشی را فهمیدید! د رجوامع وقتی یک اندیشه یا ایده یا فلسفه نو پیدا می شود عامه مردم ابتدا در برابر آن مقاومت می کنند اما در طول زمان چنان به آن وابسته می شوند که بهتر کردن و ارتقاء آنرا فراموش می کنند و چون با فرهنگ شان مخلوط می شود نسبت به آن تعصب پیدا می کنند. مگر آنکه مثل بعضی از شما به  ضرر آن هم فکر کنند.

عارف یا روشن بین کسی است که بتواند فراتر از محیط و فرهنگ و ذهنیت و مذهب و آموزش و زمان خود ببیند و بفهمد.  یعنی فراسونگر شود. بعبارت دیگر این فرد با دید ماورایی به موضوعات نگاه می کند و دارای بینش و بصیرت و چشم دل است. این به معنای دور ریختن همه چیز نیست بلکه به مفهوم بازبینی و بازنگری و اشراف است که مانع محدودیت در اندیشه و روزمره گی می شود و براي اين كه چنين باشد كافي است مقاومت را رها كند اجازه ورود تازه ها را بدهد قضاوت را به كناري نهد و پندارد آري ممكن است به شيوه نويني سخن گويد و خبر از گفته هاي جديد دهد اما نوع عملكردش مي تواند چندان تغيير نكرده باشد اين روزها صحبت از روشن گري و عرفان و تكنيبكهاي نوين فكري و رفتاري و روان شناختي و…  زياد است و به سرعت هم  تكثير مي يابد اما عمل به بسياري از آنها نياز به تغيير درون و ترك ديوانگي است! ترك ديوانگي ؟آري  زيرا كه ديوانگي معنائي جز اين ندارد كه كاري را به دفعات  و مشابه تكرار كنيم و خواستار آن باشيم كه نتايج غير مشابهي از آن بگيريم پس به جا است كه از امروز به هواي تازه اجازه دخول به ذهن و وجودمان دهيم و بي قضاوت به تماشا بنشينيم و بدانيم  و باور داشته باشيم كه امروز روز اول دانستن ها ما است و بايد چون كودكي نوزاد آماده يادگرفتن كنجكاو و بي ادعا و پند دهندگي باشيم باشد كه چنين باشد

در ميان دو آبي هستم بر بالاي سرم آبي شفق سير مي كند و رو به رويم آبي دريا است گوئي دوآبي آمده اند تا مرا تسكيني دوباره دهند بر روي شنهاي ساحل نقش مي زنم نقشهائي ز رد پاهاي  آن گذشته هائي كه دوستش دارم اما غمگين است وباز مي انديشم به  همان شادماني خاطرات دور كه باز بايد به گذشتن آنها دلخوش باشم نگاهي به اسكله غرقه در آب ميكنم روزگاري جايگهي براي قدم زدن بود اما امروز سر درون دريا افكنده است و اندكي مقاومت مي نمايد كه غرقه نشود به روي آن قدم مي نهم حال من هستم و دريا و در روبه رويم خورشيد در حال غروب كردن است و آخرين پرتوهاي نارنجي خود را به مهماني چشمهايم مي فرستد و بر پشت سرم ماه مي درخشد و من در ميان غروب خورشيد و ماه گردون ترانه تنهائي را مي خوانم اما تنهايم ؟ نگاهي به موجهائي مي كنم كه به طمع آغوش ساحل مي آيند و باز هم مي آيند و ساحل همچنان عاشق است او در روزهاي خشم اين آبي بي همتا آن هنگام كه موجهايش چون شلاقي بر ساحل نواخته مي شود همين گونه صبوري را دارد كه اكنون دريا طنازي مي كند ساحل آرام است دريا مهرباني دارد  آسمان در جشن شامگاه پرتو افشاني مي كند بارقه هاي آخر خورشيد انزلي مي تابد و مهتاب شب بندر غازيان آمده است و من مي انديشم كه تنها نيستم اينجا من و دريا و ساحل و آسمان و غروب و مهتاب و …. خدا هستيم آمده بودم كه فراموش كنم آمده بودم كه بهر غمهاي ديرين و شادماني هاي روزهاي دور تنها لبخندي را خرج و آن را به درياي خاطرات بيافكنم و شايد اهريمني مرا به وسوسه مي انداخت كه آنها را از ياد برم و شايد نابود كنم  اما به ياد گفته نيچه فيلسوف شهيرمي افتم كه مي گفت

“آرزو براي نابود شدن گذشته مان به منزله آرزو براي از بين رفتن وجودمان است “پس گذشته را به درياي خاطرات دور نمي افكنم سعي دارم ساحل شوم موجهاي گذشته را به آغوش كشم و چون ساحل ميزبان همه آنها مي شوم مي گذارم خاطراتي كه چون شلاق بر من تازيانه مي زنند به همان گونه در آغوش گيرم كه آنهائي را كه بوسه شيرين خوش ياد گاري را بر خود دارند سعي مي كنم ساحلي باشم شايد با نجواي مرد تنها دريا (lonelyseaman)پاي به اين ساحل و اسكله غرقه در آب نهاده ام اما مي دانم هيچ مرد تنهائي در دريا تنها نيست همان گونه كه هيچ زن و مردي در درياي زيستنش حتي در تاريك ترين ها و تنها ترين لحظه هايش به واقع تنها نيست و من از درون فرياد زنم و نغمه فروغ را زمزمه كنم

سلام ماهي ها سلام ماهي ها

سلام قرمزها  سبزها طلائي ها

آيا در اتاق بلور كه مثل مردمك چشم مرده ها سرد است

و مثل آخر شب هاي شهر بسته و خلوت صداي ني لبكي

را شنيده ايد كه از ديار پري هاي ترس و تنهائي  به سوي

اعتمادآجري خوابگاه ها و لاي لاي كوكي ساعتها  و هسته هاي

شيشه اي نور پيش مي آيد؟

…

و من در بي كران حس خود غرقه گشته ام حالا بر بالاي اسكه غرقه شده به آسمان مي نگرد و ستاره ها را مي بينم كه مي درخشندستاره هائي كه شايد سالها پيش از بين رفته اند و من گذشته آنها را مي بينم بي آن كه فكر كنم گذشته از بين رفته است و اين درس امروز من است آري زندگي در حال واقعيت است اما گذشته را نمي توان نابود كرد بلكه بايد آن را پذيرفت و اين گونه است كه چشمها را مي بندم و باز نغمه هاي بانو فروغ را مي خوانم

و همچنان كه پيش مي آيد

ستاره هاي اكليلي از آسمان به خاك مي افتند

و قلبهاي كوچك بازيگوش از حس گريه مي تركند…

و من با ماهي ها سر خ و سبز و طلائي مي گريم و با آنها از خاطرات سخن گويم و قصه بازيگوشي هاي قلبم را بازنويسم و چون ساحل صبوري كنم مي دانم شلاقها و بوسه هاي درياي معشوق بي كرانند اما قلب بازيگوشم بايد كه ياد گيرد كه صبوري كند و ياد اورد كه گذشته را بايد در گذشته باقي گذاشت و از بين نبايدبرد

و من در جشن مهماني دريا و شب مهتابي و اسكله غرقه در آب با دريا اشك باران مي شوم و مي ريزم چون ستاره هاي اكليلي …

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

بارها همه ما اين جاودان شاهكار موسيقي ايران را شنيده ايم آري از سرودي سخن مي گويم كه براي همه ما ايرانيان افتخار و عشق به ميهن و ايراني را يادآوري كند از ايران پرمهر و ايراني كه آرزوي جاوداني شدن و دور بودن پليديها از آن را داريم آري از مرز پر گهر سخن مي گويم مرز پر گهري كه توانسته است به مدد اين گوهران ايراني باشد و ايران را با تمامي فرهنگش و زبانش و اصالتش حفط كند آري گوهري چون فردوسي كه زبان پارسي را نگاه داشت گفت

عجم زنده كردم بدين پارسي

آري او نميرد كه تخم سخن را پراكنده بود زيبا است به زباني صحبت گوئي كه 1000 سال پيش فردوسي با آن زبان شعر مي سروده است حكايت گوهران بسيارند رودكي و حافظ و سعدي و امير كبير و دكتر محمد مصدق وفروغ فرخزاد و كمال الملك و ..حالا مي خواهم از روح الله خالقي صحبت كنم كه با يار ديرينش حسين گل گلاب در 64 سال پيش در هنگامه اشغال  ايران زمين توسط نيروهاي متفقين در روزهائي كه مردمان ايران غم حضور ارتش بيگانه را در وطن  سخت مي چشيدند آن هنگام كه ايران و ايراني در بند روس و انگليس و آمريكا بود سرودند اين جاودانه ترنم عشق را آري سرود ” اي ايران ” ساخته شد تا مردم كوچه و بازار به ياد شعري كه حسين گل گلاب استاد دانشگاه تهران سرود و بزرگ مرد موسيقي ايران روح الله خالقي آن را موسيقي كرده و زنده ياد بنان و پس از او اسماعيل قره باغي آن را خواندند آنها نيز بخوانند و فرياد زنند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

آري آرزوي هر ايراني وطن پرست است كه اين مرز پر گوهر اين سر چمشه هنر هميشه و همواره دور از پليدان باش پليداني كه پليد انديشند و پليد رفتار كنند و پليد بگويند آري امروز سالگرد ساخت سرود جاودانه ايران و ايراني است همان سرودي كه همه ما خوانديم و پدران ما نيز خواندند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

شايد بزرگ دريانورد ايران زمين در زمان اشغال ايران همان كه در مقابل سپاهيان انگليسي مقاومت كرد دريادار بايندر او نيز در هنگام جنگ با اشغال گران اين سرود را مي خواند شايد در هنگامي كه متفقين كشور ما را ترك كردند در كوچه و بازارهاي شهرهاي مرز پر گوهر مردم به شادماني مي خواندند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

شايد در شبهاي نا اميدي اشغال و آن هنگام كه سر باز اجنبي به جان و مال و ناموس ايران زمين چشم داشت  با چشمهاي اشك آلود با دندانهاي  فشرده بر هم از خشم و با دلهاي پر عشق براي ايران بازخواندند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

آري در هنگامه هاي زياد خواندندو خوانديم  از مرز پر گوهر در روزگاراني كه دولت مردمي مصدق را نابه كاران سقوط دادند همان پسران و دختران و مردان و زناني كه در عصر روز 28 مرداد1332 در خون خود غلتيده بودند  مي خواندند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

آري در روزهاي بزرگ در هنگام جنگ ايران با عراق بسيار جواناني بودند كه خرمشهر را آزاد مي كرده  و مي خواندند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

بسيار است لحظه هائي كه ازايران و ايراني خوانديم و به روح بزرگاني چون روح الله خالقي و حسين گل گلاب و بنان و اسماعيل قره باغي درود فرستاديم و گوئيم  تا حنجره باقي است تا نفسي در اين سينه وجود دارد به عشق ايران و ايراني خواهيم خواند

اي ايران اي مرز پرگهر

اي خاكت سر چشمه هنر

دور از تو انديشه بدان

پاينده ماني تو جاودان

و 64 سال گذشت  باشد كه ايران و ايراني پاينده باشدو اين سرود را ساليان دراز ترنم كند باشد كه چينن باد

در روزگاراني كه اخمها بيشتر از لبخند و گره بر پيشاني بيش از چال گونه ها و ملامت بيش از ملاطفت را مي بينيم چه زيبا است كه پيامي ز دوست گيرم كه هر چه نويسم بهر  او است آري او همان دوست است دوستي كه شايد همين دم باشد و شايد هم در كيلومتر هاي دور تر از خانه  پدري مي خواند و مي شنود از ته دل شادماني و مهر هديه دهد دوست مرا گفت

سپاس كه از تاريكي نمي نويسي

سپاس كه از مرگ نمي گوئي كه زندگي را شرح دهي

سپاس كه از اميد گوئي و بي اميدي را بي بها دهي

نمي دانستم چه پاسخي او را دهم زيرا بارها متهم به غم نگاري شده ام اما سعي كرده ام كه هيچگاه غم را حاكميت ندهم و بگويم سر انجام عشق است كه پيروز خواهد شد در زمانه اي چنين آيا لزومي دارد كه غم را بيش از پيش گستره دهيم ؟  او را سپاس گفتم و افزودم

نمي خواستم از نا اميدي ها گويم كه  تا اميد باشد همه چيز وجود دارد زندگي و عشق و صبر و حركت بهر اميد است بهر بديهي ندانستن و پيش بيني نكردنها   دوست داشتم از ايمانها بگويم از ايمان به درست بر گزيدن راه عشق كه هيچش كرانه نيست حتي اگر آنجا جان سپرند

بحري است بحر عشق كه هيچش كرانه نيست

آنجا جز آن كه جان سپرند چاره نيست

آري جان را بايد بهر عشق داد كه عشق خود جان و زندگي است كه چه كسي گفت عشق بي جان و جان بي عشق را بتوان مفهومي دانست ؟ زيرا كه

جان بي جمال جانان ميل جهان ندارد /

هركس اين ندارد حقا كه آن ندارد

آري دوست داشتم از عشق و جان دادن و جان بخشيدن گويم كه ديدار جانان  را ارزشي چنين است

دوست داشتم از عشق گويم عشقي بي بهانه نه عشقي كه از سر تاريكي تنهائي ها و قضاوتهاي آن دگري به سراغ آيد از عشقي كه خط قرمزي ندارد كدامين خط قرمز را بتوان براي عشق شمرد ؟ عشقي كه در بطن خود زندگي مي كند از حاشيه ها گريزان است همان حواشي كه مالكيت را بر عشق مقدم دارد همان حاشيه اي كه قضاوت مي كند بر نابه كار خلافكار امروز همان كه ديروز و معشوق و دلداده بود همان حاشيه اي كه پند دهد و نصيحت كند اما هنگام عمل چه كند براستي بايد پند او را شنيدن ؟ نه و باز هم نه كه حافظ عاشق انديشه گفت

وعظ بي عملان واجب است نشنيدن

و من نشنيدم هيچ نگفتم حتي در خلوتي كه به قضاوتم نشسته اند زيرا به قضاوت ننشسته ام زيرا قضاوت يعني بي صبري يعني خط قرمز يعني ادعا يعني همان آموزگاري كه به دنبال ندانستن  ها دانش آموزش و نه به دنبال دانستن هاي او است

دنياي را سياه نديدم شايد سپيد نباشد اما مي توان اميد سپيدي داشت

زبان را گر به تلخي آلودم ز سر عشق و نه كينه و نفرت و حسادت و مالكيت بود

چشمها را بر خطوط قرمز ناصحان وپند دهندگان بستم كه دانستم

واعظان كين جلوه در محراب و منبر مي كنند/ چون به خلوت مي روند آن كار دگر مي كنند

و سعي كردم از عشق و اميد و ايمان و صبر گويم و امروز تنها از سپاس گويم سپاس بهر اميدي كه به نوشته هايم دادي و ايماني كه به صحت انديشه هايم داشتيد و عشقي كه با سپاس به من ارزاني داشتيد و صبري كه بهر نادانشي و بي فكريم داشتيد

آري سپاس و صد سپاس

/www.lonelyseaman.wordpress.com